Μπάρριο Ούμεδο
Εδώ τα δοκιμάζεις όλα αυτά χωρίς να καθίσεις σε τραπέζι: η τάπα περιλαμβάνεται στο ποτό και κάθε μπαρ έχει τη δική του. Αν ένα μαγαζί δίνει θεθίνα για τάπα, μένεις. Με πέντε ή έξι στάσεις έχεις δειπνήσει με το παραπάνω.

Μια τεράστια επαρχία με τέσσερις περιοχές και τέσσερις διαφορετικές κουζίνες. Τι είναι το κάθε προϊόν, γιατί το κοθίδο τρώγεται ανάποδα και ποιο κρασί να ζητήσεις χωρίς να κάνεις λάθος.
🎧 Στη διαδρομή Μνημειώδης Λεόν: ο καθεδρικός του φωτός, ο Σαν Ισιδόρο και το Μπάρριο ΟύμεδοΗ επαρχία του Λεόν είναι μία από τις μεγαλύτερες της Ισπανίας και συγκεντρώνει πολύ διαφορετικά τοπία: βουνό στον βορρά, οροπέδιο στο κέντρο, τη Μαραγατερία στα δυτικά και το Μπιέρθο, σχεδόν γαλικιανό, στην άλλη πλευρά των βουνών. Καθεμιά έχει την κουζίνα της, και όλες συναντιούνται στους καταλόγους της πρωτεύουσας, κι έτσι στο Λεόν τρως με μια ποικιλία ασυνήθιστη για το μέγεθος της πόλης.
Και δεν είναι ζαμπόν.
Η θεθίνα του Λεόν είναι βοδινό κρέας —συνήθως από το καπάκι, το νουά, το ποντίκι ή το κιλότο— αλατισμένο, καπνισμένο με ξύλα βελανιδιάς ή αριάς και ωριμασμένο στον αέρα για τουλάχιστον επτά μήνες. Έχει προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη και είναι το προϊόν που παίρνουν μαζί τους οι περισσότεροι φεύγοντας από την πόλη.
Κόβεται σε λεπτότατες φέτες, σχεδόν διάφανες, και σερβίρεται με λίγο λάδι από πάνω. Η γεύση θυμίζει ζαμπόν αλλά είναι πιο βαθιά, με καθαρό καπνιστό υπόστρωμα, και η υφή είναι πιο στεγνή και πιο ινώδης. Όποιος τη δοκιμάζει πρώτη φορά χρειάζεται συνήθως δύο ή τρεις φέτες για να την καταλάβει.
Η διαδικασία είναι παλιά και έχει την ίδια λογική με κάθε ωρίμανση: αλάτι για να βγει το νερό, καπνός για να συντηρηθεί και ξηρός, κρύος αέρας του βουνού για να ολοκληρωθεί το στέγνωμα. Η περιοχή της Αστόργα και τα βουνά του Λεόν είναι οι ζώνες αναφοράς.
Υπάρχει και θεθίνα από κατσίκι, πιο σπάνια και με πολύ πιο έντονη γεύση, χαρακτηριστική της Βεγαθερβέρα. Και σε μερικά μέρη σερβίρουν καπνιστή θεθίνα σε πιο μοντέρνες εκδοχές, σε ροκανίδια ή σε ταρτάρ, αν και η κλασική σε φέτες παραμένει αξεπέραστη.
