Μουσείο των Καναρίων
Η μεγαλύτερη συλλογή στον κόσμο με κατάλοιπα των αρχαίων κατοίκων της Γκραν Κανάρια, συγκεντρωμένη από το 1879. Μια ώρα και κάτι, με την ησυχία σου.

Πριν από το 1478 εδώ ζούσαν άνθρωποι των οποίων η καταγωγή και η γλώσσα συζητιούνται ακόμη. Ό,τι έχει μείνει από αυτούς φυλάγεται σε ένα μουσείο της Βεγκέτα που το ίδρυσε ένας γιατρός του οποίου το βιβλίο το απαγόρευσε η Ρώμη.
🎧 Στη διαδρομή Βεγκέτα: ο Καθεδρικός, ο Κολόμβος και η ιδρυτική συνοικίαΤο πιο συναρπαστικό κεφάλαιο της Γκραν Κανάρια είναι αυτό που συνέβη πριν φτάσει οποιοσδήποτε από την Ευρώπη. Οι αρχαίοι Κανάριοι ζούσαν εδώ ήδη αιώνες όταν αποβιβάστηκε ο Χουάν Ρεχόν το 1478, και αντιστάθηκαν πέντε χρόνια. Όσα ξέρουμε γι' αυτούς χωράνε σε ένα μουσείο της Βεγκέτα, και είναι πολύ λιγότερα απ' όσα θα θέλαμε.
Το Μουσείο των Καναρίων το ίδρυσε το 1879 ο Γκρεγκόριο Τσιλ ι Ναράνχο, γιατρός του νησιού, μέσα στον επιστημονικό αναβρασμό του 19ου αιώνα, όταν η μισή Ευρώπη συζητούσε για τον Δαρβίνο και την καταγωγή του ανθρώπου.
Ο Τσιλ θέλησε να μελετήσει τους αρχαίους Κανάριους με επιστημονική αυστηρότητα, και συγκέντρωσε μια συλλογή που σήμερα είναι μοναδική στον κόσμο. Του κόστισε ακριβά: το μεγάλο του έργο για το παρελθόν αυτών των νησιών κατέληξε στον Κατάλογο Απαγορευμένων Βιβλίων της Εκκλησίας, καταδικασμένο από τη Ρώμη.
Το μουσείο διατηρεί εκείνο το πνεύμα του 19ου αιώνα —ξύλινες προθήκες, συστηματική τάξη, ατμόσφαιρα παλιού επιστημονικού γραφείου— και αυτό είναι μέρος της δύναμής του. Δεν είναι ένα εκσυγχρονισμένο μουσείο με οθόνες: είναι ένα αρχείο μιας άλλης εποχής που εξακολουθεί να λειτουργεί.
Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η ανθρωπολογική συλλογή: εκατοντάδες κρανία και μούμιες τακτοποιημένα σε προθήκες. Δεν είναι νοσηρή περιέργεια. Είναι ο μόνος τρόπος που υπάρχει να κοιτάξεις στο πρόσωπο τους ανθρώπους που ζούσαν εδώ πριν φτάσει οποιοσδήποτε απ' έξω.
Η μεγαλύτερη συλλογή στον κόσμο με κατάλοιπα των αρχαίων κατοίκων της Γκραν Κανάρια, συγκεντρωμένη από το 1879. Μια ώρα και κάτι, με την ησυχία σου.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Las Palmas χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Βεγκέτα: ο Καθεδρικός, ο Κολόμβος και η ιδρυτική συνοικία με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Οι πιντάδερες είναι πήλινες σφραγίδες με γεωμετρικά σχέδια, και η χρήση τους συζητιέται ακόμη: σημάδι ιδιοκτησίας στους κοινόχρηστους σιτοβολώνες, διακόσμηση του σώματος, οικογενειακό σύμβολο. Κανείς δεν το ξέρει με βεβαιότητα, και αυτή η αβεβαιότητα είναι που τις κάνει συναρπαστικές.
