Ponad kilometr przypieczonego słońcem piasku, rząd chiringuitos (barów na plaży) i spokojne fale: to jedna z najbardziej lubianych plaż miejskich Marbelli. Ale to, co w tym miejscu najpiękniejsze, kryje się w nazwie, i prawie nikt o tym nie wie: Fontanilla pochodzi od źródła słodkiej wody, które biło właśnie tutaj, o krok od brzegu.
Woda pitna na brzegu
Źródło biło między skałami, które fale to zakrywały, to odsłaniały. W kronice z 1869 roku niejaki José Bisso opisał je trafnym obrazem: woda wypływała z zagłębienia w wielkiej kamiennej płycie i choć morze raz po raz ją zalewało, wciąż tryskała słodka, delikatna i świeża.
Warto to sobie wyobrazić: woda pitna wypływająca na samej plaży, gdzie pokolenia mieszkańców Marbelli gasiły pragnienie, zanim pojawiły się wodociągi. Na suchym wybrzeżu źródło nad samym morzem nie było malowniczym szczegółem: było zasobem.
Takie przybrzeżne wypływy wód istnieją w wielu miejscach nad Morzem Śródziemnym, gdzie podziemne warstwy wodonośne uchodzą wprost na linii brzegu. Wiele hiszpańskich nadmorskich nazw miejscowych pochodzi właśnie stąd.
Plaża dziś i espetos
Dziś to czysty letni gwar: brunatny piasek, ponad kilometr długości, spokojne fale i ciąg chiringuitos. To główna plaża miejska Marbelli, dziesięć minut pieszo od starego miasta.
Piasek jest ciemny i gruby, bo nie pochodzi z tropików, lecz z gór, które wznoszą się za plecami. Plaże Costa del Sol uformowało to, co rzeki i strumienie przez wieki znosiły do morza: pokruszona skała z okolicznych pasm górskich, a nie koral czy rozdrobnione muszle.
Zapach, który unosi się znad chiringuitos, to espeto z sardynek, sztandarowe danie tego wybrzeża. Sardynki nabija się na trzcinę i piecze nad ogniem z drewna wewnątrz starej łodzi wypełnionej piaskiem, żeby nie spłonął kadłub. Narodziło się w rybackich dzielnicach Malagi w XIX wieku.
Miejscowa zasada dotycząca espeto jest prosta i traktowana dość poważnie: espeto je się w miesiącach, których hiszpańskie nazwy nie mają litery „r” – od maja do sierpnia – bo wtedy sardynka jest najtłustsza i najsmaczniejsza. I je się rękami, bez sztućców.
Nie do przegapienia
Nazwa pochodzi od źródła
Słodka woda bijąca między skałami na brzegu, udokumentowana w kronice z 1869 roku.
Piasek pochodzi z gór
Pokruszona skała znoszona przez rzeki przez wieki, a nie koral czy muszle. Dlatego jest ciemny i gruby.
Espeto z sardynek
Sardynki nabite na trzcinę i pieczone nad ogniem wewnątrz starej łodzi pełnej piasku. Narodziło się w Maladze w XIX wieku.
Miesiące bez „r”
Od maja do sierpnia: hiszpańskie nazwy tych miesięcy nie mają „r”, a sardynka jest wtedy najtłustsza. I je się rękami.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Marbelli
Leży na zachodnim krańcu promenady nadmorskiej, około dziesięciu minut pieszo od starego miasta w dół Avenida del Mar, przy której stoją rzeźby Dalego.
Promenada nadmorska łączy tę plażę z pozostałymi plażami miejskimi Marbelli i można ją przejść w całości pieszo albo przejechać rowerem. Jest płaska i przyjemna o każdej porze, z cieniem tu i ówdzie.
Jeśli szukasz drugiego końca skali, Puerto Banús i jego plaża są około siedmiu kilometrów na zachód, z częstym autobusem miejskim. To dwie różne Marbelle i warto zobaczyć obie.
Najczęstsze pytania
Co to za espetos, które czuję z chiringuitos?
Ten zapach nie kłamie: to espeto z sardynek, sztandarowe danie tego wybrzeża. Sardynki nabija się na trzcinę i piecze nad ogniem z drewna w starej łodzi wypełnionej piaskiem, żeby się nie spaliła. Narodziło się w rybackich dzielnicach Malagi w XIX wieku, a tutaj to niemal religia: je się je palcami i najlepiej smakują w letnich miesiącach, kiedy sardynka jest tłusta. Jeśli zatrzymasz się w chiringuito (barze na plaży), zamów je; to najbardziej tutejsza rzecz, jaką możesz stąd zabrać.
