Praza da Constitución
Podcienia, kute balkony i najlepsze ogródki kawiarniane w starej dzielnicy. Przez ponad stulecie mieścił się tu targ miejski.

Dzielnica, która schodzi stopniami z centrum nad wodę, z kościołem, który wyleciał w powietrze w 1809 roku, i portem rybackim, w którym wszystko się zaczęło.
🎧 Na trasie Casco Vello, Colexiata i A PedraCasco Vello, stare miasto Vigo, obejdziesz w niewiele ponad godzinę, a po drodze przejdziesz od mieszczańskiego placu głównego do dzielnicy rybaków ze średniowiecznymi podcieniami, przez cały czas schodząc w dół. To dawne Vigo, to, które istniało, zanim miasto rozsadziło swoje mury i wzbogaciło się na morzu.
Dzielnica zaczyna się przy Porta do Sol, która nie jest bramą, lecz progiem: w górę mieszczańska nowa dzielnica z ciosanego granitu; w dół uliczki, które spadają na łeb na szyję w stronę portu. Króluje tu Sireno, rzeźba z 1991 roku, którą wykonał Francisco Leiro – podzieliła mieszkańców Vigo, a dziś jest ich ikoną.
Pięć minut w dół leży Praza da Constitución, salon dzielnicy pod gołym niebem: podcienia z kamiennymi łukami, kute balkony i ogródki kawiarniane. Pod tymi arkadami przez ponad stulecie tętnił główny targ miasta, z krzykiem przekupek i koszami pełnymi po brzegi.
Plac nazywał się Praza da Vila i Praza Real, zanim przyjął imię Konstytucji z Kadyksu z 1812 roku, „La Pepa”, nazwanej tak, bo ogłoszono ją 19 marca, w dzień św. Józefa. Ta huśtawka nazw sama w sobie jest lekcją historii politycznej XIX wieku.
W jednym z jego budynków mieścił się dawny Concello, czyli ratusz, dziś zamieniony w Casa Galega da Cultura. A w każdy Wielki Piątek odbywa się tu Santo Encontro, kiedy figury Matki Bożej i Chrystusa „spotykają się” pośród tłumu.
Podcienia, kute balkony i najlepsze ogródki kawiarniane w starej dzielnicy. Przez ponad stulecie mieścił się tu targ miejski.
Dla wszystkich tutaj to „A Colexiata”. Klasycystyczna, z lat 1816-1838, wzniesiona po wybuchu, który w 1809 roku zniszczył gotycki kościół. Przechowuje się w niej Cristo de la Victoria.
Pobierz aplikację i odkrywaj Vigo offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Casco Vello, Colexiata i A Pedra z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Vigo było okupowane przez Francuzów i wciąż pozostawało miasteczkiem zamkniętym w murach. 28 marca 1809 roku mieszkańcy Vigo zaatakowali obwarowania przez bramę Porta da Gamboa, a wielu z tych, którzy szli w pierwszym szeregu, to byli ludzie morza z O Berbés.
Opowiada się, że stary marynarz imieniem Carolo padł martwy, próbując rozrąbać bramę siekierą, i że to wojskowy Bernardo González del Valle, zwany Cachamuiña od rodzinnej parafii w okolicach Ourense, zdołał ją sforsować. Tego dnia Francuzi się poddali.
Vigo było pierwszym miastem Hiszpanii, które wyzwoliło się spod władzy najeźdźcy, choć Galicja musiała dokończyć dzieła aż do czerwca tego roku, w bitwie pod Ponte Sampaio, u wrót ríi (estuarium).
Ale rok 1809 zostawił też ogromną ranę w dziedzictwie miasta: tego samego roku wybuchł skład prochu w pobliżu Castro i wysadził w powietrze stary gotycki kościół miasta. Konkatedrę, którą widzisz dziś, klasycystyczną i krzepką niemal jak twierdza, wzniesiono później, między 1816 a 1838 rokiem.
Co roku pod koniec marca Casco Vello przebiera się w rok 1809 na święto Festa da Reconquista, z targiem z epoki, inscenizacjami szturmu i ulicami pełnymi ludzi przez cały weekend. To jedno z tych historycznych świąt Galicji, w których mieszkańcy biorą najliczniejszy udział.
