Kasteel van Albarracín
Het alcázar van de Banu Razín, met een Moorse wijk en een badhuis met hypocaustum die bij de opgravingen aan het licht kwamen. Vijfenveertig minuten.

Hoe een bergdorp erin slaagde meer dan een eeuw lang noch Castilië noch Aragón te gehoorzamen, en de paus en passant een eigen bisdom afhandig te maken.
🎧 In de route Rood Albarracín: het dorp aan de rotsOp het middeleeuwse Iberisch Schiereiland, tussen twee koninkrijken die elkaar alles betwistten, lag een bergdorp dat erin slaagde van geen van beide afhankelijk te zijn. In zijn geschiedenis zitten een Berberse familie, een islamitische krijgsheer met de bijnaam de Wolfskoning, een verklaring van vazalschap aan de Maagd en een kathedraal die er eigenlijk niet zou mogen zijn.
Alles begint bij het kasteel, boven de meander. Hier verrees meer dan duizend jaar geleden het islamitische alcázar, en in de 11e eeuw, na de val van het kalifaat van Córdoba, werd dit gebied een van de vele taifas waarin al-Andalus uiteenviel.
Het werd bestuurd door een Berberse familie, de Banu Razín. En daar komt de plaatsnaam vandaan: “Al Banu Razín”, het land van de Razín, sleet in de mond van de mensen af tot Albarracín. De naam van het dorp is letterlijk de familienaam van zijn heren uit de 11e eeuw.
De geografie verklaart waarom ze het zo lang volhielden: het dorp ligt opgerold binnen een meander van de Guadalaviar, bijna een eiland van rots, met één enkele landtong als toegang. Wie de rots beheerste, beheerste Albarracín, en het innemen kostte veel meer dan het waard was.
Bij de opgravingen in het kasteel is een complete Moorse wijk aan het licht gekomen: de binnenplaats van het paleis, de woonvertrekken en een hamam met zijn hypocaustum, een badhuis met vloerverwarming. Alles is te bezoeken.
Het alcázar van de Banu Razín, met een Moorse wijk en een badhuis met hypocaustum die bij de opgravingen aan het licht kwamen. Vijfenveertig minuten.
Het symbool van de onafhankelijkheid: Azagra verklaarde zich tot vazal van de Maagd om zich aan geen enkele koning te onderwerpen. En de kerk maakte deel uit van de stadsmuur.
Download de app en ontdek Albarracin offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Rood Albarracín: het dorp aan de rots met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →In de 12e eeuw komt Pedro Ruiz de Azagra op het toneel, een Navarrese edelman. En dan komt het ongewone: Albarracín kreeg hij niet van een christelijke koning, maar van een islamitische. Het verhaal gaat dat het Ibn Mardanish was, de machtige “Wolfskoning” van Valencia en Murcia, die hem de heerlijkheid schonk.
Ibn Mardanish was een fascinerende figuur: hij bestuurde een groot gebied in de Levante in strijd met de Almohaden, verbond zich tegen hen met Castilië en Aragón en hield er een hof op na met een sterke christelijke invloed. Dat hij Albarracín aan een Navarrese edelman afstond, past perfect in zijn politiek van bondgenootschappen.
En dat gaf Azagra het juridische argument dat hij nodig had: omdat hij de heerlijkheid niet aan Castilië of Aragón te danken had, was hij geen van beide vazalschap verschuldigd. Dus verklaarde hij zich uitsluitend tot vazal van Santa María, van de Maagd zelf.
In een tijd waarin vazalschap een concrete heer vereiste, liet de keuze voor de Maagd de koningen zonder grond voor een claim. Daarom is de kerk Santa María niet zomaar een kerk: ze is het stichtingsdocument van de onafhankelijkheid van de heerlijkheid.
En daarom duikt de toewijding aan Maria overal op in het dorp en in de streek. Het is niet zomaar vroomheid: het is een politiek argument dat eeuwenlang werd herhaald.
Politieke onafhankelijkheid vroeg om religieuze onafhankelijkheid, want in de middeleeuwen was de kerkelijke rechtsmacht even reëel als de wereldlijke. Afhangen van een ander bisdom betekende afhangen van een andere macht.
