Παλάτι της Αλχαφερία
Είσοδος γύρω στα 5 €, και μια μεγάλη ώρα επίσκεψης. Απέχει είκοσι λεπτά με τα πόδια από το κέντρο ή λίγα λεπτά με το τραμ: είναι η μόνη επίσκεψη της Σαραγόσας που απαιτεί να βγεις από την παλιά πόλη, και αξίζει χωρίς συζήτηση.

Η μόνη μεγάλη μαρτυρία της ισλαμικής τέχνης του 11ου αιώνα που έχει μείνει στην Ευρώπη, με τόξα που προαναγγέλλουν την Αλάμπρα διακόσια χρόνια νωρίτερα. Τι να κοιτάξεις, τι προστέθηκε αργότερα και γιατί πρέπει να κλείσεις θέση.
🎧 Στη διαδρομή Η Αλχαφερία και η Σαραγόσα των παλατιώνΤο αλ-Άνταλους άφησε ελάχιστη ανακτορική αρχιτεκτονική τόσο βόρεια, και από το λίγο που υπήρξε σχεδόν τίποτα δεν επέζησε. Γι' αυτό αυτό το κτίριο είναι εξαιρετικό: ένα παλάτι αναψυχής που χτίστηκε τον 11ο αιώνα, όταν η Σαραγόσα ήταν ανεξάρτητο βασίλειο, που έφτασε σχεδόν ολόκληρο ως εμάς και που σήμερα στεγάζει τα Κόρτες της Αραγονίας. Σχεδόν χίλια χρόνια διαδοχικών χρήσεων, που λίγα ισπανικά κτίρια μπορούν να διηγηθούν.
11ος αιώνας, ανάμεσα στην Κόρδοβα και τη Γρανάδα.
Όταν το χαλιφάτο της Κόρδοβας διαλύθηκε στις αρχές του 11ου αιώνα, η χερσόνησος του αλ-Άνταλους κατακερματίστηκε σε βασίλεια των ταΐφων, και αυτό της Σαραγόσας ήταν από τα πιο ακμάζοντα και καλλιεργημένα. Αυτό το παλάτι χτίστηκε τότε ως κατοικία αναψυχής έξω από τα τείχη, σε μια περίοδο τεράστιας πνευματικής και καλλιτεχνικής εκλέπτυνσης.
Εκείνη η περίοδος είναι το κομμάτι που λείπει από τις περισσότερες διαδρομές στην ισπανική ισλαμική τέχνη, που συνήθως πηγαίνουν από το Τέμενος της Κόρδοβας στην Αλάμπρα πηδώντας δύο αιώνες. Εδώ βρίσκεται ό,τι υπήρξε στο ενδιάμεσο, και εξηγεί πώς φτάσαμε από το ένα στο άλλο.
Αυτό που πρέπει να κοιτάξεις είναι τα τόξα: διασταυρούμενα, πολύλοβα, μικτόγραμμα, επάλληλα σε πολλά επίπεδα ώσπου να σχηματίσουν δικτυωτά που δεν έχουν πια καμία δομική λειτουργία. Είναι το επόμενο βήμα από ό,τι είχε γίνει στην Κόρδοβα, οδηγημένο σε ένα σχεδόν αφηρημένο άκρο όπου το τόξο παύει να στηρίζει και γίνεται καθαρό σχέδιο.
Η Χρυσή Αίθουσα και η αυλή με τη δεξαμενή της είναι τα κεντρικά κομμάτια, με γύψινα ανάγλυφα, κιονόκρανα και τοξοστοιχίες που προαναγγέλλουν άμεσα ό,τι θα γίνει στη Γρανάδα δύο αιώνες αργότερα. Αν το δεις πριν από την Αλάμπρα, αλλάζει εντελώς τον τρόπο που θα διαβάσεις εκείνη.
Είσοδος γύρω στα 5 €, και μια μεγάλη ώρα επίσκεψης. Απέχει είκοσι λεπτά με τα πόδια από το κέντρο ή λίγα λεπτά με το τραμ: είναι η μόνη επίσκεψη της Σαραγόσας που απαιτεί να βγεις από την παλιά πόλη, και αξίζει χωρίς συζήτηση.
