Piasek jest ciemniejszy i grubszy, niż można by się spodziewać, bo to prawdziwy piasek Morza Śródziemnego, a nie z pocztówki. To plaża Levante, ciągnąca się wzdłuż mariny, na którą schodzą ludzie, którzy chwilę wcześniej spacerowali między jachtami i wystawami sklepów. Tutaj luksus zdejmuje szpilki.
Skąd taki piasek
Nie pochodzi z tropików, tylko z gór, które wznoszą się za plecami. Plaże Costa del Sol powstały z tego, co rzeki i strumienie przez stulecia znosiły do morza: ze skruszonej skały gór, a nie z koralu czy pokruszonych muszli jak na Karaibach.
Dlatego ziarno jest grubsze, a kolor ciemniejszy. To geologia wybrzeża decyduje o wyglądzie plaży, a plaże tego wybrzeża są dosłownie zmieloną górą, którą osadziła woda.
Nazywa się Levante, bo patrzy na wschód słońca. „Levante” to dawne określenie wschodu, strony, z której wschodzi słońce i nadciąga wiatr o tej samej nazwie, wilgotny i uporczywy. To po prostu plaża po wschodniej stronie portu.
Afryka w tle, a to wszystko w ciągu jednego życia
W pogodne dni, kiedy powietrze przemyje zachodni wiatr, po drugiej stronie morza da się dostrzec niebieskawy zarys gór marokańskiego Rifu. Afryka jest znacznie bliżej, niż prawie ktokolwiek sobie wyobraża: w najwęższym miejscu Cieśnina Gibraltarska ma czternaście kilometrów.
Z brzegu, kiedy się obejrzysz, zobaczysz białe miasteczko Puerto Banús i las masztów odcinający się na tle nieba. I wtedy rozumiesz zagranie portu: plaża, marina i sklepy tuż obok siebie, żeby niczego więcej nie było trzeba.
Niewiele ponad pół wieku temu nie było tu nic z tego wszystkiego. Tylko te same fale rozbijające się o pustą plażę, trzcinę i cisza, aż w 1970 roku wyrósł port. Wszystko, co widzisz, zbudowano w ciągu jednego życia.
Warto o tym pamiętać, patrząc na Costa del Sol: to nie historyczny krajobraz przekształcany krok po kroku, lecz teren stworzony praktycznie od zera między latami sześćdziesiątymi a dniem dzisiejszym.
Nie do przegapienia
Piasek to zmielona góra
Skruszona skała zniesiona przez rzeki, a nie koral czy muszle. Stąd grube ziarno i ciemny kolor.
Levante to wschód
Dawne określenie wschodu, strony, z której wschodzi słońce i nadciąga wiatr o tej samej nazwie.
Widać Afrykę
W pogodne dni da się dostrzec marokański Rif. W najwęższym miejscu Cieśnina ma czternaście kilometrów.
Wszystko to pochodzi z 1970 roku
Wcześniej była tu pusta plaża i trzcina. Costa del Sol zbudowano w ciągu jednego życia.
Jak to wpleść w zwiedzanie Marbelli
Leży tuż obok mariny Puerto Banús, więc dojdziesz tu w kilka minut, schodząc z promenady portowej. To plaża związana z portem i latem najbardziej zatłoczona w okolicy.
Są tu chiringuitos (bary na plaży), leżaki i wszelkie udogodnienia, w cenach odpowiednich dla tej okolicy. Jeśli szukasz czegoś tańszego albo spokojniejszego, plaże na wschód, w stronę centrum Marbelli, są wyraźnie tańsze.
Sprawdza się plan, by połączyć ją z portem: spacer po Muelle de Honor, runda po uliczkach wymyślonego miasteczka i na koniec kąpiel. W sumie dobre dwie i pół godziny.
Najczęstsze pytania
Dlaczego piasek jest taki ciemny?
Bo nie pochodzi z tropików, tylko z gór, które masz za plecami. Plaże Costa del Sol powstały z tego, co rzeki i strumienie przez stulecia znosiły do morza: z rozkruszonej skały okolicznych pasm górskich, a nie z koralowców ani pokruszonych muszli jak na Karaibach. Dlatego ziarno ma ten ziemisty odcień, a nie oślepiającą biel plaż z reklam. Mnie, prawdę mówiąc, bardziej się podoba tak: smakuje prawdziwą ziemią.
A dlaczego nazywa się plażą Levante?
Bo patrzy na wschód słońca. „Levante” to dawne słowo na wschód, stronę, z której wschodzi słońce i z której przychodzi do nas wiatr o tej samej nazwie, wilgotny i uparty. To po prostu plaża leżąca po stronie levante portu, wschodniej. A tutaj, nawiasem mówiąc, nie sprawdzamy prognozy pogody: patrzymy, skąd wieje, i to już nam mówi, jaki dzień nas czeka.
