Białe miasteczko z bielonymi domkami, po których ścianach spływają bugenwille, a tuż przy nim rząd jachtów wartych więcej niż niejeden budynek. Trudno uwierzyć, że wszystko to powstało z niczego: do 1970 roku nie było tu nic poza plażą i trzcinowiskami.
Fałszywe andaluzyjskie miasteczko, zbudowane celowo
Wzniósł je José Banús Masdeu, kataloński przedsiębiorca budowlany, który zbił fortunę, stawiając całe dzielnice mieszkań robotniczych w powojennym Madrycie. Z tymi pieniędzmi przyjechał na południe, żeby zbudować dokładne przeciwieństwo: luksusowy port.
I zamiast stawiać drapacze chmur, jego architekci wpadli na pomysł, który okazał się rozstrzygający: udać stare andaluzyjskie miasteczko, jakie stało tu od zawsze, z wąskimi uliczkami i bielonymi domami, ale z luksusową mariną od frontu. To celowa scenografia, i działa.
Za ten klimat odpowiadał Noldi Schreck, projektant, który wcześniej pracował w Beverly Hills, wśród dekoracji filmowych i willi hollywoodzkich gwiazd. Stąd ta bardzo dziwna nuta, coś pomiędzy prawdziwym a zainscenizowanym, którą wciąż czuć podczas spaceru.
Otwarcie, w maju 1970 roku, przeszło do historii: przyjechali Aga Chan, Roman Polański oraz książę Rainier i księżna Grace z Monako, a trzystu kelnerów podało dwadzieścia dwa kilogramy kawioru tysiącu siedmiuset gościom. Do śpiewania zatrudniono niejakiego Julio Iglesiasa, wtedy prawie nieznanego.
Jak działa ta wystawa
Marina ma blisko tysiąca miejsc do cumowania, ale tylko nieliczne są przy Muelle de Honor, najdroższym i najbardziej pożądanym nabrzeżu, zarezerwowanym dla najbardziej spektakularnych jachtów. Tam nie płaci się za metry wody: płaci się za spojrzenia.
Szczegół, który wszystko wyjaśnia: duże jednostki cumują rufą do promenady, z otwartą tylną platformą jak salon, żeby widać było nakryty stół i szampana w lodzie. To czysty teatr, a ty masz miejsce w pierwszym rzędzie.
Dookoła są ulice z markowymi sklepami, niewiarygodne samochody zaparkowane na drugiego i wieża, która czuwa nad portem. Całość zaprojektowano z myślą o tym samym czasowniku: patrzeć i dać się oglądać.
I działa na dwóch biegach: za dnia to stosunkowo spokojny spacer wśród ludzi robiących zdjęcia, a nocą coś zupełnie innego. Wybór pory całkowicie zmienia wrażenia.
Nie do przegapienia
W 1970 roku nie było tu nic
Tylko plaża i trzcinowiska. Wszystko, co widzisz, powstało w niewiele ponad pół wieku.
Wymyślone andaluzyjskie miasteczko
Celowa scenografia: udawane stare miasto, jakie stało tu od zawsze, z luksusową mariną od frontu.
Zaprojektował je człowiek z Hollywood
Noldi Schreck przyjechał z Beverly Hills, od dekoracji filmowych i willi gwiazd. Stąd ten nierealny klimat.
Otwarcie przeszło do historii
Aga Chan, Polański, Rainier i Grace z Monako, 22 kilogramy kawioru i nieznany Julio Iglesias na scenie.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Marbelli
Leży około siedmiu kilometrów na zachód od centrum Marbelli, z częstym autobusem miejskim, da się też dojechać samochodem, choć parkowanie w szczycie sezonu to prawdziwy problem.
Warto je zobaczyć, nawet jeśli luksus nie interesuje cię ani trochę, bo to studium przypadku urbanistyki turystycznej: miasteczko wymyślone od zera w 1970 roku, które dziś na pierwszy rzut oka trudno odróżnić od prawdziwego. To jest właśnie ta ciekawa część.
Połącz je z plażą Puerto Banús, tuż obok, i z posągiem La Victoria na rondzie przy wjeździe. Całość obejrzysz w parę godzin.
Najczęstsze pytania
Skąd pochodzi nazwa Puerto Banús?
Od człowieka, który o nim marzył: pełna nazwa to Puerto José Banús. José Banús Masdeu był katalońskim przedsiębiorcą budowlanym, który zbił złotą fortunę, stawiając całe dzielnice mieszkaniowe w powojennym Madrycie, bloki za blokami dla robotników. Z tą fortuną przyjechał na południe, żeby zbudować dokładnie coś przeciwnego: swój luksusowy kaprys nad morzem. To, że król taniej cegły podpisał w końcu świątynię blichtru, ma swój urok, prawda?
Kto zaprojektował to udawane miasteczko?
Facet o bardzo szczególnym oku: Noldi Schreck, projektant, który wcześniej pracował w Beverly Hills, wśród dekoracji i willi hollywoodzkich gwiazd. To jemu zawdzięczasz ten klimat filmowego planu, który wciąż czujesz na spacerze, ten przedziwny stan pomiędzy prawdziwym a zainscenizowanym. Nie przypadkiem Banús wygląda jak wyjęty z filmu: podpisał go, dosłownie, ktoś ze świata kina.
