Pachnie wilgotną ziemią, wawrzynem i kwiatami. To wielka zielona oaza w samym centrum miasta, a nosi imię wodza tubylców, który w XV wieku stawiał opór wojskom kastylijskim. To, że park z XX wieku nazywa się właśnie tak, nie jest drobiazgiem: to deklaracja.
Od prywatnego angielskiego ogrodu do parku dla wszystkich
Zaprojektował go Miguel Martín-Fernández de la Torre, ten sam architekt, który stworzył Ciudad Jardín i Pueblo Canario, a otwarto go w 1950 roku.
Do tego czasu ogrody były prywatne: należały do Anglików z Hotel Santa Catalina i do kolonii brytyjskiej, która osiedliła się tu razem z portem. Władze miasta kupiły je, by wreszcie otworzyć je dla wszystkich mieszkańców.
Ten gest – ogród elity zamieniony w park dla wszystkich – dość dobrze oddaje to, co działo się w wielu hiszpańskich miastach w połowie XX wieku, a tutaj ma dodatkowe znaczenie, bo tamta elita była cudzoziemska.
Kim był Doramas
Doramas był wodzem tubylców, kanaryjskim wojownikiem, który w XV wieku, podczas podboju, przewodził oporowi przeciw wojskom kastylijskim. Jego postać ma w sobie coś szczególnego: nie pochodził ze szlachetnego rodu, był skromnego pochodzenia, a mimo to zdobył władzę dzięki samej odwadze, co wśród dawnych Kanaryjczyków zdarzało się niezwykle rzadko.
Opierał się do końca i poległ w walce około 1481 roku, podobno w pojedynku niedaleko Arucas. Pamięć o nim zapadła tak głęboko, że przetrwała pięć wieków w pamięci ludu.
Nadanie jego imienia temu parkowi w samym środku XX wieku było sposobem na upomnienie się o przedhiszpańskie korzenie wyspy, na przypomnienie, że przed podbojem żył tu już lud z własnymi bohaterami. To samo upomnienie stoi za El Museo Canario w dzielnicy Vegueta.
Wśród drzew rosną smocze drzewa, totemiczne drzewo Wysp Kanaryjskich: rośnie tak niezwykle powoli, że trudno określić jego wiek, a może żyć całe stulecia. Najbardziej zdumiewa to, że zranione „krwawi”: wydziela czerwoną żywicę zwaną smoczą krwią, której dawniej używano jako lekarstwa i barwnika.
Nie do przegapienia
Był prywatnym angielskim ogrodem
Władze miasta kupiły go i otworzyły dla wszystkich w 1950 roku, według projektu Martína-Fernándeza de la Torre.
Doramas był skromnego pochodzenia
Zdobył władzę dzięki samej odwadze, co wśród dawnych Kanaryjczyków zdarzało się niezwykle rzadko.
Poległ w walce około 1481 roku
Według tradycji w pojedynku niedaleko Arucas. Pamięć o nim przetrwała pięć wieków.
Smocze drzewa „krwawią”
Totemiczne drzewo Wysp Kanaryjskich wydziela czerwoną żywicę, której dawniej używano jako lekarstwa i barwnika.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Leży w Ciudad Jardín, między historycznym centrum a rejonem portu. W parku są Pueblo Canario, Museo Néstor i Hotel Santa Catalina.
Postój to trzydzieści minut spaceru albo dłużej, jeśli wejdziesz do muzeum. Jest staw z kaczkami, figowce drobnoowocowe i rabaty tropikalnych kwiatów.
To najlepsza zielona przerwa w mieście, która działa jak zawias między dwoma biegunami Las Palmas: Veguetą i Trianą na południu oraz Santa Catalina i Las Canteras na północy.
Najczęstsze pytania
Kim tak naprawdę był Doramas?
Postacią, w której można się zakochać. Doramas nie pochodził ze szlacheckiej rodziny, był skromnego pochodzenia, a mimo to zdobył dowództwo czystą odwagą, co wśród dawnych Kanaryjczyków zdarzało się niezwykle rzadko. Opierał się do końca i poległ w walce około 1481 roku, podobno w pojedynku niedaleko Arucas. Pamięć o nim zapadła tak głęboko, że dawny, gęsty las laurowy na północy wyspy wciąż nosi jego imię: Selva de Doramas. Nie był królem: był bohaterem ludu. Dlatego ten park należy do niego.
Co jest takiego wyjątkowego w tych smoczych drzewach?
Smocze drzewo to nasze drzewo totemiczne, ocalały z innej epoki. Rośnie bardzo powoli, tak bardzo, że trudno określić jego wiek, i może żyć całe wieki. Ale najbardziej zdumiewające jest to, że kiedy je zranisz, „krwawi”: wydziela czerwoną żywicę zwaną smoczą krwią, której dawniej używano jako lekarstwa, jako barwnika, a nawet w rytuałach. Dawnym Kanaryjczykom wydawało się drzewem magicznym i wcale mnie to nie dziwi. Kiedy będziesz przechodzić obok jednego z nich, popatrz na nie z szacunkiem: może być starsze od wszystkiego, co dziś widziały twoje oczy.
