Praza da Constitución
Arcaden, smeedijzeren balkons en de beste terrassen van de oude wijk. Hier stond meer dan een eeuw lang de markt van de stad.

Een wijk die in trappen van het centrum naar het water afdaalt, met de kerk die in 1809 de lucht in vloog en de vissershaven waar alles begon.
🎧 In de route Het Casco Vello, de Colexiata en A PedraDe Casco Vello loop je in iets meer dan een uur, en onderweg ga je van een burgerlijk hoofdplein naar een vissersbuurt met middeleeuwse arcaden, de hele tijd bergafwaarts. Dit is het oude Vigo, het Vigo van voordat de stad haar muren openbrak en rijk werd van de zee.
De wijk begint bij Porta do Sol, dat geen poort is maar een drempel: erboven de burgerlijke stadsuitbreiding van bewerkt graniet, eronder de steegjes die naar beneden storten op zoek naar de haven. Er troont el Sireno, het beeld van Francisco Leiro uit 1991 dat de inwoners van Vigo verdeelde en nu hun icoon is.
Vijf minuten bergaf ligt de Praza da Constitución, de openluchtsalon van de wijk: arcaden van stenen bogen, smeedijzeren balkons en terrassen. Onder die bogen klopte meer dan een eeuw lang de belangrijkste markt van de stad, met het geschreeuw van de marktvrouwen en de overvolle manden.
Het heette Praza da Vila en Praza Real voordat het de naam kreeg van de Grondwet van Cádiz van 1812, “La Pepa”, zo genoemd omdat ze op 19 maart werd afgekondigd, de feestdag van Sint-Jozef. Dat heen en weer van namen is op zich al een lezing van de politieke geschiedenis van de 19e eeuw.
In een van de gebouwen zat het oude Concello, het stadhuis, dat nu de Casa Galega da Cultura is. En elke Goede Vrijdag wordt hier de Santo Encontro gehouden, wanneer de beelden van de Maagd en van Christus elkaar te midden van de menigte “ontmoeten”.
Arcaden, smeedijzeren balkons en de beste terrassen van de oude wijk. Hier stond meer dan een eeuw lang de markt van de stad.
“A Colexiata” voor iedereen hier. Neoclassicistisch, 1816-1838, gebouwd na de explosie die in 1809 de gotische kerk verwoestte. Er staat de Cristo de la Victoria.
Download de app en ontdek Vigo offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Het Casco Vello, de Colexiata en A Pedra met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Vigo was bezet door de Fransen en was nog altijd een stadje binnen muren. Op 28 maart 1809 bestormden de inwoners de omwalling via de Porta da Gamboa, en velen van wie in de voorste linie stonden waren zeelieden uit O Berbés.
Het verhaal gaat dat een oude zeeman, Carolo, dood neerviel terwijl hij de poort met een bijl probeerde in te slaan, en dat het de militair Bernardo González del Valle was, Cachamuiña genoemd naar zijn geboorteparochie in Ourense, die erdoor wist te breken. Die dag gaven de Fransen zich over.
Vigo was de eerste stad van Spanje die zich van de bezetter bevrijdde, al moest Galicië het karwei nog afmaken, tot juni van dat jaar, in de slag bij Ponte Sampaio, aan de monding van de ría, de riviermonding.
Maar 1809 sloeg ook een enorme wond in het erfgoed: datzelfde jaar ontplofte een kruitmagazijn bij de Castro en vloog de oude gotische kerk van de stad de lucht in. De co-kathedraal die je nu ziet, neoclassicistisch en stevig als een vesting, werd daarna gebouwd, tussen 1816 en 1838.
Elk jaar eind maart kleedt de Casco Vello zich als 1809 voor de Festa da Reconquista, met een historische markt, naspelingen van de bestorming en een heel weekend lang volle straten. Het is een van de historische feesten van Galicië waaraan de meeste mensen zelf meedoen.
