Surowy budynek o prostych liniach, z arkadową galerią, który zamyka zachodnią stronę Plaza de Santa Ana. To ratusz i od stuleci patrzy prosto na katedrę z drugiego końca placu. To nie przypadek: to sam scenariusz kastylijskiego miasta.
Bóg na jednym końcu, władza na drugim
Układ jest zamierzony i powtarza się na dziesiątkach hiszpańskich placów głównych: świątynia i ratusz naprzeciw siebie, a między nimi przestrzeń publiczna. Jedno reprezentuje Boga, drugie władze miasta.
Ten model, wytyczony tutaj w 1478 roku, przepłynął potem Atlantyk i stał się wzorcem urbanistycznym hiszpańskich miast kolonialnych zakładanych w Ameryce. Plaza de Santa Ana jest więc poniekąd placem matką.
Budynek, który widzisz dziś, pochodzi z połowy XIX wieku i jest klasycystyczny, z tych, które chcą wyrażać porządek i autorytet samą geometrią, bez ozdobników. Ale parcela jest znacznie starsza: rada miejska zbierała się tu od pierwszych czasów miasta.
Balkon, z którego się przewodniczy
Zwróć uwagę na długi balkon biegnący przez fasadę. Stamtąd władze przewodniczyły świętom, paradom i procesjom, które do dziś wypełniają ten plac. To element architektury o bardzo konkretnej funkcji politycznej.
Budynek płonął, był odbudowywany i kilka razy rozbudowywany, a pod jego arkadami przeszło całe życie publiczne Las Palmas: obwieszczenia, targi, ceremonie i manifestacje. Wyobraź sobie tłum i dźwięk dzwonów odbijający się między dwiema fasadami.
Uwaga o nazwie miasta, o której decyduje się w takich budynkach jak ten: przez stulecia było to po prostu Las Palmas, ale trzeba było odróżnić je od Palmy na Majorce i od samej prowincji Las Palmas, więc dodano „de Gran Canaria”, żeby uniknąć pomyłek na poczcie i w urzędowych papierach.
A pierwotna nazwa pochodzi od palm: kiedy Juan Rejón w 1478 roku rozbił obóz zdobywców w gaju palmowym, nazwał go Real de Las Palmas.
Nie do przegapienia
Naprzeciwko katedry
Układ kastylijskiego placu głównego: Bóg na jednym końcu, władza świecka na drugim.
Klasycyzm z XIX wieku
Porządek i autorytet samą geometrią. Ale na tej parceli rada miejska obraduje od 1478 roku.
Długi balkon
Stąd władze przewodniczyły świętom, paradom i procesjom. Funkcja polityczna, nie ozdoba.
„De Gran Canaria” to nowy dodatek
Dodano go, żeby odróżnić miasto od Palmy na Majorce i od samej prowincji.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Zamyka zachodnią stronę Plaza de Santa Ana, naprzeciwko katedry. Zobaczysz go z tego samego miejsca.
To dziesięciominutowy przystanek: patrzysz na fasadę, przechodzisz przez plac i idziesz dalej. Wnętrze jest dostępne tylko okazjonalnie, podczas zwiedzania lub uroczystości.
Reszta władzy kolonialnej jest wokół: Casa Regental i Pałac Biskupi, a pięć minut dalej El Museo Canario i Casa de Colón.
Najczęstsze pytania
Dlaczego nazywa się Las Palmas de Gran Canaria, a nie po prostu Las Palmas?
Dobre pytanie, a odpowiedź jest jak najbardziej praktyczna. Przez wieki było to po prostu Las Palmas, ale trzeba je było odróżnić od dwóch rzeczy: od Palmy, tej na Majorce, i od samej prowincji Las Palmas. Dodano więc „de Gran Canaria”, żeby nie było zamieszania na poczcie ani w urzędowych papierach. Kilometrowa nazwa po części z winy wyspy, która leży tysiąc kilometrów stąd. Tutaj dla skrótu mówimy „Las Palmas” i po sprawie.
