Τα γλυπτά του Νταλί
Δέκα αυθεντικοί μπρούντζοι στημένοι το 1998, πάνω από δύο μέτρα ο καθένας, σε έναν πεζόδρομο ανοιχτό κάθε ώρα. Ελεύθερη πρόσβαση και δεκαπέντε λεπτά καλά ξοδεμένα.

Μπρούντζινα γλυπτά πάνω από δύο μέτρα μέσα στον δρόμο, ένα μουσείο χαρακτικής με Πικάσο και Μιρό, και το μνημείο που συνοψίζει καλύτερα μια ολόκληρη εποχή της πόλης.
🎧 Στη διαδρομή Η Αβενίδα δελ Μαρ, η Αλαμέδα και η προμενάδαΕίναι το τελευταίο που περιμένεις από τη Μαρμπέγια και από τα πιο ενδιαφέροντα που έχει: δέκα αυθεντικά γλυπτά του Νταλί στημένα σε μια λεωφόρο από την οποία περνάς πηγαίνοντας στην παραλία, ένα μουσείο σύγχρονης χαρακτικής με υπογραφές πρώτου μεγέθους μέσα σε ένα νοσοκομείο του 16ου αιώνα, και στον κυκλικό κόμβο του Πουέρτο Μπανούς ένας μπρούντζινος όγκος είκοσι μέτρων με μια δικαστική ιστορία από πίσω. Όλα τα βλέπεις σε ένα απόγευμα.
Στήθηκαν το 1998 και είναι αυθεντικά: δέκα μπρούντζινα έργα πάνω από δύο μέτρα και από διακόσια ως τετρακόσια κιλά το καθένα, τοποθετημένα στο ύπαιθρο στον πεζόδρομο που κατεβαίνει από το πάρκο της Αλαμέδα ως τον παραλιακό περίπατο.
Οι τίτλοι είναι καθαρό σύμπαν του Νταλί: ο Κοσμικός ελέφαντας, το Άλογο με αναβάτη που σκοντάφτει, ο Ερμής, ο Περσέας, ο Άνθρωπος πάνω σε δελφίνι, ο Καθιστός Δον Κιχώτης, η Γκαλά στο παράθυρο, η Γυμνή γυναίκα που ανεβαίνει τη σκάλα.
Το έργο που αξίζει την περισσότερη προσοχή είναι ο ελέφαντας. Εκείνα τα λεπτότατα και αδύνατα πόδια που κρατούν έναν οβελίσκο στη ράχη του είναι η εμμονή του Νταλί με την έλλειψη βαρύτητας, και δεν βγήκαν από το πουθενά: τον γοήτευσε ένα γλυπτό που σχεδίασε ο Μπερνίνι τον 17ο αιώνα για την πλατεία της Μινέρβα στη Ρώμη, ένας μαρμάρινος ελέφαντας που κουβαλά έναν αυθεντικό αιγυπτιακό οβελίσκο. Από τη δεκαετία του σαράντα, το ζώο επανεμφανίζεται ξανά και ξανά στο έργο του.
Η Γκαλά που σκύβει από το παράθυρο ήταν η γυναίκα του και η απόλυτη εμμονή του: η Έλενα Ντιάκονοβα, Ρωσίδα στην καταγωγή, παντρεμένη πρώτα με τον ποιητή Πολ Ελυάρ. Εκείνος τη ζωγράφιζε και τη γλυπτούσε ακατάπαυστα για δεκαετίες.
Η πρακτική συμβουλή είναι απλή και σχεδόν κανείς δεν την ακολουθεί: κάνε τον γύρο τους. Είναι ολόγλυφα γλυπτά και αλλάζουν πάρα πολύ ανάλογα με το πού στέκεσαι. Αργά το απόγευμα, με τον ήλιο πλάγια πάνω στον μπρούντζο και τη θάλασσα στο βάθος, είναι τότε που λειτουργούν καλύτερα.
Δέκα αυθεντικοί μπρούντζοι στημένοι το 1998, πάνω από δύο μέτρα ο καθένας, σε έναν πεζόδρομο ανοιχτό κάθε ώρα. Ελεύθερη πρόσβαση και δεκαπέντε λεπτά καλά ξοδεμένα.
