Κάστρο της Σάντα Μπάρμπαρα
Τρεις περίβολοι κλιμακωτοί, ο καθένας από διαφορετικό αιώνα. Η θέα των 360 μοιρών από την Τορρέτα εξηγεί όλη την ιστορία της πόλης χωρίς ούτε μία πινακίδα. Είναι δωρεάν: πληρώνεις μόνο τον ανελκυστήρα από το Ποστιγκέτ.

Μια πόλη όπου τα καλύτερα είναι δωρεάν: ένα μουσουλμανικό κάστρο πάνω από την παραλία, ένα μουσείο με έργα του Πικάσο και ελεύθερη είσοδο και ένας περίπατος από έξι εκατομμύρια ψηφίδες. Πώς να μοιράσεις δύο μέρες.
🎧 Στη διαδρομή Το Κάστρο της Santa Bárbara και η παλιά πόληΤο Αλικάντε συνήθως αντιμετωπίζεται ως στάση στον δρόμο για κάποια παραλία, και έτσι μένουν έξω σχεδόν όλα τα ενδιαφέροντα. Έχει ένα από τα μεγαλύτερα μεσαιωνικά φρούρια της Ισπανίας, ένα μουσείο τέχνης του 20ού αιώνα που κανείς δεν περιμένει, τρία στρώματα ιστορίας το ένα πάνω στο άλλο και μια αστική παραλία στο κέντρο. Δύο μέρες αρκούν και αξίζουν με το παραπάνω.
Πρωί: από πάνω προς τα κάτω.
Ξεκίνα ανεβαίνοντας στο κάστρο της Σάντα Μπάρμπαρα με τον ανελκυστήρα, από την είσοδο που είναι σκαμμένη στον βράχο απέναντι από την παραλία του Ποστιγκέτ. Το κάστρο είναι δωρεάν· πληρώνεις μόνο τον ανελκυστήρα. Και πάνω, στην Τορρέτα, βρίσκεται η αρχαιότερη πέτρα του συνόλου: οι μουσουλμάνοι οχύρωσαν αυτόν τον βράχο τον 9ο αιώνα.
Η λογική είναι καθαρά γεωγραφική: είναι ένας απομονωμένος βράχος εκατόν εξήντα μέτρων πάνω από το λιμάνι, και τίποτα δεν κινιόταν σε αυτή την ακτή χωρίς να το μάθουν από εδώ. Κατελήφθη στις 4 Δεκεμβρίου 1248, ανήμερα της Αγίας Βαρβάρας, και η αγία κράτησε το όνομα.
Κατέβα στον μεσαίο περίβολο, έργο του Φιλίππου Β΄, με χαμηλά και κεκλιμένα τείχη σχεδιασμένα για να γλιστρά το βλήμα: είναι οχύρωση κατά του κανονιού, όχι κατά της αναρρίχησης. Εκεί βρίσκεται το MUSA, το Μουσείο της Πόλης, που βάζει σε τάξη όλη την επίσκεψη σε μισή ώρα.
Και κατέβα με τα πόδια από το πάρκο της Ερέτα ως τη γειτονιά της Σάντα Κρους: ασβεστωμένα σπίτια, γλάστρες παντού και δρομάκια με σκαλιά, όπου η θάλασσα εμφανίζεται ξαφνικά στο βάθος ενός στενού. Βγαίνεις από το ερημοκλήσι της Σάντα Κρους στην παλιά πόλη.
Τρεις περίβολοι κλιμακωτοί, ο καθένας από διαφορετικό αιώνα. Η θέα των 360 μοιρών από την Τορρέτα εξηγεί όλη την ιστορία της πόλης χωρίς ούτε μία πινακίδα. Είναι δωρεάν: πληρώνεις μόνο τον ανελκυστήρα από το Ποστιγκέτ.
Ο ασβέστης δεν είναι μόνο αισθητική: ήταν φτηνός, αντανακλά τον ήλιο και απολυμαίνει. Παραμένει μια γειτονιά με κατοίκους που ποτίζουν και απλώνουν τα ρούχα τους. Πήγαινε νωρίς ή αργά το απόγευμα: το μεσημέρι ο ήλιος πάνω στον ασβέστη τυφλώνει.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Alicante χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Το Κάστρο της Santa Bárbara και η παλιά πόλη με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Όλα σε τρία λεπτά απόσταση.
Στην παλιά πόλη, ο συγκαθεδρικός ναός του Σαν Νικολάς είναι καθαρός ερρεριανός ρυθμός: απ' έξω λιτή πέτρα χωρίς ούτε ένα στολίδι, και μέσα ένας τρούλος σχεδόν σαράντα πέντε μέτρων που τα πλημμυρίζει όλα με φως. Μη φύγεις χωρίς να δεις το μοναστηριακό αίθριο, που δεν φαίνεται από το κλίτος και σχεδόν κανείς δεν το βρίσκει.
