Σπίτι-Μουσείο Πέρεθ Γκαλντός
Εκεί όπου γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 1843. Φυλάει τα έπιπλά του, τα μουσικά του όργανα και το γραφείο του σπιτιού του στο Σανταντέρ, μεταφερμένο κομμάτι κομμάτι.

Έφυγε στα δεκαεννιά του και δεν ξαναγύρισε σχεδόν ποτέ, όμως η πόλη τον έχει παντού. Τρεις στάσεις για να καταλάβεις τον σημαντικότερο μυθιστοριογράφο μετά τον Θερβάντες.
🎧 Στη διαδρομή Τριάνα, το Θέατρο και η Γκραν Κανάρια του ΓκαλντόςΟ Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός γεννήθηκε στην Τριάνα το 1843, έφυγε για τη Μαδρίτη το 1862 και έγινε ο ολοκληρωτικός χρονογράφος του ισπανικού 19ου αιώνα. Η πόλη που τον είδε να φεύγει έδωσε το όνομά του στο θέατρο όσο ακόμη ζούσε, διατηρεί το πατρικό του σπίτι ως μουσείο και τον κάθισε σε μπρούντζο να κοιτάζει τον Ατλαντικό που διέσχισε.
Σε αυτό το καναρέζικο σπίτι με αυλή και ξύλινα μπαλκόνια γεννήθηκε ο Γκαλντός στις 10 Μαΐου 1843, ο μικρότερος από δέκα αδέλφια. Εδώ έτρεχε, διάβασε τα πρώτα του βιβλία, ζωγράφισε και κοίταζε τη θάλασσα, και εδώ έζησε ως τα δεκαεννιά του.
Το 1862 μπάρκαρε για τη Μαδρίτη, επίσημα για να σπουδάσει Νομική. Οι βιογράφοι επισημαίνουν έναν άλλο λόγο, πιο μυθιστορηματικό: ήταν ερωτευμένος με μια ξαδέλφη, αυτήν που στο σπίτι τη φώναζαν «Σισίτα», και εκείνο το ειδύλλιο δεν άρεσε καθόλου στην οικογένεια. Να μπει ο Ατλαντικός ανάμεσα φάνηκε η καλύτερη θεραπεία.
Δεν άσκησε ποτέ τη δικηγορία. Στη Μαδρίτη έγραψε τα σαράντα έξι Εθνικά Επεισόδια —μια μυθιστορηματική ιστορία ολόκληρης της Ισπανίας— καθώς και τα Φορτουνάτα και Χασίντα, Δόνια Περφέκτα, Μαριανέλα ή Μισερικόρδια. Μόνο ο Θερβάντες βρίσκεται πιο ψηλά από αυτόν στο ισπανικό μυθιστόρημα.
Ακούστηκε έντονα για το Νόμπελ γύρω στο 1912 και τον έβαλαν στο στόχαστρο: το δράμα του Ηλέκτρα είχε επιτεθεί στην εξουσία της Εκκλησίας και του χάρισε ισχυρούς εχθρούς που κίνησαν γη και ουρανό ενάντια στην υποψηφιότητά του. Πέθανε στη Μαδρίτη το 1920, σχεδόν τυφλός και υπαγορεύοντας ακόμη.
Εκεί όπου γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 1843. Φυλάει τα έπιπλά του, τα μουσικά του όργανα και το γραφείο του σπιτιού του στο Σανταντέρ, μεταφερμένο κομμάτι κομμάτι.
Εγκαινιάστηκε το 1890 με την Τραβιάτα. Κάηκε ολόκληρο το 1918 και ξαναχτιζόταν ως το 1928, με εσωτερική διακόσμηση του ζωγράφου Νέστορ.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Las Palmas χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Τριάνα, το Θέατρο και η Γκραν Κανάρια του Γκαλντός με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Το Θέατρο Πέρεθ Γκαλντός το σχεδίασε ο Φρανθίσκο Χαρένιο ι Αλαρκόν, οι εργασίες τράβηξαν σε μάκρος από το 1867 και εγκαινιάστηκε το 1890 με την Τραβιάτα του Βέρντι. Δεν γεννήθηκε με αυτό το όνομα: πρώτα ήταν Θέατρο Νουέβο, ύστερα Θέατρο Τίρσο ντε Μολίνα, και μόνο το 1902 μετονομάστηκε.
