Castillo de Santa Bárbara
Drie trapsgewijze ringen, elk uit een andere eeuw. Het uitzicht van 360 graden vanaf de Torreta vertelt de hele geschiedenis van de stad zonder één bordje. Het is gratis: je betaalt alleen de lift vanaf de Postiguet.

Een stad waar het beste gratis is: een islamitisch kasteel boven het strand, een museum met Picasso's en gratis toegang, en een boulevard van zes miljoen mozaïeksteentjes. Zo verdeel je twee dagen.
🎧 In de route Het kasteel van Santa Bárbara en de oude stadAlicante wordt meestal behandeld als tussenstop op weg naar een strand, en daarmee valt bijna alles wat interessant is buiten beeld. De stad heeft een van de grootste middeleeuwse vestingen van Spanje, een museum voor kunst van de 20e eeuw dat niemand verwacht, drie op elkaar gestapelde lagen geschiedenis en een stadsstrand midden in het centrum. Twee dagen zijn genoeg, en ze zijn ruimschoots de moeite waard.
Ochtend: van boven naar beneden.
Begin met de lift omhoog naar het Castillo de Santa Bárbara, vanaf de in de rots uitgehouwen ingang tegenover het strand van Postiguet. Het kasteel is gratis; je betaalt alleen de lift. En boven, in de Torreta, ligt de oudste steen van het hele complex: de moslims versterkten deze rots in de 9e eeuw.
De logica is puur geografisch: het is een alleenstaande rots van honderdzestig meter boven de haven, en niets bewoog aan deze kust zonder dat men het hier boven wist. Hij werd ingenomen op 4 december 1248, de feestdag van Santa Bárbara, en de naam van de heilige bleef eraan hangen.
Daal af naar de middelste ring, gebouwd onder Filips II, met lage, schuin aflopende muren die zo ontworpen zijn dat kogels erop afketsen: dit is vestingbouw tegen kanonnen, niet tegen stormladders. Daar zit het MUSA, het stadsmuseum, dat het hele bezoek in een halfuur op een rij zet.
En loop te voet door het Parque de la Ereta naar beneden, naar de Barrio de Santa Cruz: witgekalkte huizen, overal bloempotten en trapstraatjes, waar aan het eind van een steeg plotseling de zee opduikt. Via de ermita de la Santa Cruz, het kapelletje, kom je uit in de oude binnenstad.
Drie trapsgewijze ringen, elk uit een andere eeuw. Het uitzicht van 360 graden vanaf de Torreta vertelt de hele geschiedenis van de stad zonder één bordje. Het is gratis: je betaalt alleen de lift vanaf de Postiguet.
De kalk is niet alleen esthetiek: hij was goedkoop, kaatst de zon terug en ontsmet. Het is nog altijd een buurt van bewoners die hun planten water geven en de was buiten hangen. Ga vroeg, of laat in de middag: rond het middaguur verblindt de zon op de kalk.
Download de app en ontdek Alicante offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Het kasteel van Santa Bárbara en de oude stad met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Alles op drie minuten van elkaar.
In de oude binnenstad is de co-kathedraal San Nicolás pure Herreriaanse stijl: buiten sobere steen zonder één versiering, binnen een koepel van bijna vijfenveertig meter hoog die alles met licht overspoelt. Ga niet weg zonder de kloostergang, die je vanuit het schip niet ziet en die bijna niemand vindt.
Op twee minuten ligt het MACA, en hier komt de verrassing: Picasso, Miró, Dalí, Chillida, Tàpies, Kandinsky, Chagall en Giacometti, met gratis toegang. Het kwam er omdat een kunstenaar uit Alicante, Eusebio Sempere, bijna tweehonderd werken bijeenbracht en ze aan zijn stad schonk.
Ernaast het MUBAG, in het voornaamste paleis van het Alicante van de 18e eeuw, met vier eeuwen schilderkunst en werk in bruikleen van het Prado. Zijn eigen grote naam is Emilio Varela, erfgenaam van het licht van Sorolla, die hier bleef in plaats van te vertrekken.
Sluit af met een wandeling naar de Explanada de España bij zonsondergang, als de hele stad naar buiten komt om te flaneren. Onder je voeten meer dan zes en een half miljoen marmeren mozaïeksteentjes die golven tekenen; erboven vier rijen dadelpalmen.
Een van de beste collecties van de 20e eeuw in Spanje, en gratis. De opstelling verdeelt de route over drie ideeën: geometrie, abstractie en figuratie. Anderhalf uur is genoeg: het museum is klein en goed te overzien.
De golvende bestrating geeft een echt optisch effect: als je loopt en naar de grond kijkt, lijken de golven met je mee te bewegen. Ze werd eind jaren vijftig gelegd, ook al lijkt het alsof ze er altijd al lag.
Ochtend: haven en centrum.
Begin bij de haven, want daar begon de stad: Alicante was een haven voordat het een stad was. Van hier vertrok de Fondillón, een zoete, lang gerijpte rode wijn die naar half Europa werd uitgevoerd, en in 1858 maakte de spoorlijn er de natuurlijke haven van Madrid van.
