Barrio Húmedo
Tu spróbujesz tego wszystkiego bez siadania przy stole: tapa jest wliczona w cenę napoju, a każdy bar ma swoją. Jeśli jakiś lokal daje cecinę jako tapę, zostań. Pięć albo sześć przystanków wystarczy z nawiązką za kolację.

Ogromna prowincja z czterema krainami o odmiennej kuchni. Czym jest każdy produkt, dlaczego cocido je się od końca i jakie wino zamówić, żeby się nie pomylić.
🎧 Na trasie Monumentalny León: katedra światła, San Isidoro i Barrio HúmedoProwincja León to jedna z największych w Hiszpanii i łączy bardzo różne krajobrazy: góry na północy, páramo, czyli nagi płaskowyż, w środku, Maragaterię na zachodzie i niemal galicyjskie Bierzo po drugiej stronie gór. Każda z tych krain ma swoją kuchnię, a wszystkie spotykają się w kartach dań stolicy prowincji, dzięki czemu w León jada się z różnorodnością rzadko spotykaną w mieście tej wielkości.
I to nie jest szynka.
Cecina de León to wołowina – zwykle zrazowa górna, skrzydło, zrazowa dolna albo krzyżowa – solona, wędzona drewnem dębowym lub z dębu ostrolistnego i suszona na powietrzu przez co najmniej siedem miesięcy. Ma chronione oznaczenie geograficzne i to ją najwięcej osób zabiera z miasta do domu.
Kroi się ją w bardzo cienkie, niemal przezroczyste plastry i podaje z odrobiną oliwy. Smakiem przypomina szynkę, ale jest głębsza, z wyraźną nutą dymu, a w konsystencji bardziej sucha i włóknista. Kto próbuje jej pierwszy raz, zwykle potrzebuje dwóch albo trzech plastrów, żeby ją rozgryźć.
Proces jest stary i ma tę samą logikę co każde suszenie mięsa: sól, żeby wyciągnąć wodę, dym, żeby zakonserwować, i suche, zimne górskie powietrze, żeby dokończyć suszenie. Wzorcowe rejony to okolice Astorgi i góry prowincji León.
Istnieje też cecina de chivo, z koźlęciny, rzadsza i o znacznie intensywniejszym smaku, typowa dla Vegacervery. W niektórych miejscach podaje się wędzoną cecinę w nowocześniejszych wersjach, w wiórkach albo jako tatar, choć klasyczna w plastrach wciąż jest bezkonkurencyjna.
Tu spróbujesz tego wszystkiego bez siadania przy stole: tapa jest wliczona w cenę napoju, a każdy bar ma swoją. Jeśli jakiś lokal daje cecinę jako tapę, zostań. Pięć albo sześć przystanków wystarczy z nawiązką za kolację.
Pobierz aplikację i odkrywaj Leon offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Monumentalny León: katedra światła, San Isidoro i Barrio Húmedo z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Botillo z Bierzo to wędlina z posiekanych żeberek i ogona wieprzowego, marynowanych w papryce i czosnku, nadziewanych w jelito ślepe zwierzęcia, wędzonych i podsuszanych. Gotuje się je godzinami i podaje z kapustą, ziemniakami i chorizo. Jest sycące nawet jak na tutejsze standardy i je się je przede wszystkim zimą.
Morcilla, hiszpańska kaszanka, w wersji z León ma cebulę zamiast ryżu, przez co jest bardziej miękka i mniej zbita niż ta z Burgos. Podaje się ją smażoną w kostkach, na kromce chleba albo w gulaszach i jest jedną z najczęstszych tapas w Barrio Húmedo.
Cocido maragato to odświętne danie prowincji i je się je w odwrotnej kolejności niż każde inne cocido: najpierw mięsa – nawet dziewięć albo dziesięć rodzajów, z uchem, ryjkiem, kurą, ceciną, chorizo i słoniną – potem warzywa z ciecierzycą, a na koniec zupę. Na zakończenie są natillas, czyli krem budyniowy, i zupa czosnkowa.
Najczęściej powtarzane wyjaśnienie tej kolejności jest wojskowe: najpierw zjeść to, co najbardziej treściwe, na wypadek gdyby trzeba było uciekać. Są i inne wersje – od poganiaczy mułów, od ciężkiej pracy – i żadna nie jest udowodniona, ale kolejności przestrzega się ściśle, a w restauracjach Maragaterii nie podlega ona dyskusji.
