Plaza de Santa Ana
Wytyczony w 1478 roku, z katedrą i ratuszem naprzeciw siebie. Schemat, który potem powtórzono w dziesiątkach miast Ameryki.

Plac główny z kościołem na jednym końcu i władzą na drugim, wytyczony tutaj, zanim w Nowym Świecie powstało jakiekolwiek hiszpańskie miasto.
🎧 Na trasie Vegueta: katedra, Kolumb i dzielnica założycielskaVegueta to dzielnica, w której Kastylijczycy założyli Las Palmas w 1478 roku, czternaście lat przed tym, jak Kolumb przepłynął Atlantyk. I nie jest to tylko ładne stare miasto: jej układ urbanistyczny – prostokątny plac główny, świątynia z jednej strony, władza cywilna z drugiej – stał się wzorem, według którego zakładano potem dziesiątki miast w Ameryce.
Plaza de Santa Ana to otwarty prostokąt z katedrą na jednym końcu i ratuszem Casas Consistoriales na drugim, zwróconymi do siebie twarzą w twarz. Bóg i władze miejskie, a pomiędzy nimi przestrzeń publiczna.
Był jednym z pierwszych placów głównych pomyślanych według tak wyraźnego schematu, a wzór powędrował dalej: stał się urbanistycznym wzorcem hiszpańskich fundacji kolonialnych w Ameryce i powtarzano go, z wariantami, od Meksyku po Río de la Plata.
To, że stało się to właśnie tutaj, nie jest przypadkiem. Wyspy Kanaryjskie były laboratorium kastylijskiej ekspansji atlantyckiej: tu wypróbowano podbój, podział ziemi, ewangelizację i zakładanie miast, zanim zastosowano je na kontynencie amerykańskim.
Przed katedrą leży na cokołach osiem psów z brązu, najczęściej fotografowana rzeźba w mieście. Nawiązują do jednej z klasycznych etymologii nazwy „Canarias”, którą Pliniusz Starszy łączył z wielkimi psami – canes – jakie Rzymianie tu zastali.
Wytyczony w 1478 roku, z katedrą i ratuszem naprzeciw siebie. Schemat, który potem powtórzono w dziesiątkach miast Ameryki.
Katedra całego archipelagu: gotycka w środku, z kolumnami jak kamienne palmy, klasycystyczna z zewnątrz. Na wieżę wjeżdża winda.
Pobierz aplikację i odkrywaj Las Palmas offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Vegueta: katedra, Kolumb i dzielnica założycielska z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Katedrę zaczęto budować około 1500 roku, tuż po założeniu miasta, a za ukończoną uznano ją dopiero w XIX wieku. Prawie cztery wieki – i dlatego działa jak podręcznik architektury: gotycka w środku, klasycystyczna z zewnątrz.
Najbardziej zaskakuje wnętrze: bardzo wysokie kolumny, które u góry rozchodzą się w żebra jak kamienne palmy. Surowsza fasada pochodzi z końca XVIII wieku i wiąże się z José Lujánem Pérezem, ojcem rzeźby kanaryjskiej, urodzonym w 1756 roku w bardzo skromnej rodzinie w miasteczku na północy.
Na dzwonnicę wjeżdża winda, a z góry Vegueta rozpościera się w całości. To najlepsza panorama dzielnicy i warto od niej zacząć zwiedzanie.
Do świątyni przylega Patio de los Naranjos, krużganek, który jest bezpośrednim dziedzictwem meczetów al-Andalus: dziedzińców, na których wierni czekali wśród drzewek pomarańczowych, zanim weszli do środka na modlitwę. Wokół niego rozmieszczono Muzeum Diecezjalne, z flamandzkimi obrazami na desce, które przypłynęły morzem, gdy wyspy były przystankiem w handlu atlantyckim.
Miasto przeżyło to, co każda twierdza na szlaku do Indii Zachodnich. W 1595 roku Francis Drake spróbował i odpłynął z niczym; w 1599 roku holenderska flota Pietera van der Doesa zajęła miasto, splądrowała je i podpaliła, a spłonęła spora część tego, co tu stało.
