Hoi! Ik ben Sanne, en dit is mijn Lavapiés: de meest diverse wijk van Madrid, met tachtig nationaliteiten, markten, kunst op elke muur en de geur van specerijen uit de halve wereld.
Overzicht
We komen langs de Cine Doré, de calle de Argumosa, de plaza de Lavapiés, de Mercado de San Fernando en de Tabacalera… een wandeling bergaf, zonder haast, waarbij je je laat verrassen.
Onze wandeling begint bij de noordelijke poort van de wijk, de Cine Doré. We beginnen.
Route
Een gevel houdt je abrupt tegen: witte rondingen, oude letters, een luifel uit een andere tijd. Het is de Cine Doré, het art-nouveaujuweel van Lavapiés en thuis van de Filmoteca Española, neergezet aan de noordelijke poort van de wijk. Het ruikt naar popcorn, ja, maar ook naar oud celluloid en fluwelen bioscoopstoelen.
- 2
Kerk van San Lorenzo
Plotseling, tussen de drukte, verschijnt een bakstenen toren met een haast sprookjesachtige uitstraling. Het is de kerk van San Lorenzo, met zijn neomudéjar klokkentoren die uit een andere tijd en een ander land lijkt te komen.
Sla hier af en alles verandert in één klap: het ruikt naar vermout, naar warme olijfolie, naar vers gezette koffie op een terras. Je bent in de Calle de Argumosa, die de buurtbewoners liefkozend “el Ave María” noemen.
- 4
Teatro Valle-Inclán
Je ruikt het karton van toegangskaartjes en dat gevernist hout van oude theaters. Voor je staat het Teatro Valle-Inclán, een gevaarte van rode baksteen dat het plein overheerst met een zekere uitstraling van een culturele vesting.
- 5
De oorsprong van de naam en de oude Joodse wijk
Waar komt “Lavapiés” vandaan? De smakelijkste legende zegt dat hier de Joodse wijk lag en dat de Joden bij een fontein hun voeten wasten voordat ze de synagoge binnengingen. Waarschijnlijk is het niet meer dan dat, een mooie legende. Maar het beeld blijft hangen: water, voeten, grens. De wijk van wie aankomt.
- 6
Dakar
Je stapt uit de drukte en een nieuwe geur bereikt je: geroosterde pinda, vis, gekruide rijst. Midden in Lavapiés, richting de Calle del Ave María, zoek je Dakar, een van die Senegalese restaurants waar je aan een lange gedeelde tafel eet.
Sluit even je ogen en luister: hier is niet maar één taal. Je hoort het Bengaals van de jongens die een geïmproviseerd potje cricket spelen, het Wolof van twee buren die elkaar groeten, het zangerige Spaans van een oma die haar boodschappenkarretje voortsleept.
- 8
De meer dan 80 nationaliteiten
Een weetje om duizelig van te worden: in Lavapiés wonen buren van meer dan tachtig nationaliteiten naast elkaar in slechts een handvol huizenblokken. Het is waarschijnlijk de meest diverse wijk van Madrid. In één portaal kun je een Senegalees gezin hebben, een rasechte Madrileense gepensioneerde en een stel uit Bangladesh.
- 9
La Corrala en de gemeenschappelijke binnenhoven
Kijk eens rond en zoek een corrala: gebouwen met een binnenplaats en doorlopende galerijen, waar de deuren van alle woningen op een gemeenschappelijk balkon uitkomen. De beroemdste, aan de Mesón de Paredes, is bijna een monument. Daar was het leven openbaar, of je wilde of niet. En in de zomer wordt er nog steeds theater gespeeld op de binnenplaats.
- 10
Calle de Embajadores en de street art
Til je blik op van de stoepen en kijk naar de muren: hier wordt geschilderd. Je staat op de hoofdas van de Calle de Embajadores, de slagader die recht naar het zuiden loopt en die bovendien een openluchtgalerie van straatkunst is.
Je duwt de deur open en alles slaat je tegelijk tegemoet: warm brood, Indiase specerijen, verse bloemen, iemand die iets aan het frituren is wat je niet kunt benoemen maar wat je nu al wilt. Je bent in de Mercado de San Fernando, een buurtmarkt uit de jaren veertig die zich opnieuw heeft uitgevonden zonder zijn ziel te verliezen.
- 12
De kaaswinkel van de Mercado de San Fernando
Laat je in de markt meevoeren door de geur van gerijpte kaas: er is een kaaskraam waar de eigenaar een plakje voor je afsnijdt zodat je kunt proeven voordat je koopt. Bestel een klein plankje met drie manchego-kazen in verschillende rijpingsgraden, en een glas wijn uit de streek erbij.
Je staat voor een enorm gebouw van edele steen met een immense poort, dat niet lijkt te passen bij de huisjes eromheen. Het is de oude tabaksfabriek, La Tabacalera, waar meer dan twee eeuwen lang duizenden vrouwen, de beroemde cigarreras, sigaren met de hand rolden.
Als je naar beneden loopt richting de ringweg, begroet een bakstenen gebouw je met enorme affiches en jonge mensen die met katoenen tassen in- en uitlopen.