Εδώ τα δοκιμάζεις όλα αυτά χωρίς να καθίσεις σε τραπέζι: η τάπα περιλαμβάνεται στο ποτό και κάθε μπαρ έχει τη δική του. Αν ένα μαγαζί δίνει θεθίνα για τάπα, μένεις. Με πέντε ή έξι στάσεις έχεις δειπνήσει με το παραπάνω.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Leon χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Μνημειώδης Λεόν: ο καθεδρικός του φωτός, ο Σαν Ισιδόρο και το Μπάρριο Ούμεδο με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Το μποτίγιο του Μπιέρθο είναι ένα αλλαντικό φτιαγμένο με χοιρινά πλευρά και ουρά κομμένα σε κομμάτια, μαριναρισμένα με πάπρικα και σκόρδο, γεμισμένα στο τυφλό έντερο του ζώου, καπνισμένα και μισοωριμασμένα. Βράζει για ώρες και σερβίρεται με λάχανο, πατάτα και τσορίθο. Είναι βαρύ ακόμη και για τα τοπικά δεδομένα και τρώγεται κυρίως τον χειμώνα.
Η λεονέζικη μορθίγια (λουκάνικο αίματος) έχει κρεμμύδι αντί για ρύζι, και αυτό την κάνει πιο μαλακή και λιγότερο συμπαγή από εκείνη του Μπούργκος. Σερβίρεται τηγανητή σε κύβους, σε πίντσο ή σε μαγειρευτά, και είναι μία από τις πιο συνηθισμένες τάπας του Μπάρριο Ούμεδο.
Το κοθίδο μαραγάτο είναι το τελετουργικό πιάτο της επαρχίας και τρώγεται αντίστροφα από κάθε άλλο κοθίδο: πρώτα τα κρέατα —έως εννέα ή δέκα είδη, με αυτί, μουσούδα, κότα, θεθίνα, τσορίθο, λαρδί—, μετά τα λαχανικά με τα ρεβίθια και στο τέλος η σούπα. Κλείνει με νατίγιας (κρέμα) και σκορδόσουπα.
Η εξήγηση που ακούγεται πιο συχνά για αυτή τη σειρά είναι στρατιωτική: να φας πρώτα το θρεπτικό, μήπως χρειαζόταν να φύγεις τρέχοντας. Υπάρχουν κι άλλες εκδοχές —των αγωγιατών, της σκληρής δουλειάς— και καμία δεν έχει αποδειχθεί, αλλά η σειρά τηρείται αυστηρά και στα εστιατόρια της Μαραγατερίας δεν συζητιέται.
Το παραδόρ (ιστορικό κρατικό ξενοδοχείο) έχει εστιατόριο και είναι η πολυτελής επιλογή της πόλης, με λεονέζικη κουζίνα σε ένα πλατερέσκ κτίριο του 16ου αιώνα. Και ακόμη κι αν δεν φας εκεί, μπορείς να δεις τον προθάλαμο πίνοντας κάτι, που είναι ο εύκολος τρόπος να δεις το εσωτερικό.
Βοδινό κρέας —καπάκι, νουά, ποντίκι ή κιλότο— αλατισμένο, καπνισμένο με ξύλα βελανιδιάς ή αριάς και ωριμασμένο στον αέρα για τουλάχιστον επτά μήνες. Έχει προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη. Κόβεται σε λεπτότατες φέτες και σερβίρεται με λίγο λάδι από πάνω: θυμίζει ζαμπόν αλλά πιο βαθύ, με καπνιστό υπόστρωμα και πιο στεγνή υφή.
Η εξήγηση που ακούγεται πιο συχνά είναι στρατιωτική: να φας πρώτα το θρεπτικό, τα κρέατα, μήπως χρειαζόταν να φύγεις τρέχοντας. Υπάρχουν κι άλλες εκδοχές —των αγωγιατών, της σκληρής δουλειάς— και καμία δεν έχει αποδειχθεί. Η σειρά όμως τηρείται αυστηρά: πρώτα τα κρέατα, μετά τα λαχανικά με τα ρεβίθια και στο τέλος η σούπα.
Ένα αλλαντικό φτιαγμένο με χοιρινά πλευρά και ουρά κομμένα σε κομμάτια, μαριναρισμένα με πάπρικα και σκόρδο, γεμισμένα στο τυφλό έντερο του ζώου, καπνισμένα και μισοωριμασμένα. Βράζει για ώρες και σερβίρεται με λάχανο, πατάτα και τσορίθο. Είναι χειμωνιάτικο πιάτο, βαρύ ακόμη και για τα δεδομένα του Λεόν.