Στις 28 Ιουνίου 1918 μια καταστροφική πυρκαγιά αφάνισε όλο το ξύλινο εσωτερικό. Η πρόσοψη ξεγελάει: ό,τι υπάρχει μέσα είναι ανακατασκευή, που ολοκληρώθηκε ανάμεσα στο 1925 και το 1928 από τον αρχιτέκτονα Μιγκέλ Μαρτίν-Φερνάντεθ ντε λα Τόρρε.
Και εκεί βρίσκεται το κόσμημα: την εσωτερική διακόσμηση την υπέγραψε ο αδελφός του, ο ζωγράφος Νέστορ Μαρτίν-Φερνάντεθ ντε λα Τόρρε. Δικές του είναι οι τοιχογραφίες της οροφής, τα μοντερνιστικά βιτρό και οι καμβάδες της αίθουσας Σεν-Σανς, ένα ξέσπασμα χρώματος και καναρέζικης φαντασίας που δεν φαίνεται από τον δρόμο.
Η αίθουσα πήρε το όνομά της από τον Καμίγ Σεν-Σανς, τον Γάλλο συνθέτη που ερωτεύτηκε τη Γκραν Κανάρια και πέρασε εδώ αρκετούς χειμώνες στο μεταίχμιο των δύο αιώνων, μερικές φορές ινκόγκνιτο, κρυμμένος πίσω από το όνομα «Σανουά» για να μην τον αναγνωρίζουν.
Το θέατρο ξανάνοιξε στις 28 Μαΐου 1928 με την Αΐντα και εξακολουθεί να πάλλεται: φιλοξενεί κάθε χρόνο το φεστιβάλ όπερας της πόλης και το 2007 ήταν το πρώτο θέατρο της Ισπανίας που ανέβασε ολόκληρη την τετραλογία του Βάγκνερ σε μία μόνο εβδομάδα.
Η τρίτη στάση είναι το μνημείο του Βικτόριο Μάτσο, που εγκαινιάστηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1930: μια καθιστή μορφή, με το κεφάλι γερτό και το βλέμμα χαμένο στον ορίζοντα. Οι χρονογράφοι της εποχής το σύγκριναν αμέσως με τον Σκεπτόμενο του Ροντέν.
Η ωραία λεπτομέρεια είναι ο προσανατολισμός. Ο Μάτσο θέλησε ο Γκαλντός να κάθεται κοιτάζοντας τον Ατλαντικό, «σαν φάρος», με το πρόσωπο στη θάλασσα που ο συγγραφέας διέσχισε στα δεκαεννιά του για να μην ξαναγυρίσει σχεδόν ποτέ.
Για δεκαετίες βρισκόταν στην παλιά αποβάθρα, ακριβώς εκεί όπου επιβιβάζονταν όσοι έφευγαν. Το 1960 μεταφέρθηκε στο πάρκο Σαν Τέλμο, που είναι χτισμένο πάνω στην επιχωμάτωση εκείνης ακριβώς της αποβάθρας: από εδώ σάλπαραν χιλιάδες Καναρέζοι για την Κούβα και τη Βενεζουέλα.
Η διαδρομή ολοκληρώνεται με μια βόλτα στην Κάγιε Μαγιόρ ντε Τριάνα, την αστική πόλη που ο Γκαλντός γνώρισε παιδί και που γέμισε μοντερνιστικές προσόψεις ακριβώς όταν εκείνος θριάμβευε στη Μαδρίτη.
Του Βικτόριο Μάτσο, 1930. Καθιστός, κοιτάζει τον Ατλαντικό «σαν φάρος». Βρισκόταν στην παλιά αποβάθρα ως το 1960.
