Pałac Mondragón
Nazwę nadał mu kapitan Melchor de Mondragón, którego herb widnieje nad wejściem, a sam pałac to owoc podziału majątków po podboju. Wstęp około 4 euro, wliczony w miejski bilet łączony. Licz czterdzieści minut z muzeum i ogrodami.

Na południe od mostu zaczyna się inna Ronda – ta, która była muzułmańska do 1485 roku i zachowała cały układ ulic. Co zobaczyć podczas dwugodzinnego spaceru po części, której prawie nikt nie obchodzi w całości.
🎧 Na trasie Ronda i jej wąwóz: Puente Nuevo, arena i miasto nad przepaściąPrzejście przez Puente Nuevo na południe to trzydzieści sekund i zmiana miasta. Za tobą zostaje Mercadillo, Ronda z XVIII wieku z areną walk byków i hotelami; przed tobą zaczyna się stare miasto, które było muzułmańskie do 1485 roku i zachowało pełny średniowieczny układ ulic, a ruch nagle zamiera. Większość odwiedzających wchodzi na dwieście metrów i zawraca.
Mondragón, czyli przemieszanie jako system.
Pałac Mondragón to najpiękniejszy budynek Rondy i ten, który najlepiej tłumaczy to miasto. W XIV wieku był rezydencją nasrydzkiego namiestnika, a tradycja wymienia wśród jego mieszkańców Hameta el Zegrí, ostatniego muzułmańskiego dowódcę wojskowego przed upadkiem miasta.
Gdy Królowie Katoliccy zdobyli Rondę w 1485 roku, podobno zatrzymali się właśnie tutaj, a pałac przeszedł w ręce chrześcijan. Najciekawsze jest jednak to, co się nie wydarzyło: nikt nie zatarł tego, co było wcześniej. Mauretańskie patia, stropy kasetonowe w stylu mudéjar i renesansowe portale współistnieją pod jednym dachem.
Patio Mudéjar, z łukami podkowiastymi i azulejos, przenosi wprost do nasrydzkiej Granady; dwadzieścia kroków dalej Patio Castellano rządzi się już klasycznymi proporcjami. Przejść z jednego do drugiego to przejść między dwiema kulturami, nie wychodząc z budynku.
W głębi tarasowe wiszące ogrody z punktem widokowym na góry Serranía są wliczone w bilet wstępu, a wiele osób w ogóle do nich nie dociera. W pałacu mieści się też Museo de Ronda, które opowiada o okolicy od prehistorycznych dolmenów.
Nazwę nadał mu kapitan Melchor de Mondragón, którego herb widnieje nad wejściem, a sam pałac to owoc podziału majątków po podboju. Wstęp około 4 euro, wliczony w miejski bilet łączony. Licz czterdzieści minut z muzeum i ogrodami.