Από το Μπιέρθο, με σταφύλι μενθία: κόκκινα με αρώματα κόκκινων φρούτων και έντονη οξύτητα, πιο κοντά σε ένα ατλαντικό κρασί παρά σε ένα καστιλιάνικο, που ταιριάζουν πολύ με τη θεθίνα. Ή από την Τιέρρα ντε Λεόν, με πριέτο πικούδο, γηγενές και ιδιαίτερο, αρκετά λιγότερο γνωστό και φθηνότερο. Οποιοδήποτε από τα δύο κάνει τις τάπας πολύ καλύτερες από ένα ποτήρι μπίρα.
Στο ότι έχει κρεμμύδι αντί για ρύζι, και αυτό την κάνει πιο μαλακή και λιγότερο συμπαγή από εκείνη του Μπούργκος. Σερβίρεται τηγανητή σε κύβους, σε πίντσο ή μέσα σε μαγειρευτά, και είναι μία από τις πιο συνηθισμένες τάπας του Μπάρριο Ούμεδο. Είναι επίσης η βάση για αρκετές πιο σύνθετες τοπικές συνταγές.
Οι μαντεκάδας της Αστόργα και τα σφολιατοειδή, και πάνω απ' όλα η σοκολάτα: η Αστόργα ήταν τον 19ο αιώνα ένα από τα μεγάλα κέντρα σοκολάτας της Ισπανίας, με δεκάδες εργοστάσια, και διατηρεί ένα μουσείο σοκολάτας και εργαστήρια που λειτουργούν ακόμη. Βρίσκεται σαράντα χιλιόμετρα από το Λεόν και συνδυάζεται καλά με την επίσκεψη στο παλάτι του Γκαουντί.
Το Μπιέρθο είναι η σημαντική ονομασία προέλευσης. Το σταφύλι του είναι η μενθία, που δίνει κόκκινα με αρώματα κόκκινων φρούτων, έντονη οξύτητα και λίγο σώμα, πιο κοντά σε ένα ατλαντικό κρασί παρά σε ένα καστιλιάνικο, και που έχουν γνωρίσει αξιοσημείωτη διεθνή αναγνώριση τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Ταιριάζουν πολύ με τη θεθίνα.
Η άλλη ονομασία είναι η Τιέρρα ντε Λεόν, με το σταφύλι πριέτο πικούδο, γηγενές και αρκετά ιδιαίτερο, που δίνει ροζέ με πολύ χρώμα και κόκκινα με χαρακτήρα. Είναι λιγότερο γνωστή και αισθητά φθηνότερη, και το να ζητήσεις ένα πριέτο πικούδο αντί για ένα ποτήρι μπίρα αλλάζει αρκετά την εμπειρία των τάπας.
Για γλυκό, οι μαντεκάδας της Αστόργα, τα σφολιατοειδή και η σοκολάτα: η Αστόργα ήταν τον 19ο αιώνα ένα από τα μεγάλα κέντρα σοκολάτας της Ισπανίας, με δεκάδες εργοστάσια, και διατηρεί μουσείο σοκολάτας και εργαστήρια που λειτουργούν ακόμη.
Για τις ζώνες: το Μπάρριο Ούμεδο για τάπας με την τάπα να περιλαμβάνεται· το Μπάρριο Ρομάντικο, γύρω από τον καθεδρικό, για κάτι πιο ήσυχο· και η Πλάθα Μαγιόρ ως ενδιάμεση επιλογή, με τραπεζάκια έξω και τραπέζι. Τα εστιατόρια σοβαρής λεονέζικης κουζίνας είναι μοιρασμένα στο κέντρο και καλό είναι να κλείνεις τα Σαββατοκύριακα.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Leon χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