Museo Canario, założone w 1879 roku przez lekarza Gregoria Chila, przechowuje największą na świecie kolekcję szczątków dawnych mieszkańców wyspy. To zwiedzanie, które w dzielnicy robi największe wrażenie i najbardziej zmienia sposób patrzenia na Gran Canarię.
Dom Kolumba była w rzeczywistości domem gubernatora, Casa del Gobernador. Tradycja mówi, że Kolumb zatrzymał się tu w 1492 roku, i nie ma dokumentu, który by to potwierdzał, ale postój naprawdę się odbył: naprawiono ster „Pinty” i wymieniono żagle „Niñi” na prostokątne. Jej pogrążone w półmroku patia należą do najpiękniejszych miejsc w mieście.
Przy tej samej ulicy stoi CAAM, w którym Sáenz de Oíza zachował kamienne fasady i opróżnił wnętrze, by zmieścić w nim muzeum sztuki współczesnej o trójkontynentalnym powołaniu: patrzeć na sztukę z Atlantyku, między Europą, Afryką i Ameryką.
A zakątek, do którego prawie nikt nie zagląda, to Plaza del Espíritu Santo, z fontanną przykrytą kamienną świątynką – jedną z bardzo nielicznych zadaszonych fontann w architekturze hiszpańskiego kręgu – za którą mieszkańcy zapłacili ze zbiórki publicznej w XIX wieku. Słychać tu tylko wodę.
Założone w 1879 roku. Setki czaszek, mumie, idole i pintaderas (gliniane pieczęcie) dawnych Kanaryjczyków, w największej kolekcji na świecie.
Fontanna przykryta kamienną świątynką, jedna z bardzo nielicznych w architekturze hiszpańskiego kręgu. Najcichszy zakątek starego miasta.
24 czerwca 1478 roku, w dzień św. Jana, kiedy kastylijski kapitan Juan Rejón rozbił obóz zdobywców w gaju palmowym i nazwał go Real de Las Palmas. Od tych palm pochodzi nazwa miasta. Nie było to jeszcze miasto, tylko warownia: place i kościoły przyszły później.
Bo jego schemat – prostokątny plac ze świątynią na jednym końcu i władzą cywilną na drugim – był jednym z pierwszych zastosowanych tak wyraźnie, a potem przepłynął Atlantyk i stał się urbanistycznym wzorcem hiszpańskich fundacji kolonialnych w Ameryce. Wyspy Kanaryjskie były laboratorium tej ekspansji.
Prawie cztery wieki. Zaczęto ją około 1500 roku, tuż po założeniu miasta, a za ukończoną uznano dopiero w XIX wieku. Dlatego jest jak podręcznik architektury: wnętrze jest gotyckie, z kolumnami, które u góry rozchodzą się jak kamienne palmy, a fasada zewnętrzna klasycystyczna, z końca XVIII wieku.
To osiem psów leżących na cokołach przed katedrą i najczęściej fotografowana rzeźba w mieście. Nawiązują do jednej z klasycznych etymologii nazwy „Canarias”, którą Pliniusz Starszy łączył z wielkimi psami, jakie Rzymianie zastali na tych wyspach. To teoria sporna, ale psy są też w herbie archipelagu.
Nie ma żadnego dokumentu, który by to potwierdzał. Budynek był w rzeczywistości domem gubernatora, Casa del Gobernador, rezydencją tych, którzy rządzili świeżo podbitą wyspą. Udokumentowane jest natomiast to, że flota zawinęła na Gran Canarię w 1492 roku, by naprawić ster „Pinty” i wymienić żagle „Niñi” na prostokątne.
Dobre pół dnia, jeśli zrobisz spacer na zewnątrz z jednym lub dwoma biletami wstępu, i cały dzień, jeśli zwiedzisz wszystkie muzea: El Museo Canario, Casa de Colón, CAAM i Muzeum Diecezjalne, a do tego katedrę i jej wieżę. To zwarta dzielnica, w całości przeznaczona dla pieszych.
W czasie święta Corpus Christi ulice i plac dzielnicy Vegueta pokrywają się nietrwałymi dywanami z barwionej soli, kwiatów i wulkanicznego piasku, po których przechodzi potem procesja. To jedna z najbardziej widowiskowych tradycji miasta i co roku przyciąga tysiące ludzi.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Las Palmas offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