Dus kreeg Azagra in 1172 een eigen bisschop voor zijn land. Daarom heeft een herdersdorp een kathedraal: het was een van de kleinste bisdommen van Spanje en het bestond om redenen die niets met het inwonertal te maken hadden.
Het gebouw dat je nu ziet is van later: het werd in de 16e eeuw gebouwd door bouwmeester Martín de Castañeda en de Fransman Pierres Vedel, dezelfde ingenieur die het water naar Teruel bracht. Eén enkel schip, ruim en licht, tussen late gotiek en renaissance.
Het einde kwam in 1284, toen koning Peter III van Aragón de vesting belegerde en bij de Kroon inlijfde. Zo sloot een uiterst vreemde geschiedenis: die van een kleine heerlijkheid die meer dan een eeuw lang geen enkele koning gehoorzaamde.
Het bisdom hield het langer vol: na verloop van tijd kon het niet meer alleen verder en werd het verenigd met het naburige Teruel, waarmee het nu een bisschop deelt. Maar de kathedraal bleef hier, als getuige van de tijd dat dit dorp een eigen mijter had.
Het bisdom kwam er in 1172; het huidige gebouw is uit de 16e eeuw, met Pierres Vedel. Het bewaart gotische schilderingen die de tijd verborgen had gehouden.
Steen uit de 10e eeuw, uit de tijd van het kalifaat. Van boven zie je de hele meander en begrijp je waarom deze plek zo moeilijk in te nemen was.
Een Berberse familie die hier in de 11e eeuw een taifa bestuurde, na de val van het kalifaat van Córdoba. Aan hun naam ontleent het dorp de zijne: “Al Banu Razín”, het land van de Razín, sleet af tot Albarracín. Hun alcázar stond op de heuvel boven de meander, waar nu het kasteel staat.
Ibn Mardanish, een machtige islamitische krijgsheer die in de 12e eeuw over Valencia en Murcia heerste, in strijd met de Almohaden en tegen hen verbonden met Castilië en Aragón. Het verhaal gaat dat hij het was die Albarracín aan Pedro Ruiz de Azagra schonk, een Navarrese edelman, wat past bij zijn politiek van christelijke bondgenootschappen.
In de middeleeuwen vereiste vazalschap een concrete heer aan wie je gehoorzaamheid verschuldigd was. Omdat hij Albarracín van geen enkele christelijke koning had gekregen, kon Pedro Ruiz de Azagra zich uitsluitend tot vazal van Santa María verklaren, en had geen vorst van vlees en bloed een juridische grond om onderwerping van hem te eisen. Het werkte meer dan een eeuw.
Omdat in de middeleeuwen de kerkelijke rechtsmacht even reëel was als de wereldlijke, en afhangen van een ander bisdom betekende afhangen van een andere macht. Met een eigen bisdom in 1172 maakte de heerlijkheid haar onafhankelijkheid compleet. Daarom heeft een herdersdorp een kathedraal.
In 1284, toen koning Peter III van Aragón de vesting belegerde en bij de Kroon van Aragón inlijfde. Zo sloot een ongewone geschiedenis: die van een kleine heerlijkheid die meer dan een eeuw lang noch Castilië noch Aragón gehoorzaamde, en die haar grondgebied niet eens van een christelijke koning had gekregen.
Behoorlijk wat. De Torre del Andador is uit de 10e eeuw, uit de tijd van het kalifaat, en is de oudste steen van het dorp. En in het kasteel brachten de opgravingen een complete Moorse wijk aan het licht, met de binnenplaats van het paleis, de woonvertrekken en een hamam met hypocaustum, oftewel een badhuis met vloerverwarming.
Niet als zelfstandig bisdom. Het was een van de kleinste bisdommen van Spanje en kon na verloop van tijd niet meer alleen verder: het werd verenigd met het naburige Teruel, waarmee het nu een bisschop deelt onder de naam bisdom Teruel en Albarracín. Maar de kathedraal bleef hier, als getuige van de tijd dat het dorp een eigen mijter had.
Download Viavoy en wandel offline door Albarracin, wanneer je wilt.
