Wielka kamienna brama między dwiema okrągłymi wieżami, na południowym krańcu otoczonego murami miasta. Tu nastąpił zwrot w historii Rondy: przez ten próg 22 maja 1485 roku, po ciężkim oblężeniu, weszły wojska Królów Katolickich, kończąc wieki panowania muzułmańskiego w górach Serranía. Nazwa pochodzi od arabskiego al-maqabir, czyli cmentarz, bo obok bramy rozciągało się cmentarzysko.
Brama, która jest pułapką
To nie jest prosty łuk: to trzy łuki ustawione pod kątem, jeden za drugim, wciśnięte między dwie półokrągłe wieże. Kto próbował wedrzeć się siłą, musiał kilka razy skręcać w ciasnej przestrzeni, nie mogąc użyć taranów ani utrzymać szyku, a z wież razili go z boków.
To ta sama zasada mauretańskiej sztuki fortyfikacji, którą widać w cytadelach na całym Półwyspie Iberyjskim, a tutaj rozwiązano ją ze wzorcową jasnością. Brama nie ma uniemożliwić przejścia: ma sprawić, żeby było ono nie do utrzymania.
Była częścią pierścienia murów miasta i głównym wejściem od południa, którędy docierały drogi z gór Serranía. Obok zachowały się odcinki murów i inne bramy, a cały zespół można obejść gankiem straży.
1485 i orzeł cesarza
Oblężeniem w 1485 roku dowodził markiz Kadyksu, a miało ono decydujące znaczenie w wojnie o Granadę, bo Ronda była kluczem do całych gór Serranía. Po wejściu przez tę bramę uwolniono setki chrześcijańskich jeńców zamkniętych w miejskich lochach.
Ferdynand Aragoński kazał przewieźć kajdany i łańcuchy tych jeńców do Toledo i zawiesić je na murach klasztoru San Juan de los Reyes, gdzie po pięciu wiekach wciąż są na widoku. To jeden z niewielu przypadków, w których przedmiot fizycznie łączy dwa zabytki odległe o pięćset kilometrów.
Niedługo potem Karol V przebudował bramę i kazał umieścić nad nią swojego cesarskiego orła, który jest tam do dziś. To pieczęć nowej władzy na starej nasrydzkiej twierdzy, a odczytana w tej kolejności – muzułmańskie łuki ustawione pod kątem, nad nimi orzeł Habsburgów – opowiada historię bez potrzeby tablicy.
Nie do przegapienia
Trzy łuki ustawione pod kątem
Wejście zmusza do kilkukrotnego skręcania między dwiema wieżami, bez miejsca na tarany i pod ostrzałem z boków.
Almocábar znaczy cmentarz
Od arabskiego al-maqabir. Obok tej bramy rozciągało się cmentarzysko muzułmańskiego miasta.
Łańcuchy są w Toledo
Kajdany jeńców uwolnionych tu w 1485 roku wiszą od tamtej pory na klasztorze San Juan de los Reyes.
Orzeł Karola V
Cesarz przebudował bramę i umieścił nad nią swój herb: pieczęć nowej władzy na nasrydzkiej twierdzy.
Jak to wpleść w zwiedzanie Rondy
Stoi na południowym krańcu starego miasta, dziesięć minut pieszo od kościoła Santa María la Mayor i dwadzieścia od mostu Puente Nuevo. To punkt najbardziej oddalony od zwykłej trasy i dlatego wiele osób tu nie dociera.
Za murami, po drugiej stronie, wyrosło przedmieście San Francisco, dzielnica, która do dziś żyje oparta o te kamienie i w której odbywa się targ. Powstało, bo bramy zamykano o zachodzie słońca, a poganiacze mułów, którzy przybywali późno, musieli nocować na zewnątrz: wokół tego czekania wyrosły zajazdy i gospody.
Sensowna trasa to zejście od kościoła głównego, obejrzenie bramy i murów La Cijara, a potem powrót drugą stroną albo dalsza droga do arabskich łaźni. Wejście jest wolne, bez godzin otwarcia i bez biletu.
Najczęstsze pytania
Co się stało z jeńcami, którzy byli w środku?
Po wkroczeniu przez tę bramę uwolniono setki chrześcijańskich jeńców zamkniętych w lochach Rondy. Ferdynand Aragoński kazał zawieźć ich kajdany i łańcuchy aż do Toledo i zawiesić je na murach klasztoru San Juan de los Reyes, gdzie wciąż są na widoku.
Dlaczego dzielnica wyrosła poza murami?
Bo bramy zamykano o zachodzie słońca. Poganiacze mułów i kupcy, którzy przybyli za późno, musieli nocować za murami, i wokół tego czekania wyrosły gospody, zajazdy i targ. Dzielnica San Francisco wciąż rozstawia swój targ u bram miasta.