Η αστική πόλη που ο Γκαλντός γνώρισε παιδί, σήμερα ένα υπαίθριο μουσείο του μοντερνισμού. Σήκωσε το βλέμμα από τις βιτρίνες.
Σε ένα σπίτι της οδού Κάνο, στην Τριάνα, στις 10 Μαΐου 1843, ο μικρότερος από δέκα αδέλφια. Έζησε εκεί ως τα δεκαεννιά του, όταν το 1862 μπάρκαρε για τη Μαδρίτη. Το σπίτι είναι μουσείο από το 1961 και διατηρεί τα έπιπλά του, τα προσωπικά του αντικείμενα και τα μουσικά του όργανα.
Επίσημα, για να σπουδάσει Νομική στη Μαδρίτη. Όμως οι βιογράφοι αφηγούνται έναν άλλο λόγο, πιο μυθιστορηματικό: ο νεαρός Μπενίτο ήταν ερωτευμένος με μια ξαδέλφη, αυτήν που στο σπίτι τη φώναζαν «Σισίτα», και εκείνο το ειδύλλιο δεν άρεσε καθόλου στην οικογένεια. Να μπει ο Ατλαντικός ανάμεσα φάνηκε η καλύτερη θεραπεία. Δεν άσκησε ποτέ τη δικηγορία.
Ακούστηκε έντονα, κυρίως γύρω στο 1912, αλλά τον έβαλαν στο στόχαστρο. Το δράμα του Ηλέκτρα είχε επιτεθεί στην εξουσία της Εκκλησίας και του χάρισε πολύ ισχυρούς εχθρούς που κίνησαν γη και ουρανό για να μην καταλήξει το βραβείο στα χέρια ενός δηλωμένου αντικληρικαλιστή. Η εκστρατεία εναντίον του ήταν έντονη και αποτελεσματική.
Όχι. Εγκαινιάστηκε το 1890 ως «Θέατρο Νουέβο», ύστερα έγινε «Θέατρο Τίρσο ντε Μολίνα», και μόνο το 1902 μετονομάστηκε προς τιμήν του Γκαλντός, που τότε ζούσε και βρισκόταν στην κορυφή της φήμης του μετά το πολιτικό σκάνδαλο της Ηλέκτρας. Να δώσεις σε ένα θέατρο το όνομα ενός συγγραφέα που ζούσε ακόμη ήταν δήλωση τοπικής περηφάνιας.
Η έκπληξη βρίσκεται στη διακόσμηση: τις τοιχογραφίες της οροφής, τα μοντερνιστικά βιτρό και τους καμβάδες της αίθουσας Σεν-Σανς τους υπέγραψε ο ζωγράφος Νέστορ Μαρτίν-Φερνάντεθ ντε λα Τόρρε κατά την ανακατασκευή μετά την πυρκαγιά του 1918. Τίποτα από αυτά δεν φαίνεται από τον δρόμο, γι' αυτό αξίζει πολύ να μπεις με ξενάγηση.
Από τον Γάλλο συνθέτη Καμίγ Σεν-Σανς, που ερωτεύτηκε τη Γκραν Κανάρια και πέρασε εδώ αρκετούς χειμώνες στο μεταίχμιο του 19ου και του 20ού αιώνα. Μερικές φορές ερχόταν ινκόγκνιτο, κρυμμένος πίσω από το όνομα «Σανουά» για να μην τον αναγνωρίζουν, αναζητώντας το κλίμα, την ηρεμία και το φως του νησιού.
Γιατί έτσι το θέλησε ρητά ο γλύπτης Βικτόριο Μάτσο: ο Γκαλντός να κάθεται κοιτάζοντας τον Ατλαντικό «σαν φάρος», με το πρόσωπο στη θάλασσα που ο συγγραφέας διέσχισε στα δεκαεννιά του για να μην ξαναγυρίσει σχεδόν ποτέ. Για δεκαετίες το γλυπτό βρισκόταν στην παλιά αποβάθρα, ακριβώς εκεί όπου επιβιβάζονταν όσοι έφευγαν.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Las Palmas χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



