Patrzeć trzeba nie na fasadę, lecz na to, co ją wieńczy: rzeźbiony drewniany okap, który wysuwa się nad ulicę na prawie trzy metry, z głowami, liśćmi i ludzkimi postaciami wychylającymi się głową w dół. To jeden z wielkich okapów majorkańskiego renesansu, a kiedy pada deszcz, od razu widać, po co go tak zrobiono.
Parasol z drewna
Majorkański okap nie jest ozdobą, tylko rozwiązaniem konstrukcyjnym. Fasada z porowatego piaskowca wystawiona na deszcz szybko niszczeje, a trzymetrowy nawis utrzymuje ją w suchości. To, że wyrzeźbiono w nim cały bestiariusz, jest częścią widoczną; rozmiar tłumaczy funkcja.
Postacie pochodzą z XVII wieku i tworzą galerię głów, liści, ludzi i motywów roślinnych wychylonych w pustkę. Żeby dobrze je zobaczyć, trzeba odejść na drugi koniec Plaza de Cort, bo spod samego budynku widać je w mocnym skrócie.
Barokowy gmach, który to wszystko dźwiga, wznoszono od połowy XVII wieku na miejscu dawnego średniowiecznego szpitala Sant Andreu i od tamtej pory bez przerwy mieści władze miasta.
Zegar z własnym imieniem i olbrzymy w sieni
Zegar na wieży nazywa się En Figuera. Ma własne imię, jak jeszcze jeden sąsiad, i przez pokolenia wyznaczał rytm życia Palmy: jego dzwon mówił, kiedy otwierać targ, kiedy się modlić i kiedy wracać do domu. W mieście bez prywatnych zegarów publiczny zegar był infrastrukturą, która porządkowała dzień.
W sieni przechowuje się gegants, olbrzymy z tektury i drewna, które wychodzą tańczyć podczas świąt, oraz S'Àliga, orła prowadzącego procesję Bożego Ciała – postać bardzo lubianą, o średniowiecznym rodowodzie.
Ten kontrast jest bardzo w stylu Palmy: siedziba władzy trzyma w brzuchu olbrzymie zabawki święta. Najpoważniejszy budynek w mieście jest zarazem magazynem jego oficjalnego karnawału.
Na fasadzie biegnie kamienna ława z własnym przydomkiem: es banc de s'oli, ława oliwy. W Palmie mówiono, że siadali na niej ci, którzy nie mieli nic do roboty, i stąd wzięło się majorkańskie wyrażenie estar al banc de s'oli, czyli być bez zajęcia i bez fachu.
Nie do przegapienia
Okap ma swoją funkcję
Wysuwa się na trzy metry, żeby chronić przed deszczem fasadę z porowatego piaskowca. Rzeźba jest tu najmniej ważna.
Zegar nazywa się En Figuera
Ma własne imię. Jego dzwon mówił, kiedy otwierać targ, kiedy się modlić i kiedy wracać do domu.
Tu mieszkają olbrzymy
W sieni przechowuje się gegants i S'Àliga, orła z procesji Bożego Ciała. Władza i święto w jednym budynku.
Es banc de s'oli
Ława na fasadzie dała nazwę majorkańskiemu wyrażeniu: być bez zajęcia i bez fachu.
Jak to wpleść w zwiedzanie Palmy
Ratusz góruje nad Plaza de Cort w samym środku starego miasta i nie sposób go ominąć. Stąd rozchodzą się ulice w stronę kościoła Santa Eulalia, szlaku dziedzińców i Paseo del Born.
Wnętrze można zwiedzać w ograniczonych godzinach i warto, jeśli trafisz: oprócz sieni z olbrzymami zobaczysz reprezentacyjne schody i salę obrad rady miejskiej. Sprawdź wcześniej, bo dostęp zależy od pracy urzędu.
I zapamiętaj okap. To on jest tym, na co trzeba patrzeć, a żeby dobrze go zobaczyć, musisz przejść na drugą stronę placu i podnieść głowę.
Najczęstsze pytania
Czy wiesz, że kamienna ława na fasadzie ma swój przydomek?
Nazywa się ją es banc de s'oli, ława oliwy. W Palmie mówiono, że siadali na niej ci, którzy nie mieli nic do roboty, i stąd wzięło się majorkańskie wyrażenie estar al banc de s'oli: być bez fachu i bez zajęcia. Publiczna ława, która zamieniła się w czułą obelgę.
