Punkt widokowy przy katedrze
Taras wychodzący na morze, z Portal del Mirador wyrzeźbionym w XIV wieku: Ostatnia Wieczerza w tympanonie i dwie figury Guillema Sagrery po bokach drzwi. Wchodzi się od środka, a wstęp zwykle jest wliczony w bilet.

Na co patrzeć w środku, co dokładnie zrobił Gaudí, czym jest kaplica z popękanej gliny i o której najlepiej wejść. Wszystko, czego nie mówi ulotka.
🎧 Na trasie La Seu, Almudaina i nadbrzeżeWiele osób wchodzi do La Seu, czyli katedry, patrzy w górę, robi zdjęcie i po dwudziestu minutach wychodzi. Szkoda, bo ten budynek skupia trzy nałożone na siebie warstwy, które warto od siebie odróżnić: średniowieczny gotyk, który go wzniósł, interwencję Gaudíego, która na początku XX wieku uporządkowała jego wnętrze, i współczesną kaplicę wyłożoną gliną, która wciąż dzieli opinie.
Budowa zaczyna się od ślubowania. Tradycja głosi, że Jaume I, złapany przez sztorm w drodze na podbój w 1229 roku, przysiągł wznieść świątynię Matce Boskiej, jeśli wyjdzie z tego żywy. Przeżył, zdobył miasto i zaczął budować dokładnie na miejscu wielkiego meczetu Madiny Majurki (Madina Mayurqa).
Kończono ją przez ponad trzy stulecia, od gotyku po renesans, pod kierunkiem takich mistrzów jak Jaume Fabre i Guillem Sagrera – ten sam, który później wzniósł La Lonję, dawną giełdę kupiecką. Powstała w ten sposób nawa jest jedną z najwyższych i najszerszych w Europie, a wspiera ją czternaście bardzo smukłych ośmiobocznych filarów.
Wielka rozeta, którą w Palmie nazywają okiem gotyku, ma ponad trzynaście metrów średnicy i około tysiąca dwustu kawałków szkła: to jedna z największych na świecie. Dwa razy w roku, 2 lutego i 11 listopada, o świcie, jej światło pada tuż pod rozetą naprzeciwko, a oba koła tworzą idealną ósemkę.
Kamień to marès, złocisty piaskowiec z południa wyspy, tak porowaty, że sól z morskiego powietrza powoli go zżera. Dlatego kamieniarze wciąż, także dziś, wymieniają bloki jeden po drugim: to budynek, który nigdy nie przestaje być w remoncie.
Taras wychodzący na morze, z Portal del Mirador wyrzeźbionym w XIV wieku: Ostatnia Wieczerza w tympanonie i dwie figury Guillema Sagrery po bokach drzwi. Wchodzi się od środka, a wstęp zwykle jest wliczony w bilet.
Pobierz aplikację i odkrywaj Palma offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę La Seu, Almudaina i nadbrzeże z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Na początku XX wieku biskup Campins wezwał Antoniego Gaudíego, żeby przywrócił jasność wnętrzu, rozbitemu przez późniejsze dobudówki. Prace trwały od 1904 do 1914 roku i są jednym z najmniej znanych dzieł architekta.
Zrobił trzy duże rzeczy. Usunął chór, który zajmował środek nawy, i przeniósł go do prezbiterium, odsłaniając pełną perspektywę od drzwi aż po ołtarz. Otworzył zamurowane okna, przywracając pierwotny dopływ światła. I zawiesił nad ołtarzem ogromny kuty baldachim pełen lamp – tę unoszącą się koronę, która wciąż tam w górze drży.
Baldachim zawieszono jako tymczasowy i jest nim nadal, wiek później, bo Gaudí porzucił dzieło w połowie po sporach z kapitułą. Spora część tego, co zaprojektował, nigdy nie powstała.
Mimo to sposób, w jaki każdy zwiedzający odbiera dziś tę przestrzeń, w dużej mierze zależy od jego decyzji. Wyprowadzenie chóru ze środka nawy było w swoim czasie decyzją bardzo kontrowersyjną – nie zrobiono tego prawie w żadnej hiszpańskiej katedrze – i to dzięki niej widać tu całe wnętrze jednym spojrzeniem.
