Nazwa wszystko zdradza: zaraz po upadku miasta w 1229 roku osiedlili się tu templariusze. To był ich teren, z własnym kościołem i ufortyfikowaną bramą, po której wciąż została pamięć w kamieniu, i jedno z miejsc, od których zaczyna się chrześcijańska Palma.
Mnisi i żołnierze jednocześnie
Templariusze byli zakonem rycerskim: mnichami ze ślubami zakonnymi i zarazem zawodowymi wojownikami, a to połączenie, które dziś trudno gdziekolwiek dopasować, w XII wieku stanowiło szpicę chrześcijańskiej ekspansji. Wzięli udział w podboju Majorki i w zamian otrzymali komandorię w obrębie miasta.
Taki podział miejskiego terytorium po podboju tłumaczy plan Palmy. Zakony rycerskie, biskupi i możni, którzy dostarczyli ludzi i pieniędzy, otrzymywali działki i prawo jurysdykcji, a wiele dzielnic starego miasta wciąż nosi imię tego, kto je dostał.
Teren templariuszy działał jako samodzielna jednostka: miał swój kościół, zabudowania i ufortyfikowaną bramę, i pozostawał poza zwykłą jurysdykcją miejską. Był, dosłownie, miastem w mieście.
Upadek i to, co zostało
Templariuszy rozwiązano na początku XIV wieku wśród oskarżeń o herezję, w procesie, który napędzał król Francji Filip IV i w którym splatały się motywy polityczne i finansowe. Upadek był tak gwałtowny, że przez wieki karmił legendy o ukrytych skarbach.
Ich majątek przeszedł na inny zakon, rycerzy św. Jana, czyli joannitów, bo taki był zwykły los dóbr templariuszy w całej Europie. Gotycki kościół przetrwał, dyskretny, podczas gdy legendy rosły same.
Dziś widać gotycką kaplicę o surowej, krzepkiej prostocie, bardzo odmiennej od przeładowanego baroku innych kościołów Palmy. Jest starsza, bardziej ascetyczna i w pewnym sensie bardziej wojownicza: żadnych ustępstw na rzecz dekoracji.
To jeden z tych przystanków, których nie ma w większości tras, i właśnie dlatego się opłaca. W tłumnie odwiedzanym starym mieście Temple to zakątek, w którym nie ma nikogo.
Nie do przegapienia
Komandoria templariuszy z 1229 roku
Zakon otrzymał ten teren za udział w podboju. Miał własny kościół i ufortyfikowaną bramę.
Miasto w mieście
Teren pozostawał poza zwykłą jurysdykcją miejską: był samodzielną jednostką.
Przeszedł na joannitów
Po rozwiązaniu zakonu w XIV wieku, jak to się działo z dobrami templariuszy w całej Europie.
Surowy gotyk
Krzepka prostota, bez ustępstw na rzecz dekoracji. Zupełnie inny niż barok innych kościołów Palmy.
Jak to wpleść w zwiedzanie Palmy
Leży na wschodnim skraju starego miasta, w okolicy Sa Calatrava, nieco na uboczu głównej trasy. Z bazyliki Sant Francesc albo z klasztoru Santa Clara dojdziesz tu w kilka minut.
Okoliczna dzielnica, Sa Calatrava, to jedna z najspokojniejszych i najbardziej autentycznych części starego miasta: wąskie uliczki, niskie domy, mało turystycznego ruchu. Warto nadłożyć drogi, nawet jeśli kościół jest zamknięty.
Godziny otwarcia są ograniczone i zależą od nabożeństw. Jeśli zastaniesz go zamkniętego, portal i układ ulicy opowiadają już sporą część historii.
Najczęstsze pytania
A te opowieści o tunelach i ukrytych skarbach?
Opowiadają, że z Temple wychodziły tajne przejścia do Almudainy i że rycerze ukryli swój skarb, zanim ich aresztowano. Nigdy nic się nie znalazło, rzecz jasna. Ale tak to jest, kiedy potężny zakon znika z dnia na dzień: wyobraźnia sama wypełnia lukę.
