Osada kultury castro
Okrągłe domy z epoki żelaza, trzy zrekonstruowane domostwa i tablice z objaśnieniami. Dosłowny początek Vigo, otwarty dla zwiedzających od 2010 roku.

Osada z epoki żelaza, barokowa twierdza w kształcie gwiazdy i najlepszy punkt widokowy na ría (estuarium), wszystko na tym samym wzgórzu i z tego samego powodu: stąd widać wszystko, co nadchodzi.
🎧 Na trasie Monte do Castro i EnsancheSą wzgórza, które tłumaczą całe miasta, i to jest jedno z nich. Na Monte do Castro osiedlili się ludzie, którzy dwadzieścia sześć wieków temu założyli Vigo, a dwa tysiące lat później inżynierowie wojskowi hiszpańskiej monarchii wybrali dokładnie to samo miejsce z dokładnie tego samego powodu: z góry panuje się nad całą ría.
Kamienne kręgi, po których chodzisz na górze, to obrysy domów, w których ludzie mieszkali ponad dwa tysiące lat temu. To castro, ufortyfikowana osada z epoki żelaza, zamieszkana od VI wieku p.n.e. do II lub III wieku naszej ery, już w czasach rzymskich.
Mieszkali w okrągłych kamiennych domach z dachami z roślin, chronieni przez mury i fosy, uprawiali stoki i schodzili nad morze łowić ryby i handlować. Prawie osiemset lat nieprzerwanego zamieszkania w tym samym miejscu.
Cała Galicja i północ Portugalii są usiane osadami castro: liczy się je w tysiącach i są najstarszym znakiem tożsamości tej ziemi. Rzymianie nazwali ją Gallaecia właśnie od Gallaeków, ludów kultury castro, które ją zamieszkiwały.
Zaskakuje to, jak późno udostępniono ją zwiedzającym. Wzgórze przez wieki było terenem wojskowym; dopiero gdy w 1934 roku wojsko przekazało je miastu, zaczęły się wykopaliska, a stanowisko otwarto jako muzeum na wolnym powietrzu – z trzema zrekonstruowanymi domami – dopiero w lutym 2010 roku.
Okrągłe domy z epoki żelaza, trzy zrekonstruowane domostwa i tablice z objaśnieniami. Dosłowny początek Vigo, otwarty dla zwiedzających od 2010 roku.
Pobierz aplikację i odkrywaj Vigo offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Monte do Castro i Ensanche z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Dwadzieścia jeden wieków później grube i pochyłe mury z ciosów twierdzy Fortaleza do Castro odpowiadają na inną technologię: artylerię prochową. Pionowe średniowieczne mury waliły się pod ostrzałem armat, więc nowożytna fortyfikacja uczyniła je niskimi, a obwód połamała na bastiony, które osłaniają się nawzajem.
Widziana z lotu ptaka rysuje nieregularną gwiazdę z trzema koncentrycznymi pierścieniami murów, zaprojektowaną tak, by z każdego punktu można było razić wroga, nie zostawiając martwych pól. To system zwany trace italienne, czyli fortyfikacja bastionowa, który panował w europejskiej inżynierii wojskowej od XVI do XIX wieku.
Budowano ją w pośpiechu i w strachu. Trwała portugalska wojna restauracyjna, w której Portugalia walczyła o oderwanie się od hiszpańskiej Korony, a Vigo – przyklejone do granicy i odsłonięte od strony morza – nagle znalazło się na pierwszej linii.
W latach 1656–1665 zbudowano jednocześnie tę twierdzę, zamek San Sebastián i mur, który zamykał miasteczko, a nad planami pracowali cenieni inżynierowie wojskowi, jak Juan de Villarroel i bracia Grunenberg. Zamek San Sebastián w końcu zburzono, a na jego miejscu stoi dziś ratusz Vigo.
Powód, dla którego ludzie kultury castro i inżynierowie wybrali to wzgórze, jest ten sam, dla którego dziś wchodzą tu wszyscy: z punktu widokowego otwiera się cała ría Vigo, jedna z tych Rías Baixas, które morze wcisnęło w głąb lądu jak łagodny, zielony fiord.
