Plaża La Fontanilla
Ponad kilometr złotobrązowego piasku, spokojne fale i rząd chiringuitos (barów na plaży), dziesięć minut pieszo od starego miasta. To główna plaża miejska i najwygodniejsza, jeśli nocujesz w centrum.

Dwadzieścia siedem kilometrów wybrzeża, piasek, który jest zmieloną górą, źródło słodkiej wody na brzegu i marokański Rif na horyzoncie w pogodne dni.
🎧 Na trasie Avenida del Mar, Alameda i promenadaPrawie każdy, kto przyjeżdża do Marbelli, ląduje w końcu na plaży, i prawie nikt nie zastanawia się, dlaczego piasek na tym wybrzeżu jest ciemny i gruboziarnisty, a nie biały i drobny. Odpowiedź tłumaczy cały krajobraz, a przy okazji pomaga wybrać: między miejskimi plażami w centrum a plażami Puerto Banús jest siedem kilometrów i dwie zupełnie różne atmosfery.
Plaże na Karaibach są białe, bo ich piasek powstał z pokruszonych koralowców i muszli. Plaże tego wybrzeża są brunatne i gruboziarniste, bo powstały z czegoś innego: z pasm górskich, które wznoszą się za nimi, rozkruszonych przez erozję i przez wieki znoszonych do morza przez rzeki i potoki.
To geologia wybrzeża decyduje o wyglądzie plaży, a tutaj jest to geologia gór leżących tuż przy wodzie. Marbella ma pasmo Sierra Blanca praktycznie nad sobą, ze szczytem La Concha górującym nad miastem, i tę bliskość widać na brzegu.
Ta sama rzeźba terenu tłumaczy mikroklimat. Bariera gór zatrzymuje zimne wiatry z północy i tworzy wyjątkowo ciepły zakątek z łagodnymi zimami, a właśnie to przyciągało turystów od lat pięćdziesiątych.
Jest jeszcze jeden ślad słodkiej wody na wybrzeżu: nazwa plaży La Fontanilla pochodzi od źródła, które biło między skałami na samym brzegu, opisanego w kronice z 1869 roku. Woda pitna w środku plaży, gdzie piły ją całe pokolenia, zanim pojawiły się wodociągi.
Ponad kilometr złotobrązowego piasku, spokojne fale i rząd chiringuitos (barów na plaży), dziesięć minut pieszo od starego miasta. To główna plaża miejska i najwygodniejsza, jeśli nocujesz w centrum.
Pobierz aplikację i odkrywaj Marbella offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Avenida del Mar, Alameda i promenada z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Plaże w centrum – La Fontanilla i kolejne wzdłuż promenady nadmorskiej – to plaże codziennego życia miasta: rodziny, miejscowi, chiringuitos z espeto, czyli sardynkami pieczonymi na szpikulcu, i umiarkowane ceny. Dojdziesz do nich pieszo z każdego miejsca na starym mieście, a promenada łączy je wszystkie.
Plaża Puerto Banús, oficjalnie plaża Levante, to inna historia: przylega do mariny, zapełnia się ludźmi, którzy chwilę wcześniej spacerowali między jachtami, a zarówno leżaki, jak i chiringuitos mają ceny na miarę okolicy.
Nazywa się Levante, bo patrzy na naciente, dawne określenie wschodu, strony, z której wschodzi słońce i skąd wieje wiatr o tej samej nazwie. To po prostu plaża po wschodniej stronie portu.
W dni z przejrzystym powietrzem, przy wietrze z zachodu, z każdej z nich dostrzeżesz po drugiej stronie morza niebieskawy zarys gór marokańskiego Rifu. Afryka jest znacznie bliżej, niż prawie ktokolwiek sobie wyobraża: w najwęższym miejscu Cieśnina Gibraltarska ma czternaście kilometrów.
I warto pamiętać o fakcie, który zmienia spojrzenie: nieco ponad pół wieku temu tam, gdzie dziś jest Puerto Banús, były tylko fale rozbijające się o pustą plażę z trzcinowiskami. Wszystko, co widzisz, zbudowano w ciągu jednego ludzkiego życia.
