Bielone ściany, balkony z tea, żywicznego rdzenia sosny kanaryjskiej, drewniane kraty i brukowany plac: wygląda jak tradycyjna wioska z wysp. Ale przyjrzyj się dobrze, bo to nic starego. To doskonała dekoracja, wioska wymyślona, którą w 1937 roku zaprojektował malarz Néstor Martín-Fernández de la Torre.
Wioska, której nigdy nie było
Néstor pomyślał ją jako „żywą wystawę” kanaryjskich obyczajów, a zbudował ją jego brat Miguel w stylu neocanario, łącząc to, co najlepsze w architekturze ludowej, sakralnej i wojskowej całego archipelagu.
Innymi słowy: nie odtwarza żadnej prawdziwej wioski, tylko wydestylowuje elementy wielu z nich, by wytworzyć obraz idealny. To dokładnie ten sam rodzaj operacji, jaki trzydzieści lat później przeprowadzono w Puerto Banús w Marbelli, tyle że z zamiarem kulturalnym, a nie handlowym.
Néstor nie doczekał jej ukończenia: zmarł w 1938 roku, w wieku pięćdziesięciu jeden lat, a całość otwarto dopiero w 1956 roku. Prawie dwadzieścia lat między pomysłem a rzeczywistością.
Balkony są z drewna tea, skarbu wyspy: żywicznego rdzenia sosny kanaryjskiej, najstarszej i najtwardszej części pnia. To niezwykle gęste drewno, prawie niepodatne na gnicie, które wytrzymuje stulecia, i dlatego przeznaczano je na najszlachetniejsze części domu.
W niedziele gra timple
Pomysł polegał na tym, by w jednym miejscu podarować przyjezdnym całą esencję tej ziemi: muzykę, taniec, rękodzieło i więź wyspiarzy z morzem. I to wciąż żyje: w wiele niedziel na tym samym placu zespoły folklorystyczne tańczą w tradycyjnych strojach, które zaprojektował sam Néstor.
Tańce są te co zawsze: isa, wesoła i skoczna, na rozkręcenie zabawy; folía, powolna i pełna uczucia, niemal piękny lament; i malagueña, z tą nutą, która przyszła z południa Hiszpanii kontynentalnej i tu stała się swoja. Wszystko przy dźwiękach timple i głosów.
Timple to kanaryjski instrument par excellence: mały, pięciostrunowy, z wybrzuszonym od tyłu pudłem – nazywają to „garbem” – i wysokim, bardzo charakterystycznym dźwiękiem. To daleki kuzyn wenezuelskiego cuatro i ukulele, a wszystkie wywodzą się od iberyjskich instrumentów, które powędrowały w świat.
Usiądź na kamiennej ławie i wyobraź sobie, jak gra timple. Tego właśnie chciał Néstor: żeby kanaryjskość nie była czymś do gabloty, tylko czymś, co się tańczy i śpiewa.
Nie do przegapienia
Wymyślona wioska
Zaprojektowana w 1937 roku przez malarza Néstora i zbudowana przez jego brata Miguela w stylu neocanario.
Néstor nie doczekał jej ukończenia
Zmarł w 1938 roku, a całość otwarto dopiero w 1956 roku: prawie dwadzieścia lat między pomysłem a rzeczywistością.
Balkony z drewna tea
Żywiczny rdzeń sosny kanaryjskiej: niezwykle gęsty, prawie niepodatny na gnicie, przeznaczany na to, co najszlachetniejsze.
Folklor w niedziele
Zespoły tańczą isa, folía i malagueña w strojach, które zaprojektował sam Néstor.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Leży w parku Doramas, w rejonie Ciudad Jardín, obok Hotel Santa Catalina. W tym samym miejscu jest też Museo Néstor.
Postój to dwadzieścia lub trzydzieści minut, plus muzeum, jeśli do niego wejdziesz. Jeśli możesz, przyjdź w niedzielę rano: kiedy występują zespoły folklorystyczne, całość spełnia funkcję, dla której ją zbudowano.
To naturalne zakończenie trasy po Ciudad Jardín, razem z mieszkalnym sercem dzielnicy i samym parkiem.
Najczęstsze pytania
Co to jest to „drewno tea” w balkonach?
Tea to skarb wyspy: żywiczny rdzeń sosny kanaryjskiej, najstarsza i najtwardsza część pnia, nasączona żywicą. To niezwykle gęste drewno, prawie odporne na gnicie, które wytrzymuje wieki, i dlatego rezerwowano je dla najszlachetniejszych części domu: balkonów, sufitów, stropów kasetonowych. Obróbka była droga i powolna, więc dobry balkon z tea był też oznaką pozycji. Kiedy zobaczysz te ciemne, rzeźbione balkony, już wiesz: to nie byle jakie drewno, to czysta sosna kanaryjska.
Jakie tańce można tu zobaczyć w niedziele?
Te co zawsze, te, które płyną nam prosto z duszy: isa, wesoła i skoczna, na rozkręcenie zabawy; folía, powolna i pełna uczucia, niemal piękny lament; i malagueña, z tą nutą, która przyszła do nas z południa Hiszpanii kontynentalnej i tu stała się nasza. Wszystko przy dźwiękach timple i głosów, jednych na drugich. Każdy taniec ma swój charakter i gdy tylko zabrzmią pierwsze takty, już wiesz, który to. Słuchaj ich spokojnie: jest w nich duch tej ziemi.
