Za najczęściej powtarzaną pocztówką z Palmy – katedrą odbitą w wodzie – kryje się rana i jej naprawa. W latach sześćdziesiątych szybka droga wzdłuż wybrzeża odcięła świątynię od morza; w latach osiemdziesiątych miasto wykopało tu sztuczne jezioro ze słoną wodą wyłącznie po to, żeby oddać katedrze jej odbicie.
Co przepadło, a co wymyślono
Przez wieki morze dochodziło do stóp murów, a katedra przeglądała się w nim jak w lustrze. Ta więź między budowlą a wodą nie była malowniczym przypadkiem: właśnie dlatego świątynię wzniesiono w tym konkretnym miejscu i z takim ustawieniem.
W latach sześćdziesiątych wzdłuż wybrzeża poprowadzono wielką szybką drogę, odbierając ląd morzu, i nagle La Seu oddzieliła od morza autostrada i asfaltowy plac. Miasto przeżyło to jak amputację, i słusznie.
Odpowiedź przyszła dwie dekady później: zbudować między murem a drogą sztuczne jezioro ze słoną wodą, morze w miniaturze, którego jedynym zadaniem jest odbijać budowlę. Otwarto je w 1984 roku, a nad pomysłem pracował Josep Lluís Sert, architekt, który zbudował Miró pracownię na wyspie.
Akt urbanistycznej miłości
Warto się nad tym chwilę zastanowić, bo to rzadkość. Miasto wydało publiczne pieniądze na wykopanie stawu, którego jedyny pożytek jest estetyczny: żeby zabytek znów było widać podwojony. Nie rozwiązuje problemu ruchu ani mieszkań; rozwiązuje problem spojrzenia.
I to działa. Wczesnym rankiem i o zmierzchu, kiedy wiatr cichnie, a woda się wygładza, wieże, łuki przyporowe i rozeta pojawiają się powtórzone do góry nogami, lekko drżące. To najlepsze miejsce w mieście, żeby zrozumieć, dlaczego ta katedra tak porusza.
Park obejmuje też Ses Voltes, dawne sklepione cysterny pod bastionem, dziś przestrzeń wystaw i koncertów, oraz część ogrodową z ceramicznymi muralami, wśród nich jednym zaprojektowanym na podstawie dzieła Joana Miró.
To także najlepszy punkt widokowy na zachowany odcinek renesansowych murów, promenadę Dalt Murada, która wieńczy skraj starego miasta i którą przechodzi się górą.
Nie do przegapienia
Jezioro jest sztuczne i pochodzi z 1984 roku
Słona woda, wykopane specjalnie po to, by oddać katedrze odbicie, które zabrała jej autostrada.
Pracował przy nim Josep Lluís Sert
Architekt, który zbudował Miró pracownię na Majorce, miał udział w koncepcji całości.
Pora odbicia
Wczesny ranek albo zmierzch, kiedy wiatr cichnie, a woda jest gładka jak szkło.
Ses Voltes
Dawne sklepione cysterny pod bastionem, dziś sala wystaw i koncertów.
Jak to wpleść w zwiedzanie Palmy
Leży tuż pod katedrą i pałacem Almudaina, więc to naturalny przystanek przed zwiedzaniem tych dwóch miejsc albo po nim. Wstęp jest wolny o każdej porze.
Do klasycznego zdjęcia stań na południowym brzegu jeziora, patrząc na północ. Dobra pora to pierwsza godzina rano, kiedy nie ma wiatru, a woda stoi nieruchomo, albo zachód słońca, kiedy marès fasady się rozpala.
Stąd wchodzi się na promenadę Dalt Murada i idzie dalej w stronę dzielnicy Portella i Łaźni Arabskich, co jest najbardziej logiczną trasą, żeby połączyć całą strefę zabytkową.
Najczęstsze pytania
Czy wiesz, że woda też wyrządziła Palmie krzywdę?
W 1403 roku potok Sa Riera, który wtedy płynął przez sam środek miasta, wylał w deszczową noc i zmiótł całe ulice: mówi się o tysiącach zabitych, największej katastrofie w jego historii. Decyzja zajęła dwa stulecia, ale w końcu poprowadzono go poza murami, i dziś płynie tam, gdzie wszyscy spacerują, niczego nie podejrzewając.