Το Είδωλο της Τάρα είναι μια καθιστή μορφή από ψημένο πηλό με πολύ τονισμένες τις φόρμες του σώματος, και έχει γίνει σύμβολο του νησιού. Οι μελετητές πιστεύουν ότι ενσάρκωνε τη γονιμότητα, αλλά δεν ξέρουμε ούτε το αληθινό της όνομα ούτε την πίστη στην οποία αντιστοιχούσε. Λέγεται έτσι από την περιοχή της Τάρα, κοντά στην Τέλντε, όπου βρέθηκε.
Η άγνοια είναι η κυρίαρχη νότα σε όλο αυτό το κεφάλαιο. Ξέρουμε ότι οι αρχαίοι Κανάριοι είχαν συγγένεια με τους βερβερικούς πληθυσμούς της Βόρειας Αφρικής, ότι έκαναν μουμιοποίηση, ότι ζούσαν σε σπηλιές και σε πέτρινα σπίτια και ότι είχαν κοινόχρηστους οχυρωμένους σιτοβολώνες. Για τα υπόλοιπα συζητιούνται σχεδόν όλα.
Σώζεται επίσης η μουμιοποίηση, ένα εντυπωσιακό χαρακτηριστικό: προετοίμαζαν τα σώματα και τα απέθεταν σε ταφικές σπηλιές, και αρκετές από αυτές τις μούμιες βρίσκονται σήμερα στις προθήκες του μουσείου.
Η κατάκτηση κράτησε πέντε χρόνια, από το 1478 ως το 1483, κάτι απίστευτο για ένα νησί αυτού του μεγέθους. Οι αρχαίοι Κανάριοι αμύνθηκαν εκμεταλλευόμενοι το έδαφος —γκρεμούς και χαράδρες— ώσπου ο γκουανάρτεμε του Γκάλνταρ αιχμαλωτίστηκε και κατέληξε να συνθηκολογήσει με την Καστίλη.
Η μορφή που ενσαρκώνει καλύτερα αυτή την αντίσταση είναι ο Ντοράμας, ένας οπλαρχηγός ταπεινής καταγωγής που κέρδισε την ηγεσία μόνο με την ανδρεία του, κάτι εξαιρετικά σπάνιο ανάμεσα στους αρχαίους Κανάριους. Έπεσε πολεμώντας γύρω στο 1481, σύμφωνα με την παράδοση σε μια μονομαχία κοντά στην Αρούκας.
Το όνομά του βρίσκεται σήμερα στο Πάρκο Ντοράμας, τον μεγάλο κήπο του κέντρου, που ονομάστηκε έτσι ήδη τον 20ό αιώνα. Ήταν ένας συνειδητός τρόπος να διεκδικηθούν οι προϊσπανικές ρίζες του νησιού και να θυμίσει ότι πριν από την κατάκτηση εδώ υπήρχε ήδη ένας λαός με τους ήρωές του.
Η αντίστιξη φαίνεται στη Βεγκέτα: το παρεκκλήσι του Σαν Αντόνιο Αμπάδ, όπου τελέστηκε η πρώτη λειτουργία το 1478, ή το Σπίτι του Κολόμβου, που ήταν η κατοικία του κυβερνήτη του νησιού που μόλις είχε κατακτηθεί. Οι δύο αφηγήσεις συνυπάρχουν στην ίδια συνοικία, πέντε λεπτά η μία από την άλλη.
Φέρει το όνομα του ιθαγενή οπλαρχηγού που αντιστάθηκε στην Καστίλη και έπεσε πολεμώντας γύρω στο 1481. Το να ονομαστεί έτσι τον 20ό αιώνα ήταν μια συνειδητή διεκδίκηση.
Εδώ υψώθηκε η πρώτη εκκλησία της πόλης το 1478 και τελέστηκε η πρώτη λειτουργία. Το χιλιόμετρο μηδέν της άλλης αφήγησης, αυτής των κατακτητών.