W dole port z dźwigami; naprzeciwko brzeg półwyspu Morrazo usiany białymi wioskami; po prawej most Rande, pod którym w 1702 roku zatonęły galeony wracające z Ameryki z ładunkiem srebra, zaskoczone przez flotę angielsko-holenderską.
Na wodzie unoszą się bateas, drewniane platformy z zawieszonymi linami, na których rosną małże. To dzięki nim ta ría jest jedną z największych spiżarni owoców morza na świecie, a powód jest geologiczny: Rías Baixas to doliny rzeczne zalane przez morze, z osłoniętą wodą i bardzo wysoką produktywnością biologiczną.
A w głębi, zamykając ujście, wyspy Cíes, które Rzymianie nazywali Wyspami Bogów, a dziś są parkiem narodowym z wstępem ograniczonym zezwoleniem i dziennym limitem osób. Najlepsza pora na wejście to zachód słońca, kiedy słońce zachodzi między wyspami.
Barokowa fortyfikacja bastionowa z lat 1656-1665, z trzema niemal kompletnymi pierścieniami murów. Obejdziesz ją z zewnątrz i od środka w dwadzieścia minut.
Cała ría: port, Morrazo, most Rande, bateas do hodowli małży i wyspy Cíes w głębi. Wstęp wolny i najlepszy widok na całym galicyjskim wybrzeżu.
To ufortyfikowana osada z epoki żelaza, z okrągłymi kamiennymi domami chronionymi przez mury i fosy, typowa dla północno-zachodniej części Półwyspu Iberyjskiego. Cała Galicja i północ Portugalii są nimi usiane: liczy się je w tysiącach. Rzymianie nazwali tę ziemię Gallaecia właśnie od Gallaeków, ludów kultury castro, które ją zamieszkiwały.
Było zamieszkane mniej więcej od VI wieku p.n.e. do II lub III wieku naszej ery, już w czasach rzymskich: prawie osiemset lat nieprzerwanego zamieszkania. To dosłowny początek miasta, choć zwiedzać je można dopiero od lutego 2010 roku, kiedy otwarto je jako muzeum na wolnym powietrzu.
Bo to fortyfikacja bastionowa, techniczna odpowiedź na artylerię prochową. Wysokie i pionowe średniowieczne mury waliły się pod ostrzałem armat, więc zbudowano je niskie, grube i pochyłe, a obwód połamano na bastiony, które osłaniają się nawzajem, żeby nie zostawić martwych pól.
W latach 1656–1665, podczas portugalskiej wojny restauracyjnej, kiedy Portugalia walczyła o oderwanie się od hiszpańskiej Korony, a Vigo przez bliskość granicy znalazło się na pierwszej linii. Powstawała równocześnie z zamkiem San Sebastián i murem miasteczka, a nad planami pracowali cenieni inżynierowie wojskowi.
Całą ría Vigo: port z dźwigami tuż w dole, brzeg półwyspu Morrazo naprzeciwko, most Rande po prawej, bateas do hodowli małży unoszące się na wodzie i wyspy Cíes zamykające ujście w głębi. To widok, który streszcza miasto, i prawdopodobnie najlepszy na galicyjskim wybrzeżu.
To pływające drewniane platformy z zawieszonymi linami, do których przyczepione rosną małże. To dzięki nim ta ría jest jedną z największych spiżarni owoców morza na świecie. Sprawdzają się tak dobrze dzięki geologii tego miejsca: Rías Baixas to doliny rzeczne zalane przez morze, z osłoniętą wodą i bardzo wysoką produktywnością biologiczną.
Półtorej godziny wystarczy na wszystkie trzy miejsca bez pośpiechu: pół godziny w osadzie kultury castro, dwadzieścia minut na obejście murów twierdzy, a reszta na punkcie widokowym. Wejście z centrum to jakieś dwadzieścia minut pod górę, a jeśli wolisz oszczędzić nogi, jest taksówka.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Vigo offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