Δύο λεπτά πιο πέρα είναι το MACA, και εδώ έρχεται η έκπληξη: Πικάσο, Μιρό, Νταλί, Τσιγίδα, Τάπιες, Καντίνσκι, Σαγκάλ και Τζακομέτι, με ελεύθερη είσοδο. Έφτασαν εδώ επειδή ένας καλλιτέχνης από το Αλικάντε, ο Εουσέβιο Σεμπέρε, συγκέντρωσε σχεδόν διακόσια έργα και τα χάρισε στην πόλη του.
Δίπλα, το MUBAG, στο πιο αρχοντικό παλάτι του 18ου αιώνα στο Αλικάντε, με τέσσερις αιώνες ζωγραφικής και έργα παραχωρημένα από το Πράδο. Το δικό του μεγάλο όνομα είναι ο Εμίλιο Βαρέλα, κληρονόμος του φωτός του Σορόγια, που έμεινε εδώ αντί να φύγει.
Τελείωσε κατεβαίνοντας στην Εξπλανάδα ντε Εσπάνια το σούρουπο, όταν όλη η πόλη βγαίνει βόλτα. Κάτω από τα πόδια σου, πάνω από έξι και μισό εκατομμύρια μαρμάρινες ψηφίδες που σχηματίζουν κύματα· από πάνω, τέσσερις σειρές χουρμαδιές.
Μία από τις καλύτερες συλλογές του 20ού αιώνα στην Ισπανία, και δωρεάν. Η έκθεση οργανώνει τη διαδρομή γύρω από τρεις ιδέες: γεωμετρία, αφαίρεση και παραστατικότητα. Μιάμιση ώρα αρκεί: είναι μικρό και το βλέπεις άνετα ολόκληρο.
Το κυματιστό πλακόστρωτο δημιουργεί μια πραγματική οπτική ψευδαίσθηση: αν περπατάς κοιτάζοντας κάτω, τα κύματα μοιάζουν να προχωρούν μαζί σου. Στρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα, αν και μοιάζει να υπήρχε πάντα.
Πρωί: λιμάνι και κέντρο.
Ξεκίνα από το λιμάνι, εκεί όπου ξεκίνησε η πόλη: το Αλικάντε ήταν λιμάνι πριν γίνει πόλη. Από εδώ έφευγε το Φοντιγιόν, ένα γλυκό παλαιωμένο κόκκινο κρασί που εξαγόταν σε μισή Ευρώπη, και το 1858 ο σιδηρόδρομος το έκανε το φυσικό λιμάνι της Μαδρίτης.
Συνέχισε στην Εξπλανάδα ως την Κάσα Καρμπονέλ, το πιο κομψό κτίριο του παραλιακού μετώπου και μια εκδίκηση σε πέτρα: το έχτισε ένας βιομήχανος από το Αλκόι που ένιωσε ότι τον περιφρόνησαν εκεί και αποφάσισε να χτίσει εδώ το πιο ακριβό και πιο ορατό κτίριο που γινόταν, για να φαίνεται από τα πλοία.
Ανέβα στην Κεντρική Αγορά, εκλεκτικιστική με βαλενθιανό μοντερνισμό και σχεδόν τριακόσιους πάγκους. Πήγαινε το πρωί, που είναι η ώρα που δουλεύει. Και κολλητά στην αγορά, η πλατεία της 25ης Μαΐου, με το μνημείο του βομβαρδισμού που το 1938 σκότωσε εδώ πάνω από τριακόσιους ανθρώπους.
Τελείωσε στο MARQ, το αρχαιολογικό μουσείο, που ήταν Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς το 2004 και θέλει ολόκληρο το πρωί. Άλλαξε τον τρόπο που αφηγείται κανείς την αρχαιολογία: φώτα, ήχος και αίθουσες που μεταμορφώνονται, σχεδόν σαν θεατρική σκηνοθεσία.
Φαχάρδο και Χουάν Βιδάλ, 1917-1921. Παραμένει το στομάχι της πόλης. Και κρατά την πιο βαθιά της πληγή: τον ιταλικό βομβαρδισμό της 25ης Μαΐου 1938, μέσα στο πρωί και με την αγορά γεμάτη.
Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς 2004, σε ένα παλιό νοσοκομείο του 1926. Φυλάει ό,τι βγήκε από το Λουκέντουμ, τη ρωμαϊκή πόλη από την οποία βγαίνει το όνομα του Αλικάντε, και σε εκείνα τα ερείπια μπορείς να περπατήσεις στην Αλμπουφερέτα.
Τρεις επιλογές.
Η εύκολη επιλογή είναι η παραλία του Ποστιγκέτ, σχεδόν ένα χιλιόμετρο άμμος στην καρδιά του κέντρου με το κάστρο από πίσω. Κοίτα το περίγραμμα του βουνού από την ακτή: ξεχωρίζουν ένα μέτωπο, μια μύτη και ένα πιγούνι. Οι κάτοικοι του Αλικάντε το λένε Κάρα δελ Μόρο, το πρόσωπο του Μαυριτανού.
