Potykające się konie, mężczyzna jadący na delfinie, słoń na niezwykle długich pajęczych nogach, Gala wychylająca się z okna: dziesięć rzeźb z brązu, każda wyższa niż dwa metry i ważąca od dwustu do czterystu kilogramów, sygnowanych przez Salvadora Dalego, na środku jednej z alei Marbelli.
Przybyły w 1998 roku, za Jesúsa Gila
Ustawiono je przy Avenida del Mar w 1998 roku, w pełni rządów Jesúsa Gila, burmistrza, który chciał wypełnić miasto sztuką i wielkimi gestami. Gil był burmistrzem Marbelli od 1991 do 2002 roku, z własną partią, a jednocześnie prezesem Atlético Madryt.
Rządził z rozmachem i po swojemu, a skończył otoczony sprawami sądowymi, które przez lata dostarczały nagłówków. Czy go kochasz, czy nienawidzisz, spora część publicznego wizerunku Marbelli w tamtej dekadzie wzięła się z jego sposobu działania, a te rzeźby są częścią tego dziedzictwa.
Tytuły to czysty świat Dalego: „Kosmiczny słoń”, „Koń z potykającym się jeźdźcem”, „Merkury”, „Perseusz”, „Człowiek na delfinie”, „Siedzący Don Kichot”, „Gala w oknie”, „Naga kobieta wchodząca po schodach”.
Słonie o niemożliwych nogach
Przyjrzyj się słoniowi: te cieniutkie, niemożliwe nogi dźwigają na grzbiecie obelisk. To czysty Dalí, ta jego obsesja nieważkości i snów, które przeczą prawom fizyki.
Pomysł pochodzi z Rzymu. Dalego zafascynowała rzeźba, którą Bernini zaprojektował w XVII wieku dla Piazza della Minerva: marmurowy słoń dźwigający prawdziwy egipski obelisk. Stamtąd to wziął i od lat czterdziestych zwierzę wraca raz po raz w jego malarstwie i w jego wyobraźni.
Gala, która wychyla się z okna, była jego żoną i jego wielką obsesją. Z urodzenia Rosjanka, nazywała się Jelena Diakonowa i była żoną poety Paula Éluarda, zanim jej życie splotło się z życiem Dalego. Malował ją i rzeźbił bez wytchnienia przez dziesięciolecia.
Obejdź rzeźby dookoła i popatrz na nie pod światło, z morzem w tle: sporo się zmieniają w zależności od tego, gdzie staniesz, a właśnie tego wymaga rzeźba pełnoplastyczna i właśnie tego prawie nikt nie robi.
Nie do przegapienia
Dziesięć brązów Dalego
Ponad dwa metry i od 200 do 400 kilogramów każdy, na środku publicznej alei.
Przybyły w 1998 roku
Gdy burmistrzem był Jesús Gil, w pełni epoki wielkich gestów i nieustannych nagłówków.
Słoń pochodzi od Berniniego
Dalí wziął go z rzymskiej rzeźby z XVII wieku: marmurowego słonia dźwigającego egipski obelisk.
Gala była jego żoną
Jelena Diakonowa, Rosjanka, wcześniej żona poety Paula Éluarda. Jego absolutna muza przez dziesięciolecia.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Marbelli
Stoją przy Avenida del Mar, która schodzi od parku Alameda do promenady nadmorskiej. Przechodzi się nią w drodze ze starego miasta na plażę La Fontanilla.
Wstęp jest wolny o każdej porze, a postój zajmuje piętnaście minut. Najlepsza pora to koniec popołudnia, gdy nisko stojące słońce oświetla brąz z boku, a w tle jest morze.
To najbardziej widoczny przejaw związku Marbelli ze sztuką i z pompatycznym gestem, który tłumaczy też posąg La Victoria w Puerto Banús. Oglądane razem opowiadają dość pełną historię pewnej epoki.
Najczęstsze pytania
Dlaczego Dalí dawał słoniom takie nogi?
Pochodzą z Rzymu. Dalego zafascynowała rzeźba, którą Bernini zaprojektował w XVII wieku dla Piazza della Minerva: marmurowy słoń dźwigający prawdziwy egipski obelisk. Stamtąd wziął pomysł i od lat czterdziestych to zwierzę wraca raz po raz w jego malarstwie i w jego wyobraźni. Tutaj masz je wreszcie przeniesione w brąz, osadzone wśród palm.
Kim był Jesús Gil, burmistrz, który je tu sprowadził?
Postać nie do powtórzenia. Jesús Gil y Gil był burmistrzem Marbelli od 1991 do 2002 roku, z własną partią, GIL, a jednocześnie prezesem Atlético Madryt. Rządził z rozmachem i po swojemu, a skończył otoczony sprawami sądowymi, które dostarczały nagłówków przez lata. Kochasz go czy nienawidzisz, spora część Marbelli, po której dziś spacerujesz, nosi jego piętno.
A kim jest Gala, która wychyla się z okna?
Gala była żoną Dalego i jego wielką obsesją. Z urodzenia Rosjanka, nazywała się Jelena Diakonowa i była żoną poety Paula Éluarda, zanim jej życie na zawsze splotło się z życiem Dalego. Malował ją i rzeźbił bez wytchnienia przez dziesięciolecia, uczynił z niej swoją absolutną muzę, a nawet podpisywał się „Gala-Salvador Dalí”. Ta wychylona postać, którą tu widzisz, to okruch tej historii miłosnej, równie intensywnej, co niezwykłej.
