Bardzo wysokie dźwigi, kontenery ułożone w stosy jak klocki Lego, czasem ogromny wycieczkowiec i nieustanny ruch statków. To silnik, który wyjaśnia niemal wszystko w tym mieście: otwarty charakter, mieszankę ludzi, mieszczaństwo, które zapłaciło za fasady dzielnicy Triana, a nawet zamiłowanie do piłki nożnej.
Dwóch braci i budowa na dwadzieścia lat
Przez stulecia była tu tylko zatoka Las Isletas, naturalne kotwicowisko, w którym statki chroniły się w osłonie skały. Castillo de la Luz z 1494 roku wzniesiono właśnie po to, by go bronić.
Skok nastąpił w XIX wieku dzięki dwóm braciom z tych wysp: Fernandowi de León y Castillo, ministrowi, i jego bratu Juanowi, inżynierowi. Fernando pociągał za polityczne sznurki, a Juan zaprojektował budowę, i razem przekonali państwo, by wznieść tu wielki port schronienia.
Prace ruszyły w 1883 roku, wykonała je brytyjska firma Swanston, a za ukończone uznano je w 1903 roku. Dwadzieścia lat pracy, które na zawsze odmieniły miasto.
Braciom dobrze się powiodło: Fernando przez lata był ambasadorem Hiszpanii w Paryżu, jednym z najbardziej wpływowych ludzi w kraju, a Korona nadała mu tytuł markiza Muni za wynegocjowanie z Francją granic Gwinei Hiszpańskiej.
Stacja węglowa Atlantyku
Od 1903 roku zmiana była ogromna. Las Palmas stało się jedną z wielkich stacji węglowych Atlantyku: parowce z pół świata zatrzymywały się tu, by uzupełnić węgiel przed przepłynięciem oceanu.
Razem z nimi przybyły brytyjskie kompanie, konsulowie, banki i lawina ludzi zewsząd. Spora część otwartego, kosmopolitycznego charakteru tego miasta narodziła się właśnie na tych nabrzeżach, podobnie jak zamiłowanie do piłki nożnej, które przywieźli Anglicy od węgla.
A także turystyka, wcześniej, niż można by przypuszczać. Z angielskimi statkami węglowymi przybyli pierwsi wiktoriańscy podróżnicy, zamożni ludzie, którzy przyjeżdżali spędzić tu zimę, uciekając przed chłodem i kaszlem. Żeby ich ugościć, w 1890 roku zbudowano Hotel Santa Catalina.
Z tego samego interesu wyrosło Museo Elder, które zajmuje dawny magazyn brytyjskiego armatora Elder Dempster Lines, gdzie ładowano kanaryjskie banany płynące do Wielkiej Brytanii.
Nie do przegapienia
Prace ruszyły w 1883 roku
Z inicjatywy Fernanda de León y Castillo, ministra, według projektu jego brata Juana, inżyniera.
Stacja węglowa Atlantyku
Parowce z pół świata zatrzymywały się tu, by uzupełnić paliwo przed przepłynięciem oceanu.
Anglicy przywieźli piłkę nożną
Z węglem przybyły kompanie, konsulowie, banki i zamiłowanie miasta do piłki nożnej.
A także turystykę
Wiktoriańscy podróżnicy, którzy przyjeżdżali spędzić tu zimę. Dla nich w 1890 roku otwarto Hotel Santa Catalina.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Nabrzeże portowe przechodzi się od parku Santa Catalina, gdzie jest też terminal wycieczkowców, aż do Muelle Deportivo.
Nie ma tu zwiedzania w zwykłym sensie: idzie się wzdłuż nabrzeża i chłonie skalę. Zarezerwuj pół godziny albo więcej, jeśli zajrzysz coś zjeść do Mercado del Puerto.
Naturalnie łączy się z Castillo de la Luz, który był pierwotną obroną kotwicowiska, i z Museo Elder, które zajmuje przebudowany magazyn portowy.
Najczęstsze pytania
A co się stało z braćmi León y Castillo?
Wiodło im się znakomicie, a razem z nimi miastu. Fernando, polityk, przez lata był ambasadorem Hiszpanii w Paryżu, jednym z najbardziej wpływowych ludzi w kraju, a Korona nadała mu tytuł markiza del Muni za wynegocjowanie z Francją granic Gwinei Hiszpańskiej. Juan, inżynier, zostawił swój podpis na połowie portu. Dlatego ich nazwisko zobaczysz wszędzie: na ulicach, na placach, nawet w nazwie wielkiej alei. Dwaj bracia z wyspy, którzy poruszyli Madryt, żeby odmienić swoją ziemię.
A turystyka też narodziła się tutaj?
Tak, i to wcześniej, niż myślisz. Z angielskimi statkami węglowymi przypłynęli też pierwsi wiktoriańscy podróżnicy, zamożni ludzie, którzy przyjeżdżali spędzić zimę, uciekając przed zimnem i kaszlem, w poszukiwaniu naszego łagodnego klimatu. Żeby ich ugościć, w 1890 roku zbudowano pierwszy Hotel Santa Catalina, drewniany. Ci Anglicy przywieźli swoje zwyczaje: popołudniową herbatę, krykieta, tenisa, swoje kluby… Otwarte i wymieszane miasto, które widzisz dziś, zaczęło się gotować w tamte węglowe zimy.