Αν θέλεις χώρο, η παραλία του Σαν Χουάν απέχει είκοσι λεπτά με το τραμ από την πλατεία Λουθέρος και είναι πολύ πιο ευρύχωρη. Η γραμμή του TRAM διατρέχει όλη την ακτή ως το Μπενιδόρμ και την Ντένια.
Η ήρεμη επιλογή είναι τα πάρκα: το πάρκο Καναλέχας, το αρχαιότερο της πόλης, με αυστραλιανές συκιές εκατό και πλέον χρόνων που σχηματίζουν ένα κλίτος καθεδρικού φτιαγμένο από φύλλα· και η πλατεία Γκαμπριέλ Μιρό, που οι κάτοικοι του Αλικάντε τη λένε πλατεία του Ταχυδρομείου, η πιο δροσερή γωνιά του κέντρου.
Κι αν σου περισσεύει μισή μέρα, η Ταμπάρκα: το μοναδικό κατοικημένο νησί της Αυτόνομης Κοινότητας της Βαλένθιας, μισή ώρα με το πλοίο από τη μαρίνα. Είναι θαλάσσιο καταφύγιο, έχει περιτειχισμένο οικισμό του 18ου αιώνα και την ξανακατοίκησε ο Κάρολος Γ΄ με ψαράδες από τη Γένοβα.
Το όνομα βγαίνει από το «postigo», την πορτούλα: εδώ βρισκόταν μία από τις μικρές πύλες του τείχους. Τον Αύγουστο δεν πέφτει καρφίτσα, και αυτό είναι το τίμημα του να έχεις παραλία στο κέντρο. Εκτός της υψηλής περιόδου αλλάζει εντελώς.
Του 1886, πάνω στα παλιά ναυπηγεία. Οι φίκοι του βγάζουν εναέριες ρίζες από τα κλαδιά, που όταν φτάνουν στο έδαφος γίνονται νέα στηρίγματα, και γι' αυτό σηκώνουν το πλακόστρωτο. Το καλοκαίρι, από τα πιο δροσερά σημεία του κέντρου.
Ναι, με άνεση: το κάστρο, την παλιά πόλη με τη Σάντα Κρους και τον συγκαθεδρικό, τα τρία μουσεία, την Εξπλανάδα και την παραλία. Με μία μόνο μέρα μπορείς να δεις τα βασικά, αλλά μένουν έξω τα μουσεία, που είναι από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της πόλης. Με τρεις μέρες μπαίνει και η εκδρομή στην Ταμπάρκα.
Το ίδιο το κάστρο είναι δωρεάν: πληρώνεις μόνο τον ανελκυστήρα που ανεβαίνει από την είσοδο σκαμμένη στον βράχο απέναντι από την παραλία του Ποστιγκέτ. Μπορείς επίσης να ανέβεις με αυτοκίνητο από τον δρόμο του βουνού ή με τα πόδια από τη γειτονιά της Σάντα Κρους, που είναι απαιτητικός αλλά ο πιο όμορφος δρόμος.
Ναι. Η είσοδος είναι ελεύθερη, και η συλλογή περιλαμβάνει Πικάσο, Μιρό, Νταλί, Τσιγίδα, Τάπιες, Καντίνσκι, Σαγκάλ και Τζακομέτι. Έφτασε εκεί επειδή ο καλλιτέχνης από το Αλικάντε Εουσέβιο Σεμπέρε συγκέντρωσε σχεδόν διακόσια έργα από περισσότερους από εκατό καλλιτέχνες και, αντί να τα πουλήσει, τα δώρισε στην πόλη του.
Ναι, του Ποστιγκέτ: σχεδόν ένα χιλιόμετρο άμμος δέκα λεπτά με τα πόδια από οποιοδήποτε σημείο του κέντρου, με το βουνό και το κάστρο από πίσω. Αν θέλεις περισσότερο χώρο, η παραλία του Σαν Χουάν απέχει είκοσι λεπτά με το τραμ από την πλατεία Λουθέρος και είναι πολύ πιο ευρύχωρη.
Αν έχεις μισή μέρα, ναι. Είναι το μοναδικό κατοικημένο νησί της Αυτόνομης Κοινότητας της Βαλένθιας, απέχει μισή ώρα με το πλοίο από τη μαρίνα και είναι θαλάσσιο καταφύγιο, με πολύ καθαρά νερά. Επιπλέον διατηρεί έναν περιτειχισμένο οικισμό του 18ου αιώνα: ο Κάρολος Γ΄ την οχύρωσε και την ξανακατοίκησε με ψαράδες από τη Γένοβα που είχαν βρεθεί αιχμάλωτοι στην τυνησιακή Ταμπάρκα.
Άνοιξη και φθινόπωρο, για τη θερμοκρασία και τον κόσμο. Ο Ιούνιος έχει ένα δυνατό κίνητρο: τις Ογκέρας του Σαν Χουάν, ανακηρυγμένες διεθνούς τουριστικού ενδιαφέροντος, με κατασκευές από χαρτόνι και ξύλο που καίγονται τη νύχτα της 24ης και μασκλετάδες κάθε μεσημέρι στην πλατεία Λουθέρος.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Alicante χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



