Najsłynniejsza handlowa arteria wyspy i przez ponad sto lat wielka witryna Las Palmas. Jest deptakiem i zawsze pełno na niej ludzi, ale prawdziwy spektakl nie rozgrywa się w witrynach: jest wyżej, w niezwykłej kolekcji secesyjnych fasad z początku XX wieku.
Podnieś wzrok
Oszklone galerie, sztukaterie, girlandy, kute żelazo, kopuły na narożnikach. Kiedy handel na wyspie rozkwitł dzięki portowi i bananom, mieszczaństwo zapragnęło ulicy na miarę swoich ambicji i zatrudniło najlepszych, żeby ją przystroić.
Efektem jest muzeum pod gołym niebem, przez które idzie się, nawet tego nie zauważając. Idź powoli, przechodź z jednego chodnika na drugi i porównuj balkony: tylko tak da się to zobaczyć, bo z jednego chodnika nie ma perspektywy.
Na tym polega dusza Triany: handel i piękno idą ramię w ramię, interes i sztuka dzielą ten sam chodnik. Miasto przychodzi tu na zakupy, ale przede wszystkim po to, by patrzeć i pokazać się innym, na naturalnym wybiegu mieszkańców Gran Canarii od pokoleń.
Skąd wzięły się pieniądze
Zanim pojawił się banan, mieszkańców Gran Canarii wzbogaciło maleńkie stworzenie: koszenila, owad żyjący na opuncjach, z którego pozyskiwano bardzo drogi czerwony barwnik, wysoko ceniony w XIX-wiecznej Europie.
Kiedy barwniki chemiczne pogrążyły ten interes, zastąpiły go banan i pomidor. Ten cykl eksportowych monokultur – trzcina cukrowa, wino, koszenila, banan – to gospodarcza historia Wysp Kanaryjskich w czterech słowach.
A potem jest port. Za portem Puerto de la Luz stoi nazwisko, które jest tu święte: Fernando León y Castillo, polityk i dyplomata z Gran Canarii, który z Madrytu pociągał za sznurki, żeby port zbudowano, począwszy od 1883 roku. Pracami kierował jego brat Juan, inżynier.
Ten port uczynił z miasta wielki przystanek na Atlantyku i to z niego wziął się kapitał, który zapłacił za te fasady. Bez portu nie ma secesyjnej Triany: związek jest bezpośredni.
Nie do przegapienia
Secesyjne muzeum pod gołym niebem
Oszklone galerie, sztukaterie, girlandy i kopuły na narożnikach z początku XX wieku.
Zapłaciła za to koszenila
Owad żyjący na opuncjach, z którego pozyskiwano bardzo drogi czerwony barwnik w XIX-wiecznej Europie.
A potem banan
Kiedy barwniki chemiczne pogrążyły koszenilę, przyszła kolej na banana i pomidora.
Bez portu nie ma Triany
Puerto de la Luz, budowany od 1883 roku, przyniósł kapitał, który zapłacił za te fasady.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Zaczyna się obok gmachu Teatro Pérez Galdós i wąwozu Guiniguada i biegnie przez całą Trianę aż do parku San Telmo. To oś dzielnicy.
Przejdziesz ją w piętnaście minut bez zatrzymywania się albo w dobrą godzinę, oglądając fasady i zaglądając do sklepów. Sens ma to drugie.
Po drodze miniesz Casa-Museo Pérez Galdós przy calle Cano i kościół San Francisco. A pięć minut dalej, po drugiej stronie wąwozu, zaczyna się Vegueta.
Najczęstsze pytania
Skąd wzięły się pieniądze na te fasady?
Zanim przyszedł banan, mieszkańców Gran Canarii wzbogaciło maleńkie stworzenie: koszenila, owad żyjący na opuncjach, z którego pozyskiwano bardzo drogi czerwony barwnik, wysoko ceniony w Europie XIX wieku. Kiedy pogrążyły ją barwniki chemiczne, fortunę przejęły banan i pomidor. Za te pieniądze, pokolenie po pokoleniu, mieszczaństwo stroiło tę ulicę. Czysty luksus wyrosły ze skromnej opuncji.
Kto stoi za portem?
Nazwisko, które jest tu święte: Fernando León y Castillo, polityk i dyplomata z Gran Canarii, który z Madrytu pociągał za sznurki, żeby od 1883 roku zbudowano port Puerto de la Luz. Pracami kierował jego brat Juan, inżynier. Ten port uczynił z miasta wielki przystanek na Atlantyku i wypełnił je statkami, węglem i handlem. Bez braci León y Castillo ta ulica nie lśniłaby tak, jak lśni. Za każdą fasadą stoi w gruncie rzeczy nabrzeże.