Schodząc od konkatedry, dojdziesz do A Pedra, ludowej duszy dzielnicy: targu, który był tu od zawsze, i rzędu kamiennych stołów, przy których ostreiras (sprzedawczynie ostryg) od ponad stulecia sprzedają ostrygi pod gołym niebem, w zawodzie przechodzącym z matki na córkę.
Patrz pod nogi, kiedy schodzisz: kamień wytarty i wygładzony przez miliony kroków, ze stromiznami i stopniami. Tędy przez stulecia w górę i w dół przewalał się ruch portu, z kobietami niosącymi na głowach kosze ryb. To nachylenie jest pępowiną między ríą a miastem.
A na samym końcu, tuż przy wodzie, O Berbés: kamienne podcienia, pod którymi cerowano sieci i wyplatano wiklinowe więcierze, wokół portu udokumentowanego od XII wieku. Jeszcze niedawno woda podchodziła niemal pod same drzwi.
Z tej garstki skromnych domów wyrósł jeden z wielkich portów świata, a impuls przyszedł z zewnątrz: katalońscy przedsiębiorcy od solenia ryb, którzy od XVIII wieku zakładali tu zakłady do solenia sardynek, a po nich konserwiarnie, które wypełniły Vigo puszkami, stoczniami i armatorami.
Ulica ostryg i targ, który był tu od zawsze. Tuzin otwierany na miejscu jednym ruchem noża, cytryna i na stojąco. W niedziele pchli targ.
Kamienne podcienia wokół starego portu San Julián, udokumentowanego od XII wieku. Tu cerowano sieci i wyplatano więcierze.
Niewiele ponad godzinę na spacer po ulicach i około dwóch, jeśli wejdziesz do konkatedry i zatrzymasz się na ostrygi w A Pedra. To mała i bardzo pionowa dzielnica: schodzi stopniami z centrum nad wodę, więc najlepiej zwiedzać ją z góry na dół, zaczynając od Porta do Sol.
Bo 28 marca 1809 roku mieszkańcy Vigo powstali i zaatakowali mury przez bramę Porta da Gamboa, a Francuzi poddali się tego samego dnia. Wielu z tych, którzy szli w pierwszym szeregu, to byli ludzie morza z O Berbés. Galicja jednak nie była całkiem wolna aż do czerwca, do bitwy pod Ponte Sampaio.
Wyleciał w powietrze w 1809 roku, kiedy podczas wojny z Francuzami wybuchł skład prochu w pobliżu Castro. Był to kościół gotycki i przepadł całkowicie. Konkatedrę, którą widzisz dziś, klasycystyczną i o czystych liniach, wzniesiono później, między 1816 a 1838 rokiem, według projektu Melchora de Prado y Mariño.
Bo zanim została konkatedrą, przez stulecia była kolegiatą: ważnym kościołem, który nie będąc siedzibą biskupa, miał własną kapitułę kanoników, którzy nim zarządzali i codziennie śpiewali oficjum. Ta ranga tak głęboko wrosła w miejscową mowę, że przydomek przetrwał awans z 1959 roku, kiedy diecezja zaczęła nazywać się Tui-Vigo.
To coroczne upamiętnienie wyzwolenia z 1809 roku, pod koniec marca. Casco Vello przez cały weekend przebiera się w stroje z epoki, z targiem jak z XIX wieku, inscenizacjami szturmu na mury i tysiącami przebranych ludzi. To jedno z tych historycznych świąt Galicji, w których mieszkańcy biorą najliczniejszy udział, i całkowicie zmienia wizytę w dzielnicy.
Nie. Dzielnica przeżyła dziesięciolecia upadku, ale od lat przechodzi gruntowną rewitalizację i dziś jest jedną z najżywszych części miasta, z małymi sklepami, pracowniami artystów i sztuką uliczną na każdym kroku. Środki ostrożności są takie same jak w starej części każdego dużego miasta.
Bez wątpienia A Pedra: ulica, na której ostreiras od ponad stulecia otwierają ostrygi na kamiennych stołach pod gołym niebem. Potem podcienia O Berbés, widomy ślad portu rybackiego udokumentowanego od XII wieku, z którego wyrosło całe miasto.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Vigo offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



