To najstarszy targ spożywczy Palmy, w budynku z około 1920 roku, choć kupowano i sprzedawano tu dużo wcześniej, gdy było to rybackie przedmieście, a ryby trafiały niemal prosto z łodzi na stragan. Dziś tradycyjne lady sąsiadują z barami, w których otworzą ci ostrygi.
Przedmieście za murami
Santa Catalina wyrosła poza murami, na zachód od obwarowanego miasta, jako dzielnica rybaków, marynarzy i ludzi, którzy nie mieścili się w środku. Nazwa pochodzi od średniowiecznego szpitala, który działał od 1343 roku, przyjmując ubogich, pielgrzymów i ludzi morza; brama w murach przejęła jego nazwę, a od bramy przeszła ona na całe przedmieście.
Obecny budynek pochodzi z około 1920 roku i reprezentuje typ targu z żelaza i światła, który rozpowszechnił się w Hiszpanii pod koniec XIX wieku: otwarta hala, metalowa konstrukcja i przewiew na krzyż, pomyślane tak, by powietrze krążyło, a towar się nie psuł, zanim pojawiło się chłodzenie.
Lady podzielono tak, jak widać je dziś, około 1978 roku, i od tamtej pory to miejsce działa jak małe miasteczko pod jednym dachem: te same rodziny za straganami, te same gospodynie robiące zakupy i pozdrawiające się po imieniu.
Kiedy dzielnica stała się modna
Parę dekad temu Santa Catalina się zmieniła: przyjechali kucharze, zagraniczni mieszkańcy i ciekawscy, a dzielnica z robotniczego przedmieścia stała się jedną z najbardziej pożądanych okolic Palmy. Targ wymyślił się na nowo razem z nią i zrobił to, nie tracąc siebie, a to jest najtrudniejsze.
Dziś tradycyjne stoiska – rybny, mięsny, warzywa z wyspy – sąsiadują z barami, gdzie podadzą ci kieliszek majorkańskiego wina, otworzą ostrygi albo od ręki usmażą rybkę. W innych miastach ten model w końcu wypchnął pierwotny handel, a tutaj, przynajmniej na razie, nie.
Sposób, by przeżyć to jak miejscowy, jest prosty: przyjdź głodny, obejdź całość, zanim cokolwiek wybierzesz, i kupuj tam, gdzie stoi kolejka miejscowych. Pora też ma znaczenie: to targ poranny, a od popołudnia atmosfera zmienia się całkowicie.
Żeby zabrać do domu coś z wyspy: sobrasada, najlepiej z porc negre, rodzimej czarnej świni; camaiot, jej bardziej rustykalna wersja; ser z Mahón; oliwki trencades, łamane i zaprawiane koprem włoskim; a na słodko ensaïmada, zwijana w spiralę na smalcu – to saïm daje jej nazwę.
Nie do przegapienia
Najstarszy w Palmie
Budynek z około 1920 roku na miejscu dużo starszego targu, z czasów, gdy było to rybackie przedmieście.
Dawne stoiska wciąż tu są
Ryby, mięso i warzywa sąsiadują z nowymi barami i nikt ich nie wypchnął.
Sposób miejscowych
Przyjdź głodny, obejdź całość, zanim wybierzesz, i kupuj tam, gdzie stoi kolejka miejscowych.
Chleb bez soli
Pa moreno wyrabia się bez soli od czasów, gdy sól była obłożona podatkiem. Dlatego chłonie oliwę.
Jak to wpleść w zwiedzanie Palmy
Leży w środku dzielnicy Santa Catalina, piętnaście minut pieszo od Paseo del Born, przez Avenida de Argentina. Wokół, przy ulicach Fàbrica i Sant Magí, skupia się najwięcej restauracji w Palmie.
Dobrze łączy się z Es Jonquet, dzielnicą młynów, pięć minut w dół, i z Paseo Marítimo. To trasa na przedpołudnie, która wychodzi poza zabytkowy szlak i się opłaca.
Spróbuj tutejszego chleba: majorkański pa moreno od wieków wyrabia się bez soli, od czasów, gdy sól była obłożona podatkiem i droga. Brzmi to jak wada, a to właśnie sztuczka: dzięki temu chłonie oliwę, pomidory ramallet i sobrasadę, nie kłócąc się z nimi.
Najczęstsze pytania
Co stąd zabrać, jeśli chcę czegoś z wyspy?
To, co na ladzie najbardziej majorkańskie: sobrasadę, najlepiej z porc negre, rodzimej czarnej świni; camaiot, jej kuzynkę w bardziej rustykalnej wersji; ser z Mahón z sąsiedniej wyspy; i oliwki trencades zaprawiane koprem włoskim. Na słodko ensaïmadę, którą zwija się w spiralę na smalcu, a to saïm daje jej nazwę.
Dlaczego tutejszy chleb smakuje dziwnie?
Bo nie ma w nim soli. Majorkański pa moreno wyrabia się bez soli od wieków, od czasów, gdy sól była obłożona podatkiem i droga. Brzmi jak wada, ale to właśnie sztuczka: dzięki temu chłonie oliwę, pomidory ramallet i sobrasadę, nie kłócąc się z nimi. To chleb do pa amb oli.
