S'Hort del Rei, czyli Królewski Ogród, to ogród, który otwiera się u stóp murów pod pałacem Almudaina, a nazwa nie jest ozdobą: tutaj muzułmańscy władcy mieli swój prywatny sad, nawadniany kanałami, ze stawami i drzewami owocowymi. Woda i cień na wyspie o suchych latach były najwyższym luksusem.
Woda jako forma władzy
Ogród był sadem alkazaru i działał według logiki każdego mauretańskiego ogrodu: kanały nawadniające, baseny, drzewa owocowe i cień ułożone tak, żeby dawały chłód. W takim klimacie jak majorkański nie była to architektura krajobrazu, tylko inżynieria w służbie wygody.
Woda płynęła z Font de la Vila, źródła w górach w okolicy Esporles, doprowadzana do miasta wielokilometrowym kanałem zbudowanym przez muzułmańskich inżynierów. Ta sama woda poruszała młyny, napełniała publiczne fontanny i nawadniała ogrody alkazaru, a zaopatrywała Palmę niemal do XX wieku.
Kiedy chrześcijańscy królowie odziedziczyli miasto, utrzymali go jako ogród pałacowy. To kolejny przykład tej samej logiki, którą widać w całej Palmie: tego, co działało, nie niszczono, tylko to zajmowano.
Mauretański w środku, XX wiek na zewnątrz
To, po czym chodzisz dziś, nie jest średniowiecznym ogrodem, lecz jego nowym wymyśleniem z lat sześćdziesiątych. Architekt Gabriel Alomar przeprojektował całość, zachowując mauretańskiego ducha fontann i stawów, ale dodając wyraźnie współczesny język.
Najbardziej uderza to, że między żywopłotami i tryskaczami pojawiają się rzeźby z XX wieku: po ogrodzie rozsiane są prace Joana Miró, Alexandra Caldera i Josepa Marii Subirachsa, bez gablot i monumentalnych tabliczek.
Ten dialog dawnej wody z nową sztuką jest bardzo typowy dla tego miasta, które w sprawach dziedzictwa nigdy nie wybrało zamrażania. Obok siebie żyją tu układ nawadniania islamskiego pochodzenia i rzeźba z lat sześćdziesiątych, dziesięć metrów dalej.
Jest tu też Arco de la Drassana, podkowiasty łuk, który był bramą, przez którą wpływały łodzie, kiedy morze sięgało aż tutaj: to najlepiej widoczny ślad pierwotnej linii brzegowej.
Nie do przegapienia
To był sad alkazaru
Prywatny sad muzułmańskich władców, z kanałami, stawami i drzewami owocowymi u stóp murów.
Woda płynęła z gór
Z Font de la Vila w Esporles, wielokilometrowym kanałem. Zaopatrywała Palmę niemal do XX wieku.
Miró, Calder i Subirachs
Rzeźba XX wieku rozsiana między żywopłotami i tryskaczami, bez gablot i tabliczek.
Arco de la Drassana
Podkowiasty łuk, przez który wpływały łodzie, kiedy morze sięgało aż tutaj.
Jak to wpleść w zwiedzanie Palmy
Leży pod pałacem Almudaina i o krok od katedry, więc to logiczne miejsce, żeby zacząć albo skończyć zwiedzanie tej okolicy. Wstęp jest wolny, bezpłatny, a jest tu cień, co latem nie jest drobiazgiem.
Stąd schodzi się do Parc de la Mar i na promenadę Dalt Murada albo wchodzi na Passeig del Born przez Paseo de Sagrera. To wygodny węzeł między dwiema zabytkowymi strefami miasta.
Wystarczy pół godziny. A jeśli trafisz na upał, to najlepsze miejsce w centrum na przerwę: płynąca woda, cień palm i ławki, wszystko za darmo.
Najczęstsze pytania
A skąd brało się tyle wody na suchej wyspie?
Z Font de la Vila, źródła w górach, w okolicy Esporles. Muzułmańscy inżynierowie doprowadzili ją do miasta wielokilometrowym kanałem, a ta sama woda poruszała młyny, napełniała publiczne fontanny i nawadniała ogrody pałacu. Zaopatrywała Palmę niemal do dwudziestego wieku.