Ο παλαιότερος κήπος της πόλης, καταγεγραμμένος από το 1761, και το σημείο όπου ξεκινά η διαδρομή των Νταλί. Παγκάκια με σεβιλιάνικα πλακάκια ζωγραφισμένα στο χέρι και χυτοσίδηροι φανοστάτες.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Marbella χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Η Αβενίδα δελ Μαρ, η Αλαμέδα και η προμενάδα με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Το Μουσείο Σύγχρονης Ισπανικής Χαρακτικής είναι διπλή έκπληξη. Απ' έξω είναι το Νοσοκομείο Μπαθάν, ευγενής αστική αρχιτεκτονική του 16ου αιώνα στην καρδιά της παλιάς πόλης. Από μέσα φυλάει πάνω από τέσσερις χιλιάδες έργα σε χαρτί με υπογραφές του Πικάσο, του Μιρό, του Νταλί, του Τσιγίδα και του Τάπιες.
Γεννήθηκε από μια δωρεά χιλίων τριακοσίων πενήντα χαρακτικών το 1992 και σήμερα είναι από τα σημαντικότερα μουσεία της Ισπανίας στο είδος του. Το ότι βρίσκεται στη Μαρμπέγια και όχι σε μια πρωτεύουσα είναι μία από εκείνες τις συμπτώσεις που εκτιμούν όσοι κάνουν τον κόπο να μπουν.
Η χαρακτική είναι επιπλέον η τέλεια τεχνική για να καταλάβεις αυτούς τους καλλιτέχνες από άλλη πλευρά: δεν είναι σκίτσα ούτε αναπαραγωγές, αλλά πρωτότυπο έργο σκεπτόμενο για το χαρτί, με μεθόδους —οξυγραφία, ξηρά βελόνα, λιθογραφία— που επιβάλλουν τους δικούς τους κανόνες.
Είναι δύο βήματα από την Πλάθα δε λος Ναράνχος, οπότε ταιριάζει φυσικά στη διαδρομή της παλιάς πόλης. Έλεγξε τα ωράρια πριν πας: είναι ένα μικρό μουσείο και το πρόγραμμά του δεν είναι εκείνο ενός μεγάλου μουσείου.
Στον κυκλικό κόμβο της εισόδου του Πουέρτο Μπανούς υπάρχει ένας όγκος από μπρούντζο και χαλκό πάνω από είκοσι μέτρα. Λέγεται Λα Βικτόρια, η Νίκη, το υπογράφει ο Γεωργιανός γλύπτης Ζουράμπ Τσερετέλι και στήθηκε το 1994. Εδώ κανείς δεν το λέει με το όνομά του: είναι «το άγαλμα του Ρώσου».
Η επίσημη εκδοχή έλεγε ότι ήταν δώρο του δημάρχου της Μόσχας. Η εκδοχή που βγήκε αργότερα στο φως ήταν αρκετά πιο θολή: κόστισε στα δημοτικά ταμεία χρήματα και δύο οικόπεδα, η υπόθεση κατέληξε στα δικαστήρια με κλοπή εγγράφων και όλα, και έφτασαν να υποψιάζονται ότι το έργο που στήθηκε δεν ήταν αυτό που είχε αγοραστεί, γιατί οι διαστάσεις δεν ταίριαζαν.
Ο Τσερετέλι είναι γνωστός για το υπέρμετρο του έργου του: δικός του είναι ο Μέγας Πέτρος πάνω από ενενήντα μέτρα που δεσπόζει σε ένα ποτάμι της Μόσχας και που τον απεχθάνεται η μισή πόλη, και μια κολοσσιαία μορφή του Κολόμβου που την απέρριψαν αρκετές αμερικανικές πόλεις.
Εκείνος ο τρόπος διακυβέρνησης του δήμου συνεχίστηκε και μετά τον Χεσούς Χιλ και ξέσπασε ολοκληρωτικά το 2006 με την Επιχείρηση Μαλάγια, μία από τις μεγαλύτερες υποθέσεις πολεοδομικής διαφθοράς στην ιστορία της Ισπανίας, τόσο σοβαρή που η κυβέρνηση κατέληξε να διαλύσει το Δημοτικό Συμβούλιο της Μαρμπέγια. Το άγαλμα είναι ακόμη εκεί, και οι κάτοικοι της Μαρμπέγια το κοιτάζουν με ένα μείγμα πειράγματος και τρυφερότητας.
