Kâğıt üzerinde Puente de Isabel II olsa da herkes ona Triana köprüsü der. Guadalquivir'in üzerinde birbiri ardına zincirlenmiş dökme demir kemerleri 1845 ile 1852 arasında yapıldı ve İspanya'da günümüze ulaşan en eski demir köprüdür. Onu yürüyerek geçmek her Sevilla ziyaretinin olmazsa olmaz hareketlerinden biridir: bir yanda anıtsal merkez, öbür yanda yüzyıllar boyunca kendini başka bir şehir sayan bir mahalle.
Aslından uzun yaşayan kopya
Tasarım burada icat edilmedi. Onu imzalayan mühendisler model olarak Paris'te, Louvre'un yanındaki, Antoine-Rémy Polonceau'nun eseri Pont du Carrousel'i aldılar ve onun dökme demir kemer sistemini neredeyse parça parça kopyaladılar. Öncü bir mühendislikti ve işe yarıyordu: hiç çekinmeden kopyalandı.
İlginç olan sonra geldi. Paris'teki köprü XX. yüzyılın otuzlu yıllarında daha geniş bir köprüye yer açmak için yıkıldı; Sevilla'daki ise yüz yetmiş yıl sonra hâlâ ayakta ve kullanımda, trafiği ve yayaları taşıyor. Aslı ortadan kalktı, kopya ise ulusal anıt oldu.
Ondan önce Triana'ya geçiş kayık köprüsünden yapılırdı: Muvahhitlerin 1171'de kurduğu ve yaklaşık yedi yüz yıl hizmette kalan, birbirine zincirlenmiş ve üzerine kalaslar döşenmiş bir mavna dizisi. Nehir taşınca sökülür, sonra yeniden kurulurdu. Koca kuşaklar Triana'ya suyun üstüne basarak geçti.
Korkuluktan neye bakmalı
Akıntı yönünde, Triana'ya bakarken solda, arkasında merkezle birlikte Torre del Oro'nun en iyi manzarası var. Akıntıya karşı ise Guadalquivir'in Barqueta köprüsüne doğru yaptığı kıvrım ve yeni şehrin modern kuleleri. Köprünün ortasından bütün Sevilla profilden görünür.
Triana tarafındaki başta, köprünün çıkış noktasının altına gömülü olarak, mahallenin sembolik kapısı işlevini gören seramik kaplı yapı Capilla del Carmen durur; yanında da altında Castillo de San Jorge'nin kalıntılarının korunduğu pazar yeri.
Bir de suya bak. Gördüğün şey tam olarak nehir değil: Triana'nın önünden geçen yatak bugün kontrollü bir havzadır; menderesleri kesen ve canlı Guadalquivir'i şehri su basmasın diye başka yöne çeviren XX. yüzyıl çalışmalarının sonucudur. Coşkun nehir artık başka bir yerden akıyor.
Kaçırılmayacaklar
İspanya'nın en eski demir köprüsü
1852'den beri hizmette —1889'dan itibaren üzerinden tramvay da geçti— ve ulusal anıt ilan edildi.
Kaybolan Paris'teki ikizi
Louvre'un yanındaki Pont du Carrousel'den kopyalandı; o köprü otuzlu yıllarda yıkıldı. Kopya hayatta kaldı.
Kayık köprüsünün yedi yüz yılı
Muvahhitlerin 1171'de kurduğu zincirli mavnalar. Her taşkında sökülürdü.
Köprü tablasının ortasından manzara
Bir yanda Torre del Oro, öbür yanda Triana ve profilden bütün şehir.
Sevilla ziyaretine nasıl uyar
Merkez ile Triana arasındaki doğal bağlantıdır ve üç dakikada geçilir. Plaza de Toros de la Real Maestranza'dan ya da Paseo Alcalde Marqués del Contadero'dan köprünün başına beş dakikada varırsın.
Öbür yakada doğrudan Triana'nın merkezi Plaza del Altozano'ya çıkar; oradan solda, nehri izleyerek Calle Betis, mahallenin içine doğru da Calle Pureza ayrılır.
Köprüyü geçmenin en iyi zamanı güneşin son yarım saatidir. Triana'ya giderken gün batımı tam karşındadır ve Calle Betis'in cepheleri ışıldamaya başlar; gece dönerken ise dipte ışıklandırılmış Giralda. Aynı yürüyüş, iki ayrı şehir.
Sık sorulan sorular
Peki bu köprüden önce Triana'ya nasıl geçilirdi?
Neredeyse yedi yüz yıl boyunca burada yüzen bir köprü, ünlü tekne köprüsü vardı: nehrin üzerinde birbirine zincirlenmiş, üstünde kalaslar olan bir sıra mavna. Onu 1171'de Muvahhitler kurdurdu ve 1852'de bu demir köprü gelip onu emekliye ayırana kadar taşkınlara, savaşlara ve yüzyıllara dayandı. Hayal et: Triana'ya, akıntıyla ayaklarının altında oynayan teknelere basarak geçiyordun. Ve nehir kabardığında, onu basitçe sökerlerdi.
