Τέσσερις σειρές από γιγάντιους φίκους που πιάνονται χέρι χέρι από πάνω και σχηματίζουν ένα κλίτος καθεδρικού φτιαγμένο από φύλλα, με ρίζες που βγαίνουν από το έδαφος σαν ξύλινα φίδια και σηκώνουν τις πλάκες. Είναι το παλαιότερο πάρκο του Αλικάντε, σχεδιασμένο το 1886 πάνω σε ό,τι ήταν πριν τα ναυπηγεία.
Ο πρώτος πνεύμονας της πόλης
Σχεδιάστηκε το 1886 σε μελέτη του αρχιτέκτονα Χοσέ Γκονθάλεθ Αλτές, ακριβώς στο όριο όπου η πόλη έβγαινε στη θάλασσα, πάνω στο έδαφος των παλιών ναυπηγείων. Από εκεί και το τόσο μακρόστενο σχήμα του, που τρέχει παράλληλα με το νερό: είναι το αποτύπωμα του οικοπέδου που κατέλαβε.
Η δημιουργία του ανήκει στο ίδιο κίνημα που γκρέμισε τα τείχη και άνοιξε την Εξπλανάδα: μια πόλη που είχε σκάσει από τις ραφές αποκτούσε δημόσιους χώρους με κήπους, κάτι που στην Ισπανία του 19ου αιώνα ήταν πρόσφατη καινοτομία.
Είναι, κυριολεκτικά, το μέρος όπου το Αλικάντε έμαθε να κάνει βόλτα στη σκιά, όταν δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα από όσα το περιβάλλουν σήμερα. Αυτός ο ιδρυτικός ρόλος στη δημόσια ζωή της πόλης είναι που του δίνει μια αξία που το μέγεθός του δεν σε αφήνει να υποψιαστείς.
Φίκοι από την άλλη άκρη του κόσμου
Τα δέντρα είναι αυστραλιανές συκιές, του είδους Ficus macrophylla, οι λεγόμενες συκιές του κόλπου Μόρετον. Τις έφεραν από την άλλη άκρη του πλανήτη πριν από περισσότερο από έναν αιώνα, και με το ήπιο κλίμα του τόπου έγιναν αυτοί οι γίγαντες.
Αυτό που τις κάνει εντυπωσιακές είναι ότι βγάζουν εναέριες ρίζες από τα κλαδιά και από τον κορμό, που όταν φτάνουν στο έδαφος ξυλοποιούνται και γίνονται νέα στηρίγματα. Γι' αυτό ο κορμός μοιάζει με κουβάρι από κολόνες και γι' αυτό οι ρίζες σηκώνουν το πλακόστρωτο.
Υπάρχουν δέντρα άνω των εκατό ετών που έχουν δώσει σκιά σε αρκετές γενιές κατοίκων του Αλικάντε. Κάθε δέντρο είναι εδώ ένα μνημείο από μόνο του, και το σύνολο είναι καταγεγραμμένο ως προστατευόμενο ακριβώς γι' αυτό.
Ψάξε επίσης τα δύο ζευγάρια πέτρινων σκύλων και λιονταριών που φυλάνε τον περίπατο: προέρχονταν από ένα παλιό αρχοντικό κτήμα στα περίχωρα και κατέληξαν εδώ, να φρουρούν ανάμεσα στις ρίζες. Και το μικρό σιντριβάνι με το αγόρι που παίζει φλογέρα, διακριτικό αλλά συγκινητικό.
Μη χάσεις
Το παλαιότερο πάρκο
Σχεδιάστηκε το 1886 πάνω στα παλιά ναυπηγεία. Από εκεί το μακρόστενο σχήμα του, παράλληλο με το νερό.
Αυστραλιανές συκιές
Ficus macrophylla, φερμένες από την άλλη άκρη του κόσμου πριν από περισσότερο από έναν αιώνα. Κάποιες ξεπερνούν τα εκατό χρόνια.
Οι ρίζες σηκώνουν το έδαφος
Βγάζουν εναέριες ρίζες από τα κλαδιά που, όταν αγγίξουν το χώμα, γίνονται νέα στηρίγματα.
Πέτρινοι σκύλοι και λιοντάρια
Δύο ζευγάρια που φυλάνε τον περίπατο, φερμένα από ένα παλιό αρχοντικό κτήμα στα περίχωρα.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Αλικάντε
Βρίσκεται στην προέκταση της Εξπλανάδα ντε Εσπάνια προς τα δυτικά, οπότε συνδέεται με τα πόδια με το παραθαλάσσιο μέτωπο. Είναι μια στάση δεκαπέντε λεπτών μέσα σε έναν μεγαλύτερο περίπατο.
Από εδώ συνεχίζεις προς την πλατεία Γκαμπριέλ Μιρό, που έχει κι άλλους αιωνόβιους φίκους και είναι η ωραιότερη πλατεία του κέντρου, και προς το ADDA και τα πάρκα του πάνω μέρους.
Το καλοκαίρι είναι ένα από τα πιο δροσερά σημεία της πόλης, με πυκνή και συνεχή σκιά. Και σε κάθε εποχή λειτουργεί καλά ως διάλειμμα: παγκάκια, σκιά και σιωπή πέντε λεπτά από τη βουή της Εξπλανάδας.
Συχνές ερωτήσεις
Τι είδους είναι αυτοί οι τόσο θηριώδεις φίκοι;
Είναι αυστραλιανές συκιές, του είδους Ficus macrophylla, οι λεγόμενες συκιές του κόλπου Μόρετον. Τις έφεραν από την άλλη άκρη του κόσμου πριν από πάνω από έναν αιώνα κι εδώ, με το ήπιο κλίμα μας, έγιναν αυτοί οι γίγαντες. Αυτό που τις κάνει τόσο εντυπωσιακές είναι ότι από τα κλαδιά και τον κορμό τους φυτρώνουν εναέριες ρίζες που κατεβαίνουν ψάχνοντας τη γη, έτσι που ένα μόνο δέντρο καταλήγει να μοιάζει με ολόκληρο δάσος. Λίγες πόλεις μπορούν να καυχηθούν για τόσο γέρικα δέντρα.
