Tuż przy katedrze, niemal ukryty, otwiera się jeden z najlepiej strzeżonych sekretów dzielnicy Vegueta: Patio de los Naranjos. To krużganek, dziedziniec obsadzony drzewkami pomarańczowymi, w którym gwar placu nagle znika. Wiosną pachnie kwiatem pomarańczy i słychać tylko wodę w fontannie.
Skąd drzewka pomarańczowe w krużganku
To nie przypadek ani kwestia zapachu. To bezpośrednie dziedzictwo meczetów al-Andalus, dziedzińców takich jak ten przy Mezquicie w Córdobie czy ten w Sewilli, gdzie wierni obmywali się i czekali wśród drzewek pomarańczowych, zanim weszli na modlitwę.
Gdy na miejscu tamtych meczetów albo tuż obok nich wznoszono wielkie kościoły chrześcijańskie, wiele z nich przejęło dziedziniec razem z nazwą. To, że ten wzorzec dotarł aż na Wyspy Kanaryjskie, podbite w XV wieku, pokazuje, jak bardzo stał się standardowym elementem repertuaru architektonicznego.
Przychodzili tu na przechadzki kanonicy i do dziś to jeden z najspokojniejszych zakątków dzielnicy. Przejście z Plaza de Santa Ana, pełnej kawiarnianych ogródków, do tego cichego dziedzińca to jedna z najbardziej gwałtownych – i najprzyjemniejszych – zmian w mieście.
Pięć stuleci skarbca diecezji
Wokół dziedzińca rozmieszczono Museo Diocesano de Arte Sacro, które przechowuje to, co diecezja gromadziła przez pięć stuleci: flamandzkie obrazy na desce, wyroby złotnicze z kutego srebra, ornaty haftowane złotą nicią i figury, które do dziś wyruszają w procesjach.
Flamandzkie obrazy na desce zasługują na szczególną uwagę. Przypłynęły morzem, gdy wyspy były przystankiem w handlu atlantyckim, i są materialnym dowodem na to, że Wyspy Kanaryjskie wcale nie leżały na peryferiach: leżały na skrzyżowaniu szlaków łączących Flandrię z Ameryką.
Idąc przez sale, zwróć uwagę, jak mieszają się style i epoki, bo każdy biskup i każde stulecie zostawiły swój ślad. Nie ma tu jedności stylu i właśnie to jest informacja: skarbiec diecezji to nagromadzenie, nie kolekcja.
To katedra oglądana od środka, od strony zakrystii i skarbca, a nie z nawy. I dla wielu odwiedzających okazuje się ciekawsza niż sama świątynia.
Nie do przegapienia
Krużganek katedry
Dziedziniec z drzewkami pomarańczowymi, gdzie hałas placu nagle znika. Wiosną pachnie kwiatem pomarańczy.
Dziedzictwo al-Andalus
Dziedziniec z drzewkami pomarańczowymi pochodzi od meczetów, gdzie wierni czekali przed modlitwą.
Flamandzkie obrazy, które przypłynęły morzem
Dowód, że wyspy leżały na skrzyżowaniu szlaków między Flandrią a Ameryką.
Pięć stuleci nagromadzenia
Każdy biskup zostawił swój ślad: nie ma jedności stylu i właśnie to jest informacja.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Wchodzi się obok katedry, od Plaza de Santa Ana. Bilet zwykle obejmuje też świątynię i windę na wieżę.
Zwiedzanie muzeum i dziedzińca zajmuje około czterdziestu minut, a razem z katedrą i wieżą wychodzi w sumie ponad godzina.
To najpełniejszy przystanek pod dachem w dzielnicy Vegueta, obok El Museo Canario. Potem wszystko inne w dzielnicy – Casa de Colón, CAAM, targ – jest kilka minut stąd.
Najczęstsze pytania
Dlaczego dziedziniec z drzewkami pomarańczowymi akurat tutaj?
To nie przypadek ani nie tylko kwestia zapachu. To dziedzictwo meczetów al-Andalus, dziedzińców takich jak ten w meczecie w Córdobie czy w Sewilli, gdzie wierni obmywali się i czekali wśród drzewek pomarańczowych, zanim weszli na modlitwę. Kiedy wznoszono wielkie kościoły chrześcijańskie, wiele z nich odziedziczyło ten dziedziniec i uczyniło go swoim. Ten tak spokojny zakątek kryje więc, choć prawie nikt o tym nie wie, piękne mauretańskie echo. Lubię myśleć o tej długiej podróży za każdym razem, gdy siadam tu na chwilę.
