Dar, alçak evli, demir parmaklıklı, saksılı ve köşelerinde çiniden retablolar: calle Pureza, eski Triana'dan geriye kalan en sahici şeydir. Nehre paralel, bir blok içeriden uzanır ve mahallenin kardeşlik ve komşuluk hayatını bir araya toplar. Yolun ortasında, Esperanza de Triana kardeşliğinin merkezi olan Capilla de los Marineros durur; kıyının yarısı için Esperanza bir heykel değildir: yılın anlamı odur.
Sinema, tiyatro ve depo olmuş şapel
Esperanza de Triana kardeşliğinin kökleri mahallenin loncalarına, çömlekçilere ve denizcilere uzanır; belgelenmiş geçmişi XV. yüzyıla kadar gider. Sevilla'nın en çok inananı olan kardeşliklerinden biridir ve Macarena ile birlikte Kutsal Cuma'nın gece yarısından sonraki saatlerinin baş aktörüdür.
Bina ise maceralı bir hayat yaşadı. XIX. yüzyılda, kilise mülklerinin müsaderesinden (desamortización) sonra, birkaç İngiliz tüccar onu açık artırmada satın aldı ve Anglikan şapeli olarak kullandı; ardından özel ellere geçti ve sırasıyla tiyatro, kabare, sinema ve mantar ve kömür deposu oldu.
Kardeşlik onu ancak XX. yüzyılın epey ilerlemiş bir döneminde geri alabildi ve beyaz cephesi ile çan duvarıyla bugünkü şapel o yeniden inşanın ürünüdür. Sokağın en kutsal yeri onlarca yıl film gösterdi.
Köşelerdeki çiniler
Yürürken duvarlara bak. Neredeyse her köşede, çoğu fenerli ve çiçekli, Meryem'i ya da İsa'yı gösteren seramik bir retablo vardır. Turistik süs değildirler: sokağın sunağıydılar, kiliseye girmeden dua edilen yerdi ve onları mahallenin çömlekçi atölyelerine bizzat sakinler ısmarlardı.
Triana'nın bunlarla dolu olmasının endüstriyel bir açıklaması var. Burası Roma döneminden beri çömlekçilerin, Orta Çağ'dan beri de çinicilerin mahallesiydi: İspanya'nın yarısına ve Amerika'nın yarısına seramik sağlayan fırınlar, topraklar ve atölyeler buradaydı. İki blok ötedeki calle Alfarería hâlâ bu zanaatın adını taşır.
Bu retabloların pek çoğu, yerleştirilmelerinin üzerinden bir asırdan fazla geçmişken, mumu yanık ve çiçekleri tazelenmiş olarak hâlâ bakımlıdır. Bir gezi durağına dönüşmemiş az sayıdaki mahalle geleneğinden biridir: her hafta biri onlarla ilgilendiği için sürüp gider.
Kaçırılmayacaklar
Capilla de los Marineros
Esperanza de Triana'nın merkezi. Anglikan şapeli, tiyatro, kabare, sinema ve kömür deposu oldu.
Seramik retablolar
Sokağın sunağı, sakinlerin mahalle çömlekçilerine ısmarladığı. Pek çoğunun mumu hâlâ yanar.
Çininin mahallesi
İspanya'nın yarısına ve Amerika'nın yarısına seramik sağlayan fırınlar buradaydı.
Kutsal Cuma'nın şafak öncesi
Triana, Esperanza'sını bu sokakta bekler. Yılın başka hiçbir gecesine benzemez.
Sevilla ziyaretine nasıl uyar
Calle Pureza, Plaza del Altozano'nun yanından başlar ve bir blok içeriden Calle Betis'e paralel uzanır. Mantıklı olan birinden inip öbüründen dönmektir: içerideki mahallenin sokağıdır, nehir kıyısındaki manzaranın.
Yolun ortasında bir geçit kıyıya bağlanır ve sokağın sonunda, Sevilla'nın en eski bucak kilisesi ve XIII. yüzyıldan beri mahallenin manevi merkezi olan Santa Ana Kilisesi vardır.
Tarih seçebiliyorsan Kutsal Hafta her şeyi değiştirir: calle Pureza, mahallenin Kutsal Cuma'nın gece yarısından sonraki saatlerinde Esperanza'nın çıkışını beklediği yerdir ve yılın geri kalanında görülen hiçbir şeye benzemez. O günlerin dışında en iyi saat, kapılar açık ve saksılar yeni sulanmışken, gün batımıdır.
Sık sorulan sorular
Köşelerde neden bu kadar çok çini Meryem Ana var?
Çok Sevillalı bir gelenektir ve Triana'da her yerden daha fazladır: çini mahallesi olunca onları koymak için daha iyi bir yer olabilir mi? Mahalle sakinleri buradaki çömlekçi atölyelerine kendi Meryem Ana'ları ya da İsa'larıyla küçük seramik retablolar ısmarlar, onları köşeye asar ve önlerine küçük bir kandil ya da birkaç çiçek koyarlardı. Sokağın sunağıydılar, kiliseye girmeden dua edilen yer. Dikkat et: pek çoğu, bir yüzyıldan fazla sonra, mumları yanık halde hâlâ bakımlı.