Ο πληθυσμός που κατοικούσε στη Γκραν Κανάρια πριν από την καστιλιάνικη κατάκτηση, συγγενής με τους βερβερικούς λαούς της Βόρειας Αφρικής. Ζούσαν σε σπηλιές και σε πέτρινα σπίτια, είχαν κοινόχρηστους οχυρωμένους σιτοβολώνες και έκαναν μουμιοποίηση. Για τη γλώσσα τους, τη θρησκεία τους και μεγάλο μέρος της κοινωνικής τους οργάνωσης εξακολουθούν να συζητιούνται σχεδόν όλα.
Πήλινες σφραγίδες με γεωμετρικά σχέδια, χαρακτηριστικές της Γκραν Κανάρια, των οποίων η χρήση συζητιέται ακόμη: θα μπορούσαν να είναι σημάδια ιδιοκτησίας στους κοινόχρηστους σιτοβολώνες, σφραγίδες για τη διακόσμηση του σώματος ή οικογενειακά σύμβολα. Πολλές σώζονται στο Μουσείο των Καναρίων και είναι μία από τις πιο αναγνωρίσιμες εικόνες του προϊσπανικού παρελθόντος του νησιού.
Ένα μικρό καθιστό ειδώλιο από ψημένο πηλό με πολύ τονισμένες τις φόρμες του σώματος, που έχει γίνει σύμβολο του νησιού. Λέγεται έτσι από την περιοχή της Τάρα, κοντά στην Τέλντε, όπου βρέθηκε. Οι μελετητές πιστεύουν ότι ενσάρκωνε τη γονιμότητα, αλλά δεν είναι γνωστό ούτε το αληθινό του όνομα ούτε η συγκεκριμένη πίστη στην οποία αντιστοιχούσε.
Πέντε ολόκληρα χρόνια, από το 1478 ως το 1483, πράγμα πάρα πολύ για ένα νησί αυτού του μεγέθους. Οι αρχαίοι Κανάριοι αμύνθηκαν εκμεταλλευόμενοι κάθε γκρεμό και κάθε χαράδρα. Στο τέλος, ο αρχηγός τους, ο γκουανάρτεμε του Γκάλνταρ, αιχμαλωτίστηκε και κατέληξε να συνθηκολογήσει με την Καστίλη.
Ένας ιθαγενής οπλαρχηγός που ηγήθηκε της αντίστασης ενάντια στα καστιλιάνικα στρατεύματα. Η μορφή του έχει κάτι ιδιαίτερο: δεν προερχόταν από ευγενή οικογένεια, ήταν ταπεινής καταγωγής, κι όμως κέρδισε την ηγεσία μόνο με την ανδρεία του, κάτι εξαιρετικά σπάνιο ανάμεσα στους αρχαίους Κανάριους. Έπεσε πολεμώντας γύρω στο 1481, σύμφωνα με την παράδοση σε μια μονομαχία κοντά στην Αρούκας.
Επειδή οι αρχαίοι Κανάριοι έκαναν μουμιοποίηση: προετοίμαζαν τα σώματα και τα απέθεταν σε ταφικές σπηλιές, κάτι που επέτρεψε να διατηρηθούν. Το Μουσείο των Καναρίων συγκέντρωσε από το 1879 τη μεγαλύτερη συλλογή στον κόσμο με αυτά τα κατάλοιπα, και είναι ο μόνος τρόπος που υπάρχει για να μελετηθεί άμεσα εκείνος ο πληθυσμός.
Εντυπωσιάζει, ναι: είναι εκατοντάδες κρανία και αρκετές μούμιες τακτοποιημένα σε ξύλινες προθήκες του 19ου αιώνα. Αλλά δεν είναι στημένη ως θέαμα ούτε για νοσηρή περιέργεια, αλλά ως επιστημονικό αρχείο, και αυτό που προκαλεί είναι περισσότερο συγκίνηση παρά αποστροφή. Είναι πιθανότατα η επίσκεψη που αλλάζει περισσότερο τον τρόπο που κοιτάζεις το νησί.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Las Palmas χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