Plan, który sprawdza się najlepiej, jeśli nocujesz w centrum: wcześnie rano stare miasto – Plaza de los Naranjos i białe uliczki – potem w dół Avenida del Mar, oglądając rzeźby Dalego, i na koniec La Fontanilla w południe, z espeto.
Jeśli planem jest Puerto Banús, miejski autobus kursuje często i jedzie krótko; samochodem prawdziwym problemem jest parkowanie w szczycie sezonu. Naturalnie jest połączyć port z plażą: spacer po Muelle de Honor, runda po uliczkach wymyślonego miasteczka i na koniec kąpiel.
Promenada nadmorska łączy sporą część miejskiego wybrzeża i jest płaska, więc przejdziesz ją całą pieszo albo przejedziesz rowerem, z cieniem tu i ówdzie. To najprzyjemniejszy sposób, żeby przeskakiwać z plaży na plażę bez wsiadania do samochodu.
Co do sezonu: lipiec i sierpień to absolutny tłok i wysokie ceny; czerwiec i wrzesień mają to samo morze z połową ludzi. Zimą woda jest za zimna na kąpiel, ale promenada nadmorska sprawdza się doskonale, i to jedna z prawdziwych zalet mikroklimatu.
Gruby, ciemny piasek tuż przy porcie, z leżakami i chiringuitos w cenach okolicy. W pogodne dni widać w głębi marokański Rif, po drugiej stronie morza.
Przerwa w cieniu w drodze na plażę: gęste fikusy, ławki z ręcznie malowanych azulejos z Sewilli i żeliwne latarnie. Latem piętnaście minut tutaj jest naprawdę sporo warte.
Bo nie pochodzi z tropików, tylko z gór, które wznoszą się za plażami. Plaże Costa del Sol powstały ze skał górskich pasm, rozkruszonych przez erozję i przez wieki znoszonych do morza przez rzeki i potoki. To zmielona góra, a nie koralowce czy muszle, i stąd grube ziarno i brunatny kolor.
To zależy od planu. La Fontanilla jest najwygodniejsza, jeśli nocujesz w centrum: ponad kilometr piasku dziesięć minut pieszo od starego miasta, z chiringuitos serwującymi espeto i lokalną atmosferą. Plaża Puerto Banús ma więcej życia i wyższe ceny, a leży siedem kilometrów na zachód.
Bo patrzy na naciente. „Levante” to dawne określenie wschodu, strony, z której wschodzi słońce i skąd wieje wilgotny, uporczywy wiatr o tej samej nazwie. To po prostu plaża po wschodniej stronie portu.
Tak, w dni z przejrzystym powietrzem, zwykle przy wietrze z zachodu. Po drugiej stronie morza dostrzeżesz niebieskawy zarys gór marokańskiego Rifu. Afryka jest znacznie bliżej, niż prawie ktokolwiek sobie wyobraża: w najwęższym miejscu Cieśnina Gibraltarska ma czternaście kilometrów.
Od źródła słodkiej wody, które biło między skałami na samym brzegu, opisanego w kronice z 1869 roku: według niej wypływało z zagłębienia wielkiej kamiennej płyty. Choć morze raz po raz je zalewało, woda nadal płynęła słodka i świeża, a całe pokolenia mieszkańców Marbelli piły ją tam, zanim pojawiły się wodociągi.
Czerwiec i wrzesień oferują praktycznie to samo morze co sierpień, z połową ludzi i rozsądniejszymi cenami. Lipiec i sierpień to absolutny tłok. Zimą woda jest za zimna na kąpiel, ale mikroklimat – góry osłaniają miasto od północy – sprawia, że promenada nadmorska sprawdza się doskonale przez cały rok.
To około siedmiu kilometrów na zachód od centrum Marbelli, a autobus miejski kursuje często. Można też samochodem, choć parkowanie w szczycie sezonu to prawdziwy problem. Naturalnie jest połączyć port z plażą: spacer po Muelle de Honor, runda po uliczkach miasteczka i na koniec kąpiel.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Marbella offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