Als je vanaf de co-kathedraal afdaalt, kom je bij A Pedra, de volkse ziel van de wijk: de markt die er altijd al was en de rij stenen tafels waar de ostreiras al meer dan een eeuw in de open lucht oesters verkopen, in een vak dat van moeder op dochter overgaat.
Let tijdens de afdaling op de grond: steen die door miljoenen voetstappen is uitgesleten en gepolijst, met hellingen en treden. Hier ging eeuwenlang het verkeer van de haven op en neer, met vrouwen die manden vis op hun hoofd droegen. Die helling is de navelstreng tussen de ría en de stad.
En helemaal onderaan, tegen het water aan, O Berbés: stenen arcaden waaronder de netten werden geboet en de fuiken van wilgentenen werden gevlochten, rond een haven die sinds de 12e eeuw in documenten voorkomt. Tot niet zo lang geleden kwam het water bijna tot aan de deur.
Uit dit handjevol bescheiden huizen groeide een van de grote havens van de wereld, en de duw kwam van buitenaf: de Catalaanse inzouters die vanaf de 18e eeuw hier fabrieken neerzetten om sardines te zouten, en na hen de conservenfabrieken die Vigo vulden met blikken, scheepswerven en reders.
De oesterstraat en de markt van altijd. Een dozijn ter plekke geopend met één haal van het mes, citroen erbij en staand gegeten. Op zondag een vlooienmarkt.
Stenen arcaden rond de oude haven van San Julián, die sinds de 12e eeuw in documenten voorkomt. Hier werden de netten geboet en de fuiken gevlochten.
Iets meer dan een uur voor de wandeling buiten, en ongeveer twee als je de co-kathedraal binnengaat en in A Pedra stopt om oesters te eten. Het is een kleine en heel steile wijk: hij daalt in trappen van het centrum naar het water af, dus je doet hem het best van boven naar beneden, te beginnen bij Porta do Sol.
Omdat de inwoners van Vigo op 28 maart 1809 in opstand kwamen en de muren bestormden via de Porta da Gamboa, en de Fransen zich diezelfde dag overgaven. Velen van wie in de voorste linie stonden waren zeelieden uit O Berbés. Galicië was echter pas in juni helemaal vrij, na de slag bij Ponte Sampaio.
Ze vloog in 1809 de lucht in, toen tijdens de oorlog tegen de Fransen een kruitmagazijn bij de Castro ontplofte. Het was een gotische kerk en ze ging volledig verloren. De co-kathedraal die je nu ziet, neoclassicistisch en strak van lijn, werd daarna gebouwd, tussen 1816 en 1838, naar een ontwerp van Melchor de Prado y Mariño.
Omdat ze, voordat ze co-kathedraal werd, eeuwenlang een collegiale kerk was: een belangrijke kerk die, zonder bisschopszetel te zijn, een eigen kapittel van kanunniken had dat haar bestuurde en dagelijks de getijden zong. Die rang zat zo diep in de plaatselijke taal dat de bijnaam de promotie van 1959 overleefde, toen het bisdom Tui-Vigo ging heten.
De jaarlijkse herdenking van de bevrijding van 1809, eind maart. De Casco Vello gaat een heel weekend in historische kledij, met een markt uit de 19e eeuw, naspelingen van de bestorming van de muren en duizenden verklede mensen. Het is een van de historische feesten van Galicië waaraan de meeste mensen zelf meedoen, en het verandert een bezoek aan de wijk volledig.
Nee. De wijk heeft decennia van verval gekend, maar wordt al jaren grondig gerenoveerd en is nu een van de levendigste delen van de stad, met kleine winkels, ateliers van kunstenaars en overal straatkunst. De voorzorgen zijn de gewone van elke historische binnenstad.
A Pedra, zonder twijfel: de straat waar de ostreiras al meer dan een eeuw oesters openen op stenen tafels in de open lucht. Daarna de arcaden van O Berbés, het zichtbare spoor van de vissershaven die sinds de 12e eeuw in documenten voorkomt en waaruit de hele stad is gegroeid.
Download Viavoy en wandel offline door Vigo, wanneer je wilt.

Lees verder