Πάνω από είκοσι μέτρα μπρούντζου και χαλκού που τα βλέπεις οπωσδήποτε φτάνοντας στο λιμάνι. Πέντε λεπτά στάση: το ενδιαφέρον του δεν είναι καλλιτεχνικό αλλά τεκμηριωτικό.
Πάνω από τέσσερις χιλιάδες έργα με υπογραφές του Πικάσο, του Μιρό, του Νταλί, του Τσιγίδα και του Τάπιες, μέσα σε ένα ευγενές αστικό κτίριο του 16ου αιώνα. Έλεγξε τα ωράρια πριν πας.
Ναι. Είναι δέκα αυθεντικοί μπρούντζοι πάνω από δύο μέτρα και από διακόσια ως τετρακόσια κιλά ο καθένας, στημένοι στη Λεωφόρο της Θάλασσας το 1998. Βρίσκονται στο ύπαιθρο, σε έναν πεζόδρομο από τον οποίο περνάς πηγαίνοντας στην παραλία, με ελεύθερη πρόσβαση κάθε ώρα.
Είναι η εμμονή του με την έλλειψη βαρύτητας και με τα όνειρα που αψηφούν τη φυσική, και έχει συγκεκριμένη προέλευση: τον γοήτευσε ένα γλυπτό που σχεδίασε ο Μπερνίνι τον 17ο αιώνα για την πλατεία της Μινέρβα στη Ρώμη, ένας μαρμάρινος ελέφαντας που κουβαλά έναν αυθεντικό αιγυπτιακό οβελίσκο. Από τη δεκαετία του σαράντα το ζώο επανεμφανίζεται ξανά και ξανά στη ζωγραφική του.
Η Έλενα Ντιάκονοβα, Ρωσίδα στην καταγωγή, γυναίκα του Νταλί και η μεγάλη του εμμονή. Πριν διασταυρωθεί μαζί του είχε παντρευτεί τον Γάλλο ποιητή Πολ Ελυάρ. Ο Νταλί τη ζωγράφιζε και τη γλυπτούσε ακατάπαυστα για δεκαετίες, και στη Μαρμπέγια εμφανίζεται να σκύβει από ένα παράθυρο σε ένα από τα δέκα έργα.
Πάνω από τέσσερις χιλιάδες έργα σε χαρτί με υπογραφές του Πικάσο, του Μιρό, του Νταλί, του Τσιγίδα και του Τάπιες, σε ένα από τα σημαντικότερα μουσεία της Ισπανίας στο είδος του. Γεννήθηκε από μια δωρεά χιλίων τριακοσίων πενήντα χαρακτικών το 1992 και στεγάζεται στο Νοσοκομείο Μπαθάν, ένα ευγενές αστικό κτίριο του 16ου αιώνα στην καρδιά της παλιάς πόλης.
Λέγεται Λα Βικτόρια, η Νίκη, έχει ύψος πάνω από είκοσι μέτρα και το υπογράφει ο Γεωργιανός γλύπτης Ζουράμπ Τσερετέλι. Στήθηκε το 1994 και παρουσιάστηκε ως δώρο του δημάρχου της Μόσχας, αλλά κατέληξε να κοστίσει στα δημοτικά ταμεία χρήματα και δύο οικόπεδα, έφτασε στα δικαστήρια με κλοπή εγγράφων και όλα, και αμφισβητήθηκε ακόμη και το αν το έργο που τοποθετήθηκε ήταν αυτό που είχε αγοραστεί.
Δήμαρχος της Μαρμπέγια από το 1991 ως το 2002, με δικό του κόμμα, και ταυτόχρονα πρόεδρος της Ατλέτικο Μαδρίτης. Κυβερνούσε τον δήμο με μεγάλες χειρονομίες και με τον δικό του τρόπο, και κατέληξε περικυκλωμένος από δικαστικές υποθέσεις. Μεγάλο μέρος της δημόσιας τέχνης της πόλης —οι Νταλί και η Νίκη— στήθηκε επί θητείας του.
Ένα μεγάλο απόγευμα. Οι Νταλί της Λεωφόρου της Θάλασσας θέλουν δεκαπέντε λεπτά, το Μουσείο Χαρακτικής περίπου μία ώρα και η Νίκη πέντε λεπτά στάση φτάνοντας στο Πουέρτο Μπανούς. Το φυσικό είναι να το συνδυάσεις με την παλιά πόλη από τη μία πλευρά και με την παραλία ή το λιμάνι από την άλλη.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Marbella χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



