Niska, krępa wieża z ciemnego kamienia, z murami, które wyglądają, jakby zbudowano je po to, by wytrzymały wszystko. To najstarsza twierdza na całych Wyspach Kanaryjskich, a w 1595 roku odparła ni mniej, ni więcej, tylko angielską eskadrę Drake'a i Hawkinsa. Dziś morze jest od niej daleko i to również ma swoje wyjaśnienie.
Tu narodziła się idea portu
Historia zaczyna się w 1478 roku, kiedy kapitan Juan Rejón wylądował, by rozpocząć podbój Gran Canarii, i wzniósł pierwszy drewniany fort, który miał chronić to kotwicowisko. Na tym drewnie w 1494 roku gubernator Alonso Fajardo kazał zbudować tę kamienną wieżę.
Miała jedno zadanie: bronić zatoki La Isleta, jedynego miejsca, w którym statki mogły schronić się przed wiatrem i morzem. Innymi słowy, to tutaj narodziła się w tym mieście idea portu, stulecia przed tym, zanim pojawiły się nabrzeża.
Szczegół, którego prawie nikt nie zauważa: ta wieża broniła brzegu morza, a dziś morze jest od niej daleko. To sam port Puerto de la Luz, odbierając wodzie ląd od 1883 roku, zostawił starą twierdzę w głębi lądu.
Drake odpłynął z niczym, Van der Does nie
W 1595 roku odparła angielską eskadrę Francisa Drake'a i Johna Hawkinsa, a to zwycięstwo, które lud przypisał opiece Matki Bożej Światła (Virgen de la Luz), na zawsze dało twierdzy jej nazwę.
Drake drogo zapłacił za tę przygodę. Eskadra popłynęła dalej na Karaiby w poszukiwaniu hiszpańskiego złota i tam wszystko poszło nie tak: Hawkins zmarł kilka miesięcy później, chory, u wybrzeży Portoryko, w listopadzie tego samego 1595 roku, a Drake, postrach mórz, zmarł na gorączkę w styczniu 1596 roku.
Cztery lata później szczęście już nie dopisało. W 1599 roku Holender Pieter van der Does zjawił się z mniej więcej siedemdziesięcioma okrętami i ponad dziesięcioma tysiącami ludzi, zajął miasto, splądrował je i podpalił. Twierdza spłonęła, a potem ją odbudowano i rozbudowano.
Starannie odrestaurowana przez duet architektów Nieto i Sobejano, od 2015 roku mieści fundację kanaryjskiego rzeźbiarza Martína Chirino, urodzonego w 1925 roku w tej samej dzielnicy. Pracował w kutym żelazie – materiale kuźni portowych z jego dzieciństwa – skręcając pręty w spirale, które nazywał „vientos”, czyli „wiatry”.
Nie do przegapienia
Najstarsza twierdza na Wyspach Kanaryjskich
Kamienna wieża z 1494 roku, na drewnianym forcie wzniesionym w 1478 roku przez Juana Rejóna.
W 1595 roku odparła Drake'a
Zwycięstwo przypisano Matce Bożej Światła (Virgen de la Luz) i stąd nazwa twierdzy.
W 1599 roku podpalił ją Van der Does
Z mniej więcej siedemdziesięcioma okrętami i ponad dziesięcioma tysiącami ludzi. Potem ją odbudowano i rozbudowano.
Morze od niej odeszło
Broniła brzegu, ale port odebrał wodzie tyle terenu, że dziś stoi w głębi lądu.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Stoi w rejonie portu, niedaleko Mercado del Puerto i kilka minut od parku Santa Catalina. To najbardziej historyczny przystanek w tej nowoczesnej części miasta.
Zwiedzanie budynku i fundacji Chirino zajmuje około czterdziestu pięciu minut. Sprawdź godziny otwarcia: nie jest otwarta bez przerwy.
Dobrze łączy się z Museo Elder i spacerem po porcie Puerto de la Luz. A jeśli interesuje cię Chirino, był on też pierwszym dyrektorem CAAM w dzielnicy Vegueta.
Najczęstsze pytania
A kim był ten Martín Chirino?
Jednym z naszych wielkich, urodzonym właśnie tutaj w 1925 roku. Zasłynął na całym świecie pracą w kutym żelazie, tym samym materiale co w kuźniach portu jego dzieciństwa: skręcał pręty w spirale, które nazywał „wiatrami”, jakby chwytał w metal powietrze wyspy. Był jednym z założycieli El Paso, grupy, która w latach pięćdziesiątych wstrząsnęła całą hiszpańską sztuką. Kiedy zobaczysz jedną z tych żelaznych spiral, już wiesz, skąd się wzięła: z morskiej soli i kuźni tego nabrzeża.
A co się stało z Drakiem po tej porażce?
Ta przygoda drogo go kosztowała. Eskadra popłynęła dalej na Karaiby w poszukiwaniu hiszpańskiego złota i tam wszystko poszło nie tak: John Hawkins zmarł kilka miesięcy później, chory, u wybrzeży Portoryko, w listopadzie tego samego 1595 roku; a Francis Drake, postrach mórz, zmarł na gorączkę w styczniu 1596 roku niedaleko Portobelo, w Panamie. Spuszczono go do morza w ołowianej trumnie. Dwie legendy morza, które minęły tę wieżę i już nigdy nie wróciły do domu.
A atak holenderski był jeszcze gorszy?
Dużo gorszy. W 1599 roku Holender Pieter van der Does zjawił się z ogromną armadą, rzędu siedemdziesięciu okrętów i ponad dziesięciu tysięcy ludzi, jedną z największych flot, jakie widziano na tych wodach. Zajęli miasto i złupili je, ale klimat, choroby i kanaryjskie milicje, które nękały ich w głębi lądu, zmusiły ich do powrotu na statki z większymi stratami niż łupami. Wielki strach dla miasta, marny interes dla nich.