Parador (państwowy hotel w zabytkowym budynku) ma jadalnię i jest najwyższej klasy adresem w mieście, z kuchnią z León w platereskowym budynku z XVI wieku. A nawet jeśli tam nie zjesz, hol możesz obejrzeć przy drinku: to najłatwiejszy sposób, żeby zobaczyć wnętrze.
To wołowina – zrazowa górna, skrzydło, zrazowa dolna albo krzyżowa – solona, wędzona drewnem dębowym lub z dębu ostrolistnego i suszona na powietrzu przez co najmniej siedem miesięcy. Ma chronione oznaczenie geograficzne. Kroi się ją w bardzo cienkie plastry i podaje z odrobiną oliwy: smakuje jak szynka, ale głębiej, z nutą dymu i bardziej suchą konsystencją.
Najczęściej powtarzane wyjaśnienie jest wojskowe: najpierw zjeść to, co najbardziej treściwe, czyli mięsa, na wypadek gdyby trzeba było uciekać. Są i inne wersje – od poganiaczy mułów, od ciężkiej pracy – i żadna nie jest udowodniona. Ale kolejności przestrzega się ściśle: najpierw mięsa, potem warzywa z ciecierzycą, a na koniec zupa.
To wędlina z posiekanych żeberek i ogona wieprzowego, marynowanych w papryce i czosnku, nadziewanych w jelito ślepe zwierzęcia, wędzonych i podsuszanych. Gotuje się je godzinami i podaje z kapustą, ziemniakami i chorizo. To danie zimowe, sycące nawet jak na standardy León.
Z Bierzo, ze szczepu mencía: czerwone wina o nutach czerwonych owoców i wyraźnej kwasowości, bliższe winom atlantyckim niż kastylijskim, które świetnie pasują do ceciny. Albo z Tierra de León, z prieto picudo, miejscowego i osobliwego szczepu, wyraźnie mniej znanego i tańszego. Każde z nich znacznie poprawia rundę po barach z tapas w porównaniu z caña, małym piwem z beczki.
Tym, że ma cebulę zamiast ryżu, przez co jest bardziej miękka i mniej zbita niż ta z Burgos. Podaje się ją smażoną w kostkach, na kromce chleba albo w gulaszach i jest jedną z najczęstszych tapas w Barrio Húmedo. Jest też podstawą kilku bardziej wyszukanych miejscowych potraw.
Mantecadas z Astorgi i wyroby z ciasta francuskiego, a przede wszystkim czekolada: w XIX wieku Astorga była jednym z wielkich ośrodków czekoladowych Hiszpanii, z dziesiątkami fabryk, i wciąż ma muzeum czekolady oraz działające wytwórnie. Leży czterdzieści kilometrów od León i dobrze łączy się ze zwiedzaniem pałacu Gaudíego.
Najważniejszą apelacją jest Bierzo. Jej szczep to mencía, który daje czerwone wina o nutach czerwonych owoców, wyraźnej kwasowości i lekkim ciele, bliższe winom atlantyckim niż kastylijskim, a w ostatnich dwóch dekadach zdobyły one spore uznanie na świecie. Świetnie pasują do ceciny.
Druga apelacja to Tierra de León, ze szczepem prieto picudo, miejscowym i dość osobliwym, z którego powstają różowe wina o mocnym kolorze i czerwone z charakterem. Jest mniej znana i wyraźnie tańsza, a zamówienie prieto picudo zamiast caña, małego piwa z beczki, mocno zmienia rundę po barach z tapas.
Na słodko: mantecadas z Astorgi, wyroby z ciasta francuskiego i czekolada. W XIX wieku Astorga była jednym z wielkich ośrodków czekoladowych Hiszpanii, z dziesiątkami fabryk, i wciąż ma muzeum czekolady oraz działające wytwórnie.
Co do rejonów: Barrio Húmedo na rundę po barach z tapą wliczoną w cenę; Barrio Romántico, wokół katedry, na coś spokojniejszego; a Plaza Mayor jako opcja pośrednia, z ogródkiem i stolikiem. Poważne restauracje z kuchnią z León są rozsiane po centrum, a w weekendy warto rezerwować.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Leon offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej