Plac główny od zawsze, salon pod gołym niebem w Casco Vello, starym mieście: podcienia z kamiennymi łukami, kute balkony i rząd ogródków, w których przed południem pachnie kawą, a w porze vermutu oliwkami i owocami morza. Przez ponad stulecie działał tu targ miejski.
Plac o kilku nazwach
Nie zawsze się tak nazywał. Był Praza da Vila, był Praza Real, a starsi wciąż mówią na niego „stary plac”. Obecną nazwę przyjął po konstytucji kadyksowej z 1812 roku, tej pierwszej liberalnej ustawie zasadniczej, która tak bardzo zmieniła Hiszpanię.
Tę konstytucję nazywa się potocznie „La Pepa”, bo ogłoszono ją 19 marca, w dzień św. Józefa, a na Józefów i Józefy mówi się w Hiszpanii Pepe i Pepa. Stąd słynne „¡Viva la Pepa!”.
Ta huśtawka nazw – Vila, Real, Constitución – sama w sobie jest lekcją hiszpańskiej historii politycznej XIX wieku, zapisaną na tabliczce prowincjonalnego placu. Zdarzyło się to w dziesiątkach miast, a tutaj czyta się to wyraźnie.
Pod tymi podcieniami był targ
Przez ponad stulecie pod tymi łukami tętnił główny targ Vigo: ryby, warzywa, owoce, jeszcze długo w XX wieku. Wyobraź sobie wrzawę przekupek, przepełnione kosze i targowanie się dokładnie tam, gdzie dziś stoją krzesła i parasole.
Kiedy miasto urosło, a ten model pod gołym niebem okazał się za mały i mało higieniczny, handel przeniósł się do krytych hal z żelaza i szkła, jak na tamte czasy bardzo nowoczesnych, takich jak hala Mercado do Progreso, otwarta w 1908 roku i wciąż stojąca kilka minut stąd.
Plac zawsze był centrum życia towarzyskiego Vigo: miejscem obwieszczeń, świąt i ceremonii. A w każdy Wielki Piątek odbywa się tu Santo Encontro, kiedy figury Matki Bożej i Chrystusa „spotykają się” pośród tłumu.
W jednym z tych budynków mieścił się dawny Concello, czyli ratusz, dziś zamieniony w Casa Galega da Cultura. To typowy wzór hiszpańskich placów głównych: władza, targ i święto dzielą ten sam prostokąt przez stulecia.
Nie do przegapienia
Nazywał się Vila, Real i Constitución
Obecna nazwa pochodzi od konstytucji kadyksowej z 1812 roku, zwanej „La Pepa”.
Tu był targ
Ponad stulecie ryb, owoców i warzyw pod podcieniami, jeszcze długo w XX wieku.
Przeniósł się do hali Mercado do Progreso
Otwartej w 1908 roku, z żelaza i szkła, wciąż stojącej kilka minut stąd.
Santo Encontro
W każdy Wielki Piątek figury Matki Bożej i Chrystusa „spotykają się” tu pośród tłumu.
Jak to wpleść w zwiedzanie Vigo
Leży w sercu Casco Vello, pięć minut w dół od Porta do Sol. To punkt odniesienia starej dzielnicy i najlepszy przystanek, żeby usiąść.
Postój to dwadzieścia minut albo dużo więcej, jeśli zostaniesz coś wypić: to chyba najlepsze miejsce na starym mieście, żeby to zrobić, z cieniem pod podcieniami.
Stąd w parę minut dojdziesz do konkatedry, a schodząc w dół – do A Pedra i O Berbés. Całe Casco Vello obejdziesz w nieco ponad godzinę.
Najczęstsze pytania
Dlaczego tę konstytucję nazywa się „La Pepa”?
Bo tamtą konstytucję z Kadyksu ogłoszono dziewiętnastego marca, w dzień św. Józefa, a na Józefów i Józefy mówi się w Hiszpanii czule Pepe i Pepa. Lud, ze swoją odwieczną kpiną, przechrzcił ją więc na „La Pepa” i stąd wziął się słynny okrzyk „Viva la Pepa!”. Za każdym razem, kiedy będziesz przechodzić przez ten plac i czytać jego nazwę, pamiętaj, że kryje się za nią całe ludowe mrugnięcie okiem.
Gdzie podział się tamten targ?
Kiedy miasto się rozrosło, a tamten model pod gołym niebem stał się za ciasny i mało higieniczny, handel przeniósł się do krytych hal z żelaza i szkła, jak na tamte czasy bardzo nowoczesnych, takich jak Mercado do Progreso, które otworzyło swoje podwoje w tysiąc dziewięćset ósmym roku i wciąż stoi kilka minut stąd. Odwieczny handel nie zniknął: po prostu przeprowadził się pod dach i tam nadal tętni życiem ponad stulecie później.
