Kijk omhoog naar dat witte paleis vol spitsen en pinakels dat op een kathedraal lijkt en het niet is. Het Palacio de Cibeles werd tussen 1907 en 1919 gebouwd voor iets zo prozaïsch als de posterijen, en de Madrilenen doopten het meteen spottend: “Onze-Lieve-Vrouw van de Communicatie”. Bijna een eeuw lang was het het kantoor waar Madrid zijn brieven postte; sinds 2007 is het de zetel van het stadhuis. En boven in zijn middentoren verbergt het een van de beste uitkijkpunten van de stad, op 70 meter hoogte en voor zo'n 3 euro.
Het paleis van de brieven
Het ontwerp kwam uit een prijsvraag die in 1904 werd uitgeschreven, en die werd gewonnen door twee bijna onbekende architecten, Antonio Palacios en Joaquín Otamendi, die rond de dertig waren en heel weinig werk op hun naam hadden. Het was hun eerste grote opdracht en die pakte zo goed uit dat hun carrière in één klap werd gelanceerd: Palacios tekende uiteindelijk een groot deel van het Madrid van zijn tijd, van het Círculo de Bellas Artes tot een aantal van de eerste metro-ingangen.
Het gebouw combineert een monumentale vormentaal met een neogotische inslag met technische oplossingen die voor hun tijd heel modern waren: een metalen constructie, grote overspanningen binnen en een overdekte centrale patio waar de loketten en de beambten met hun mouwbeschermers op een rij stonden. Palacios installeerde bovendien iets revolutionairs voor 1919: pneumatische buizen die de brieven met perslucht van de ene verdieping naar de andere schoten. Hij wilde dat de burger zich belangrijk voelde als hij een brief postte.
Het stadsbestuur verhuisde pas in 2007 hierheen en liet zijn oude zetel in de Casa de la Villa, aan de Plaza de la Villa, achter zich. Daarom noemen veel Madrilenen het nog altijd uit pure gewoonte “Correos”, ook al kun je hier geen ansichtkaart meer posten.
Het uitkijkpunt en CentroCentro
Het uitkijkpunt beslaat de achtste verdieping van de middentoren, op zo'n 70 meter hoogte, en van daaruit ontrolt de hele Paseo del Prado zich aan je voeten als een groen tapijt, met de Puerta de Alcalá aan één kant, het Retiro op de achtergrond en op heldere dagen de sierra in het noordwesten. De toegang kost rond 3 euro, werkt met toegangstijden en is op maandag gesloten; in het weekend koop je je kaartje het best online.
Het is veruit het uitkijkpunt met de beste prijs-kwaliteitverhouding van Madrid: het kost de helft van het dakterras van het Círculo de Bellas Artes en biedt een aanvullend uitzicht, meer gericht op de groene as van de musea dan op de Gran Vía. Heb je een middag, dan doe je ze idealiter allebei: Cibeles om zeven uur en het Círculo bij zonsondergang.
De rest van het gebouw is een gemeentelijk cultureel centrum, met tijdelijke tentoonstellingen, activiteiten en leesruimtes, bijna allemaal gratis toegankelijk. Waar vroeger pakjes werden gewogen, hangen nu kunstwerken: de grote overdekte patio, met zijn licht van bovenaf, is een van de spectaculairste zalen van het centrum van Madrid. En een verdieping onder het uitkijkpunt zit een cafetaria met een terras dat ook uitzicht heeft.
De gevel is bovendien een van de grote doeken van de stad: met Kerstmis en op bijzondere dagen wordt hij verlicht of worden er beelden op geprojecteerd, en als Real Madrid een titel viert bij de fontein ertegenover, is dit gebouw het decor van alle foto's.
Niet te missen
Het uitkijkpunt in de toren
Op 70 meter, met de hele Paseo del Prado aan je voeten. Zo'n 3 euro, op maandag gesloten.
De overdekte patio
Waar de loketten van de posterijen zaten, nu een tentoonstellingszaal met licht van bovenaf.
De pneumatische buizen
Het systeem dat in 1919 de brieven met perslucht van de ene verdieping naar de andere schoot.
CentroCentro
Het gemeentelijke culturele centrum in het gebouw, met tentoonstellingen en leesruimtes met vrije toegang.
Hoe het in je bezoek aan Madrid past
Het paleis kijkt uit over de Plaza de Cibeles, de beroemdste rotonde van de stad, met de fontein uit 1782 ervoor en de Banco de España op de hoek ertegenover. Het is precies het punt waar twee assen elkaar kruisen: de Paseo del Prado, die naar de musea afdaalt, en de calle de Alcalá, die naar de Gran Vía oploopt.
Van hier ben je in vijf minuten lopen bij het Museo Thyssen-Bornemisza; in tien bij het Pradomuseum; en in nog eens tien in de andere richting bij het Círculo de Bellas Artes en het begin van de Gran Vía. Het is ook de natuurlijke toegangspoort tot het Retiro, als je via de Alcalá omhoogloopt naar de Puerta de Alcalá.
De wandelroute “Gran Vía en het Moderne Madrid” van Viavoy begint precies op dit plein en loopt via de Alcalá omhoog, terwijl een lokale gids je in je oor het verhaal vertelt van het Madrid dat de 20e eeuw met hamerslagen bouwde, om bij zonsondergang te eindigen bij de Templo de Debod.
Veelgestelde vragen
Wie waren de architecten van dit paleis?
Nou, let op, het waren bijna twee onbekenden. Ze wonnen de prijsvraag in 1904, rond de dertig jaar oud en met heel weinig werk achter de rug. Dit was hun eerste grote opdracht, en het pakte zo goed uit dat het hun carrière in één klap lanceerde. Palacios tekende uiteindelijk een groot deel van het Madrid van zijn tijd, van de Metro tot de grote gebouwen. Niet slecht voor een debuut, toch?
Sinds wanneer is het het stadhuis?
Minder lang dan het lijkt. Bijna een eeuw lang was dit het rijk van brieven en postzegels; het stadsbestuur verhuisde pas in 2007 hierheen, en liet zijn oude zetel in de Casa de la Villa achter, aan de Plaza de la Villa van altijd. Daarom noemen veel Madrilenen het nog steeds “Correos” uit pure gewoonte, ook al kun je hier geen ansichtkaart meer posten.