Στον δρόμο ανάμεσα στο κέντρο και την Αλχαφερία, η τελευταία πύλη του περιβόλου της πόλης, με τους λαξευτούς λίθους γαζωμένους από χτυπήματα του 1809 που αποφασίστηκε να μην επισκευαστούν. Είναι το μόνο μέρος όπου μπορείς να αγγίξεις κυριολεκτικά ό,τι συνέβη στις Πολιορκίες.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Zaragoza χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Η Αλχαφερία και η Σαραγόσα των παλατιών με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Μετά τη χριστιανική κατάκτηση του 1118, το κτίριο δεν καταστράφηκε: έγινε παλάτι των βασιλιάδων της Αραγονίας, που το χρησιμοποίησαν για αιώνες. Αυτή η συνέχεια είναι που επέτρεψε στην ανδαλουσιανή διακόσμηση να επιβιώσει, ενώ σε άλλα μέρη χάθηκε εντελώς.
Τον 15ο αιώνα, οι Καθολικοί Μονάρχες πρόσθεσαν από πάνω έναν ολόκληρο όροφο με επίσημες αίθουσες και ένα πολύχρωμο ξυλόγλυπτο ταβάνι μουδέχαρ εξαιρετικής ποιότητας, με τους θυρεούς τους και τον ζυγό και τα βέλη επαναλαμβανόμενα. Το αποτέλεσμα είναι ένα κτίριο όπου ο 11ος αιώνας και ο 15ος αιώνας συνυπάρχουν κατακόρυφα, ο ένας πάνω στον άλλο.
Μετά ήρθε η παρακμή. Έγινε έδρα της Ιεράς Εξέτασης, έπειτα στρατώνας, και κατέληξε μισοερειπωμένο, με την ανδαλουσιανή διακόσμηση ξυσμένη, χτισμένη από πάνω ή ξηλωμένη. Οι φωτογραφίες των αρχών του 20ού αιώνα δείχνουν ένα αγνώριστο κτίριο.
Η αποκατάσταση που το ανέκτησε είναι μακρά, σχολαστική και του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, και σε ορισμένα σημεία αμφισβητήθηκε για την έκταση της ανακατασκευής. Καλό είναι να το ξέρεις: δεν είναι αυθεντικό ό,τι βλέπεις, αν και το γενικό κριτήριο ήταν συντηρητικό.
Η σημερινή χρήση είναι αυτή που κλείνει την ιστορία. Από τη δεκαετία του ογδόντα, το κτίριο είναι η έδρα των Κόρτες της Αραγονίας, με τις αίθουσες ολομέλειας και τους κοινοβουλευτικούς χώρους χτισμένους μέσα στον περίβολο, σε ένα σύγχρονο σώμα που συνυπάρχει με το ιστορικό.
Η απόφαση αυτή ήταν σκόπιμη και έχει λογική: να επιστραφεί στο κτίριο μια λειτουργία πραγματικής εξουσίας αντί να γίνει μουσείο. Χίλια χρόνια αφότου ένας βασιλιάς των ταΐφων κυβερνούσε από εδώ, εξακολουθεί να είναι το μέρος όπου παίρνονται αποφάσεις για αυτή την περιοχή.
Η πρακτική συνέπεια είναι ότι η επίσκεψη εξαρτάται από την πολιτική δραστηριότητα. Τις μέρες ολομέλειας η πρόσβαση περιορίζεται, και τα ωράρια αλλάζουν ανάλογα με το κοινοβουλευτικό ημερολόγιο, οπότε ο έλεγχος από πριν δεν είναι προφύλαξη αλλά ανάγκη.
Καλό είναι επίσης να ξέρεις ότι ο Πύργος του Τροβαδούρου, το παλαιότερο τμήμα του συνόλου και προγενέστερο ακόμη και του παλατιού, έδωσε το όνομά του στην όπερα του Βέρντι «Il trovatore», μέσω του ισπανικού θεατρικού έργου στο οποίο βασίστηκε. Είναι κάτι που λέγεται πολύ και που είναι αλήθεια.
