Pachnie jaśminem i wilgotną ziemią podlaną wcześnie rano, a słońce rozpada się na plamy między koronami fikusów. To najstarszy ogród Marbelli, a jego historia zaczyna się od wody: pierwsze dokumenty, które wspominają tę aleję spacerową, pochodzą z 1761 roku, gdy rósł tu szpaler czarnych topoli nawadnianych kanałami.
Salon miasta pod gołym niebem
Od tamtych czarnych topoli – po hiszpańsku álamos – pochodzi nazwa: alameda. Przez pokolenia był to salon Marbelli pod gołym niebem, miejsce, do którego ludzie przychodzili na niedzielny spacer, na zaloty i zaczerpnąć chłodu, w czasach, gdy miejski wypoczynek polegał właśnie na tym.
Pod koniec XIX wieku wyrównano teren i wzniesiono mur oporowy od strony południowej. A w latach trzydziestych zamieniono środkową aleję w ogród i wybrukowano boczne ulice, nadając parkowi kształt, który zachował do dziś.
Topole, od których wzięła się nazwa, zniknęły bardzo dawno temu, a to, co daje cień dzisiaj, posadzono później. Tak jest niemal we wszystkich alamedach Hiszpanii: nazwa miejsca trwa wieki, nawet gdy drzew, które ją zainspirowały, już nie ma.
Ławki z azulejos i żeliwne latarnie
Nie przegap ławek z glazurowanej ceramiki, wyłożonych ręcznie malowanymi azulejos z Sewilli. To przedmioty z innej epoki, które przetrwały wszystko, i wpisują się w bardzo andaluzyjską tradycję ceramicznej małej architektury miejskiej, której dziś prawie się już nie wytwarza.
Żeliwne latarnie pochodzą z tego samego okresu i wyrastają z tej samej logiki: wysokiej jakości wyposażenie publiczne, pomyślane na dziesięciolecia, w czasach, gdy hiszpańskie miasta po raz pierwszy urządzały sobie formalne tereny zieleni.
Dawniej Alameda zajmowała ponad dwadzieścia tysięcy metrów kwadratowych. Miasto rosło i stopniowo ją pożerało, zmniejszając ją do tego, co zostało dziś: wciąż jest to spokojne serce Marbelli, ale tylko fragment pierwotnego ogrodu.
Ta strata to historia niemal wszystkich historycznych ogrodów miejskich w Hiszpanii: powstawały na skraju miasta, a skończyły otoczone i przycinane przez jego rozrost, oddając teren ulicom, budynkom i parkingom.
Nie do przegapienia
Udokumentowany od 1761 roku
Rósł tu szpaler czarnych topoli nawadnianych kanałami. Stąd nazwa.
Topoli już nie ma
Zniknęły dawno, a to, co daje cień, posadzono później. Tak jest niemal we wszystkich alamedach Hiszpanii.
Ławki z azulejos z Sewilli
Ręcznie malowana glazurowana ceramika i żeliwne latarnie. Mała architektura miejska z innej epoki.
Był znacznie większy
Zajmował ponad dwadzieścia tysięcy metrów kwadratowych. Miasto rosło i stopniowo go pożerało.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Marbelli
Leży między starym miastem a promenadą nadmorską, więc przechodzi się przez niego w drodze z jednego miejsca do drugiego. Stąd zaczyna się Avenida del Mar, która schodzi aż do plaży i przy której stoją rzeźby Dalego.
To postój na piętnaście minut, który sprawdza się przede wszystkim jako przerwa: ławki, gęsty cień i cisza dwie minuty od zgiełku. Latem to sporo warte.
Naturalna trasa to Plaza de los Naranjos i stare miasto, Alameda, Avenida del Mar z rzeźbami Dalego i plaża La Fontanilla. Wszystko w jeden poranek i wszystko pieszo.
Najczęstsze pytania
Czy w parku Alameda zostały jeszcze topole?
Otóż nie, i w tym cały urok. Czarne topole (álamos), od których park wziął nazwę, zniknęły bardzo dawno temu, a to, co dziś daje cień, posadzono później. Tak jest w niemal wszystkich hiszpańskich alamedas: nazwa trwa stulecia, choć drzewa, które ją zainspirowały, dawno zniknęły. Więc kiedy ktoś powie „alameda”, pamiętaj, że tutaj kiedyś to słowo było jak najbardziej dosłowne: szpaler prawdziwych topoli posadzonych w rzędzie.