Loop verder over de Explanada tot de Casa Carbonell, het elegantste gebouw aan de boulevard en een wraak in steen: het werd neergezet door een industrieel uit Alcoy die zich daar geminacht voelde en besloot hier het duurste en meest zichtbare gebouw neer te zetten dat mogelijk was, zodat je het vanaf de schepen zag.
Loop omhoog naar de Mercado Central, eclectisch met Valenciaans modernisme en bijna driehonderd kramen. Ga 's ochtends, want dan draait de markt. En op twee minuten ligt de Plaza del 25 de Mayo, met het gedenkteken voor het bombardement dat hier in 1938 meer dan driehonderd mensen doodde.
Sluit af in het MARQ, het archeologisch museum, dat in 2004 Europees Museum van het Jaar was en een hele ochtend vraagt. Het veranderde de manier waarop archeologie wordt verteld: licht, geluid en zalen die van gedaante veranderen, bijna als een toneelvoorstelling.
Fajardo en Juan Vidal, 1917-1921. Nog altijd de maag van de stad. En hier ligt haar diepste wond: het Italiaanse bombardement van 25 mei 1938, midden op de ochtend en met de markt vol mensen.
Europees Museum van het Jaar 2004, in een voormalig ziekenhuis uit 1926. Het bewaart wat er uit Lucentum tevoorschijn kwam, de Romeinse stad waaraan Alicante zijn naam dankt, en over die ruïnes kun je lopen in de Albufereta.
Drie opties.
De makkelijke optie is het strand van Postiguet, bijna een kilometer zand midden in het centrum, met het kasteel erachter. Kijk vanaf de waterlijn naar het profiel van de berg: je herkent een voorhoofd, een neus en een kin. De inwoners van Alicante noemen het de Cara del Moro, het gezicht van de Moor.
Zoek je ruimte, dan ligt het strand van San Juan op twintig minuten met de tram vanaf de Plaza de los Luceros, en het is veel breder. De TRAM-lijn loopt langs de hele kust tot Benidorm en Dénia.
De rustige optie zijn de parken: het Parque de Canalejas, het oudste van de stad, met honderdjarige Australische vijgenbomen die samen een kathedraalschip van bladeren vormen; en de Plaza de Gabriel Miró, die de inwoners van Alicante de Correos noemen, het koelste hoekje van het centrum.
En heb je een halve dag over, dan Tabarca: het enige bewoonde eiland van de Valenciaanse Gemeenschap, op een halfuur varen van de jachthaven. Het is een zeereservaat, heeft een ommuurde kern uit de 18e eeuw en Karel III bevolkte het opnieuw met Genuese vissers.
De naam komt van postigo, een kleine poort: hier stond een van de kleinere poorten van de stadsmuur. In augustus is er geen plekje meer vrij, en dat is de prijs van een strand in het centrum. Buiten het hoogseizoen is het compleet anders.
Uit 1886, op de plek van de oude scheepswerven. De ficussen laten vanaf hun takken luchtwortels zakken die nieuwe steunen worden zodra ze de grond raken, en daarom duwen ze de tegels omhoog. In de zomer een van de koelste plekken van het centrum.
Ja, ruim: het kasteel, de oude binnenstad met Santa Cruz en de co-kathedraal, de drie musea, de Explanada en het strand. In één dag kun je het belangrijkste doen, maar dan vallen de musea af, en die zijn een van de grootste verrassingen van de stad. Met drie dagen past de uitstap naar Tabarca erbij.
Het kasteel zelf is gratis: je betaalt alleen de lift die omhooggaat vanaf de in de rots uitgehouwen ingang tegenover het strand van Postiguet. Je kunt ook met de auto over de bergweg naar boven, of te voet vanuit de Barrio de Santa Cruz: zwaar, maar de mooiste weg.
Ja. De toegang is gratis, en de collectie omvat Picasso, Miró, Dalí, Chillida, Tàpies, Kandinsky, Chagall en Giacometti. Ze belandde daar omdat de kunstenaar Eusebio Sempere uit Alicante bijna tweehonderd werken van meer dan honderd kunstenaars bijeenbracht en ze aan zijn stad schonk in plaats van ze te verkopen.
Ja, dat van Postiguet: bijna een kilometer zand op tien minuten lopen van elk punt in het centrum, met de berg en het kasteel erachter. Zoek je meer ruimte, dan ligt het strand van San Juan op twintig minuten met de tram vanaf de Plaza de los Luceros, en het is veel breder.
Als je een halve dag hebt, ja. Het is het enige bewoonde eiland van de Valenciaanse Gemeenschap, ligt op een halfuur varen van de jachthaven en is een zeereservaat, met heel helder water. Bovendien is er een ommuurde kern uit de 18e eeuw bewaard: Karel III liet het eiland versterken en bevolkte het opnieuw met Genuese vissers die gevangen hadden gezeten in het Tunesische Tabarka.
In de lente en de herfst, vanwege de temperatuur en de drukte. Juni heeft een sterke troef: de Hogueras de San Juan, het vuurfeest van Sint-Jan, erkend als feest van internationaal toeristisch belang, met monumenten van karton en hout die in de nacht van de 24e branden en elke middag mascletás, oorverdovende knalvuurwerkshows, op de Plaza de los Luceros.
Download Viavoy en wandel offline door Alicante, wanneer je wilt.

Lees verder