Czternaście ośmiobocznych filarów, które w górze rozchodzą się jak palmy i zostawiają nawę wolną. Nie ma ciężkich murów, które przytłaczają: jest światło, które się unosi. To wrażenie ma średniowieczne źródło, a obecną formę zawdzięcza Gaudíemu.
Między 2001 a 2007 rokiem majorkański artysta Miquel Barceló wyłożył ściany bocznej kaplicy, kaplicy Najświętszego Sakramentu, skórą z popękanej ceramiki, która przedstawia cud rozmnożenia chlebów i ryb: pękające owoce, fale i morskie stworzenia wyłaniające się z wypalonej gliny.
Liczby robią wrażenie: około trzystu ton ceramiki na mniej więcej trzystu metrach kwadratowych ściany, sześć lat pracy, a do tego witraże kaplicy, zaprojektowane przez samego Barceló, które w miarę upływu dnia barwią glinę na różne kolory.
To sztuka współczesna, trzewiowa i nie każdemu się podoba, co zwykle się zdarza, gdy ingeruje się w budynek tej rangi. Warto ją zobaczyć bez uprzedzeń i ocenić samemu: to bez porównania najambitniejsze dzieło sztuki współczesnej umieszczone w hiszpańskiej katedrze.
O samej wizycie: wstęp około 10 euro, z krużgankiem i Miradorem, dobre półtorej godziny, najlepiej z samego rana. Można to połączyć z pałacem Almudaina, który stoi obok i ma osobny bilet, oraz z Parc de la Mar poniżej, gdzie wstęp jest wolny i skąd robi się to zdjęcie.
Sztuczne jezioro ze słoną wodą, wykopane w 1984 roku, żeby oddać La Seu odbicie, które zabrała jej autostrada. Stań na południowym brzegu, twarzą na północ, z samego rana albo o zmierzchu, gdy woda jest spokojna.
Około 10 euro, a bilet obejmuje świątynię, krużganek i Mirador, taras wychodzący na morze. Pałac Almudaina, który stoi tuż obok, ma osobny bilet. Warto sprawdzić godziny otwarcia na oficjalnej stronie, bo zmieniają się w zależności od sezonu i nabożeństw.
Trzy duże rzeczy, między 1904 a 1914 rokiem: wyprowadził chór ze środka nawy i przeniósł go do prezbiterium, odsłaniając pełną perspektywę; otworzył zamurowane okna, żeby przywrócić pierwotne światło; i zawiesił nad ołtarzem kuty baldachim z lampami, zawieszony jako tymczasowy, który wisi tam do dziś, wiek później.
To kaplica Najświętszego Sakramentu, której ściany majorkański artysta wyłożył między 2001 a 2007 rokiem skórą z popękanej ceramiki, przedstawiającą cud rozmnożenia chlebów i ryb. To około trzystu ton gliny na mniej więcej trzystu metrach kwadratowych, do tego witraże, które zaprojektował sam.
To zjawisko, które zdarza się dwa razy w roku, 2 lutego i 11 listopada, o świcie: światło wpadające przez wielką rozetę pada tuż pod rozetą na przeciwległej fasadzie, a oba koła tworzą na ścianie idealną ósemkę. W te dni katedra jest otwarta w specjalnych godzinach.
Z samego rana. Kolejka jest krótsza, a przede wszystkim słońce wpada od strony morza i wtedy nawa wygląda tak, jak ją pomyślano: jak skrzynia światła wsparta na czternastu niezwykle smukłych filarach. Po południu światło pada z drugiej strony i efekt jest wyraźnie inny.
Z powodu materiału. Kamień to marès, złocisty piaskowiec z południa Majorki, miękki przy cięciu i bardzo porowaty, a sól z morskiego powietrza powoli go zżera. Kamieniarze od stuleci wymieniają bloki jeden po drugim i robią to nadal: to budynek, który nigdy do końca nie jest skończony.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Palma offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