Nasrydzki dom pałacowy z XIV wieku, niewielki i rzadko odwiedzany, z centralnym patiem, dekoracjami ze stiuku i oryginalnymi stropami kasetonowymi. To jeden z nielicznych mauretańskich domów zachowanych w Andaluzji poza Granadą i daje bardzo bezpośrednie wyobrażenie o tym, jak się tu żyło przed 1485 rokiem.
Pobierz aplikację i odkrywaj Ronda offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Ronda i jej wąwóz: Puente Nuevo, arena i miasto nad przepaścią z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Kościół Santa María la Mayor góruje nad zacisznym placem z drzewami pomarańczowymi i stoi dokładnie na miejscu wielkiego meczetu muzułmańskiego miasta. To nie przenośnia: na swoim miejscu zostały szczątki, a najwymowniejszy z nich jest łuk mihrabu, zachowany we wnętrzu świątyni, który wskazywał kierunek Mekki.
Po podboju Ferdynand Aragoński zamienił meczet w kościół i zaczęto budować w stylu gotyckim. Ale w 1580 roku trzęsienie ziemi zburzyło prezbiterium i trzeba je było odbudować już w stylu renesansowym, z późniejszą dekoracją i ołtarzem, już barokowymi. Idąc przez wnętrze, z każdym krokiem zmieniasz stulecie.
Dziedziniec z drzewami pomarańczowymi zajmuje miejsce dawnego sahnu, gdzie wierni dokonywali ablucji, a dzwonnicę wzniesiono na trzonie minaretu. Plan islamskiej budowli po pięciu wiekach wciąż wyznacza kształt chrześcijańskiej.
Jest też szczegół, który zmienia odczytanie fasady: długi balkon od strony placu był miejską lożą. Zanim powstała arena walk byków, corridy i gonitwy z trzcinami odbywały się tu, na dole, a władze oglądały je z tej galerii. Trybuna w cieniu, tyle że na kościele.
Kiedy schodzisz od kościoła głównego, stare miasto zwęża się aż do bramy Puerta de Almocábar na południowym krańcu. To monumentalne wejście do obwarowanego miasta i nie jest to zwykły łuk: to trzy łuki ustawione pod kątem między dwiema okrągłymi wieżami, pułapka pomyślana tak, by wdarcie się siłą było nie do utrzymania.
Tędy 22 maja 1485 roku, po ciężkim oblężeniu, weszły wojska Królów Katolickich, kończąc wieki muzułmańskiego panowania w Serranía de Ronda. Po wejściu uwolniono setki chrześcijańskich jeńców, a Ferdynand Aragoński kazał zawieźć ich kajdany do Toledo i zawiesić w klasztorze San Juan de los Reyes, gdzie wiszą do dziś.
Nad bramą widnieje cesarski orzeł, którego kazał umieścić Karol V przy jej przebudowie: pieczęć nowej władzy na nasrydzkiej twierdzy. Zespół odczytany w tej kolejności – muzułmańskie łuki ustawione pod kątem, nad nimi orzeł Habsburgów – opowiada historię bez potrzeby tablicy.
Za murami wyrosło przedmieście San Francisco, bo bramy zamykano o zachodzie słońca, a poganiacze mułów, którzy docierali późno, musieli nocować na zewnątrz. Wokół tego czekania powstały gospody i zajazdy, a dzielnica do dziś rozstawia swój targ u bram miasta.
Gotycka nawa, renesansowe prezbiterium po trzęsieniu ziemi z 1580 roku, barokowa dekoracja i łuk mihrabu na swoim miejscu. Warto wejść na dzwonnicę, jeśli jest otwarta: widać z niej stare miasto z góry. Wstęp około 4,50 euro, wliczony w bilet łączony.
Nazwa Almocábar pochodzi od arabskiego al-maqabir, czyli cmentarza, bo obok bramy rozciągał się cmentarz muzułmański. Wstęp wolny, bez biletu i bez godzin otwarcia, a przylegające odcinki murów można przejść gankiem straży. To najdalszy punkt zwykłej trasy.

Najlepiej zachowany odcinek nasrydzkich murów, z wieżami i dostępnym gankiem straży, z widokiem na dolinę. Można go przejść za darmo, a z góry widać stare miasto od środka i pola od zewnątrz – dokładnie to, co widział strażnik w XV wieku.
Pałac Mondragón z patiem w stylu mudéjar i patiem kastylijskim, kościół Santa María la Mayor wzniesiony na miejscu wielkiego meczetu, Casa del Gigante – zachowany nasrydzki dom – brama Puerta de Almocábar z trzema łukami ustawionymi pod kątem i mury La Cijara. Wszystko w obrębie murów, które obejdziesz w dwie godziny.
To pozostałość wielkiego meczetu, zachowana w pierwotnym miejscu wewnątrz kościoła. Mihrab był niszą, która wskazywała kierunek Mekki podczas modlitwy, a widok tego łuku we wnętrzu katolickiej świątyni streszcza w jednym przedmiocie historię miasta po 1485 roku.
Tak, choć to najdalszy punkt i prawie nikt tam nie dociera. To trzy łuki ustawione pod kątem między dwiema okrągłymi wieżami, zaprojektowane tak, by wdarcie się siłą było nie do utrzymania, i właśnie tędy w 1485 roku weszły wojska kastylijskie. Nad bramą widnieje cesarski orzeł, którego umieścił tu Karol V przy jej przebudowie. Wstęp jest wolny.
Tak, odcinek La Cijara zachował wieże i dostępny ganek straży, wstęp jest bezpłatny, a idziesz górą ze starym miastem po jednej stronie i polami po drugiej. To jedna z najbardziej satysfakcjonujących rzeczy w Rondzie i jedna z najrzadziej odwiedzanych, właśnie dlatego, że leży na samym końcu trasy.
Dobre dwie godziny, jeśli wchodzisz do zabytków: pałac Mondragón z muzeum i ogrodami, kościół Santa María i spacer aż do murów. Sam spacer ulicami to godzina. Teren cały czas wznosi się i opada, więc najlepiej iść, kiedy jest chłodno, a nie latem w południe.
Od trzeciej wizyty – tak. Obejmuje zabytki miejskie, takie jak łaźnie arabskie, pałac Mondragón i kościół Santa María la Mayor, i kupisz go w każdym z nich. Arena walk byków i Casa del Rey Moro są prywatne i mają osobne bilety.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Ronda offline, kiedy chcesz.