Επιστρέφοντας στο κέντρο, η άλλη μεγάλη αυλή της πόλης: μια αναγεννησιακή του 16ου αιώνα που ένας Γάλλος αρχαιοπώλης αγόρασε το 1903, αποσυναρμολόγησε κομμάτι κομμάτι και πήρε στο Παρίσι, όπου έμεινε πάνω από πενήντα χρόνια. Γύρισε και ξαναστήθηκε μέσα σε ένα κτίριο του Κόσο. Δωρεάν είσοδος.
Αναγεννησιακό παλάτι του 16ου αιώνα με διώροφη αυλή και τη μεγάλη ξυλόγλυπτη μαρκίζα που χαρακτηρίζει την αραγονική αστική αρχιτεκτονική. Σήμερα είναι εκθεσιακός χώρος της Επαρχιακής Αρχής με δωρεάν είσοδο: μπαίνεις, διασχίζεις την αυλή και βγαίνεις.
Αυτή που παρήχθη στα ανεξάρτητα βασίλεια που προέκυψαν όταν το χαλιφάτο της Κόρδοβας διαλύθηκε στις αρχές του 11ου αιώνα. Είναι το κομμάτι που λείπει από τις περισσότερες διαδρομές στην ισπανική ισλαμική τέχνη, που πηγαίνουν από το Τέμενος της Κόρδοβας στην Αλάμπρα πηδώντας δύο αιώνες. Η Αλχαφερία είναι ό,τι υπήρξε στο ενδιάμεσο.
Επειδή τα διασταυρούμενα και πολύλοβα τόξα της, επάλληλα σε πολλά επίπεδα ώσπου να σχηματίσουν δικτυωτά χωρίς δομική λειτουργία, προαναγγέλλουν άμεσα τη γλώσσα που δύο αιώνες αργότερα θα αναπτυχθεί στη Γρανάδα. Αν τη δεις πριν, αλλάζει ο τρόπος που διαβάζεις την Αλάμπρα, γιατί εξηγεί από πού προέρχεται αυτό που θαυμάζεις εκεί.
Συνιστάται πολύ, ειδικά την υψηλή περίοδο. Το κτίριο είναι η έδρα των Κόρτες της Αραγονίας και τα ωράρια επισκέψεων αλλάζουν ανάλογα με την κοινοβουλευτική δραστηριότητα: τις μέρες ολομέλειας η πρόσβαση περιορίζεται και υπάρχουν μέρες που είναι κλειστό. Ο έλεγχος πριν μετακινηθείς ως εκεί δεν είναι προφύλαξη αλλά ανάγκη.
Έναν ολόκληρο όροφο πάνω από το ισλαμικό παλάτι, τον 15ο αιώνα, με επίσημες αίθουσες και ένα πολύχρωμο ξυλόγλυπτο ταβάνι μουδέχαρ εξαιρετικής ποιότητας, με θυρεούς και με τον ζυγό και τα βέλη επαναλαμβανόμενα. Το αποτέλεσμα είναι ένα κτίριο όπου ο 11ος αιώνας και ο 15ος αιώνας συνυπάρχουν κατακόρυφα, ο ένας πάνω στον άλλο, χωρίς κανένας να σβήσει τον άλλο.
Το κτίριο πέρασε από την Ιερά Εξέταση και από μια μακρά χρήση ως στρατώνας και κατέληξε μισοερειπωμένο, με την ανδαλουσιανή διακόσμηση ξυσμένη ή χτισμένη από πάνω. Η αποκατάσταση του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα ήταν μακρά και σχολαστική, αλλά σε ορισμένα σημεία αμφισβητήθηκε για την έκταση της ανακατασκευής. Δεν είναι αυθεντικό ό,τι βλέπεις.
Ναι. Ο Πύργος του Τροβαδούρου, το παλαιότερο τμήμα του συνόλου και προγενέστερο του ίδιου του παλατιού, έδωσε το όνομά του στο «Il trovatore» του Βέρντι μέσω του «Ελ Τροβαδόρ», του ισπανικού θεατρικού έργου του Αντόνιο Γκαρσία Γουτιέρρεθ στο οποίο βασίζεται η όπερα. Ο πύργος είναι επισκέψιμος μέσα στη διαδρομή.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Zaragoza χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα