Sevillalılar ona bir düdüklü tencere markasından ötürü “la Magefesa” der ve kabul etmek gerekir ki lakabın bir dayanağı var: basık bir kubbeyle taçlanan silindir biçimli kütle, çevresindeki hiçbir şeye benzemez. Ama önünde, yıkımdan kurtarılan eski Maestranza de Artillería'nın açık renk taştan klasik cephesini korur. Sonuç tuhaf ama işe yarıyor: 1991'de açılan, bir yanında nehir, öbür yanında boğa güreşi arenası bulunan, Sevilla'nın büyük opera binası.
Opera tarihinde en çok şarkısı söylenen şehir
Sevilla'da geçen yüzden fazla opera sayılmıştır ve liste temel repertuvarın önemli bir bölümünü içerir: Mozart'ın Figaro'nun Düğünü ve Don Giovanni'si, Rossini'nin Sevil Berberi, Verdi'nin La forza del destino'su, Beethoven'ın Fidelio'su —şehrin yakınındaki bir hapishanede geçer— ve elbette Bizet'nin Carmen'i.
Dikkat çekici olan, bu bestecilerin neredeyse hiçbirinin şehre hiç ayak basmamış olmasıdır. Onu Paris'ten, Viyana'dan ya da Milano'dan, seyahat kitaplarından ve klişelerden yola çıkarak hayal ettiler: güneş, pencere parmaklıkları, kıskançlık ve bıçaklar. Sevilla iki yüzyıl boyunca Avrupa'nın zihinsel bir dekoru oldu ve bu tiyatro, bir bakıma, o fanteziye verilen yerel yanıttır.
Salon, şehri dönüştüren devasa inşaat planı çerçevesinde 1992 Dünya Fuarı için yapıldı: metro, yeni köprüler, Santa Justa istasyonu ve bütün bu kıyının yeniden kazanılması. Maestranza, Expo'dan bir yıl önce açıldı ve o zamandan beri Real Orquesta Sinfónica de Sevilla'nın merkezidir.
İçeride neler görülür
Salon at nalı planlıdır; İtalyan opera binalarının klasik düzeni: parter, localar ve kademeli balkonlar. Dış görünüm çağdaş olsa da burada içeride mantık hep aynıdır: sesin amplifikasyon olmadan ulaşması için kimse daha iyisini bulamadı.
Bir ziyarette en çok şaşırtan şey sahne makineleridir: salondan çok daha yüksek olan sahne kulesi ve esere göre yükselen ya da alçalan orkestra çukuru. Bir operada işin yarısı, seyircinin hiç görmediği bir hacimde gerçekleşir.
Bir de dışarısı var. Dünyada kelimenin tam anlamıyla gemi işleyebilen bir nehrin kıyısında ve üç yüzyıllık bir boğa güreşi arenasının karşısında yer alan çok az sayıdaki opera binasından biridir. Nehir balkonu, albero (arenaların sarı toprağı) ve opera birleşimi başka hiçbir yerde yoktur.
Kaçırılmayacaklar
Hayatta kalan cephe
Modern kütlenin önünde korunan, eski Maestranza de Artillería'nın açık renk taşı.
At nalı salon
İtalyan opera planı: bir sesi mikrofonsuz dağıtmanın bilinen tek yolu.
Yüzden fazla Sevilla operası
Carmen, Figaro, Don Giovanni, Berber, Fidelio. Neredeyse hiçbir besteci şehre ayak basmadı.
Yerel lakap
“La Magefesa”, düdüklü tencereye benzerliğinden ötürü. Sevilla'da lakap bir sevgi biçimidir.
Sevilla ziyaretine nasıl uyar
Paseo Alcalde Marqués del Contadero'dadır; Torre del Oro ile Plaza de Toros de la Real Maestranza arasında; üçü de birbirine yürüyerek üç dakikadan az uzaklıktadır.
İç mekân serbestçe gezilemez: bir gösteri biletiyle ya da tiyatronun sezonlara göre düzenlediği ara sıra yapılan rehberli ziyaretlerle girilir. Tarihlerin esnekse programa bakmaya değer, çünkü buradaki opera ve konser fiyatları diğer Avrupa başkentlerindekinden epey daha makuldür.
İçeri girmesen bile nehre bakan arka cephe yürüyüşün iyi bir durağıdır: tiyatro ile su arasındaki düzlük, sağda Puente de Isabel II ile Triana üzerinde gün batımını izlemek için en iyi yerlerden biridir.
Sık sorulan sorular
Burada geçen kaç opera var?
Herkesin bildiklerinden, Sevilla yakınlarındaki bir hapishanede geçen Beethoven'ın “Fidelio”su gibi nadir eserlere kadar yüzden fazlası sayıldı. Ve en ilginci, o bestecilerin neredeyse hiçbirinin şehre hiç ayak basmamış olması: onu Paris'ten ya da Viyana'dan, güneşiyle, demir parmaklıklarıyla ve tutkularıyla, aşk ve kıskançlık için kusursuz bir dekor olarak hayal ediyorlardı. Onu tanımadan, kulaktan dolma söylediler; yine de karakterini tam on ikiden vurdular.
