Μυρίζει υγρό χώμα, δάφνη και λουλούδια. Είναι η μεγάλη πράσινη όαση στην καρδιά της πόλης, και φέρει το όνομα ενός αυτόχθονα αρχηγού που αντιστάθηκε στα καστιλιάνικα στρατεύματα τον 15ο αιώνα. Το ότι ένα πάρκο του 20ού αιώνα λέγεται έτσι δεν είναι μικρή λεπτομέρεια: είναι μια δήλωση.
Από ιδιωτικός αγγλικός κήπος σε πάρκο όλων
Το σχεδίασε ο Μιγκέλ Μαρτίν-Φερνάντεθ ντε λα Τόρρε, ο ίδιος αρχιτέκτονας της Σιουδάδ Χαρδίν και του Πουέμπλο Κανάριο, και εγκαινιάστηκε το 1950.
Ως τότε αυτοί οι κήποι ήταν ιδιωτικοί: ανήκαν στους Άγγλους του Ξενοδοχείου Σάντα Καταλίνα και της βρετανικής παροικίας που είχε εγκατασταθεί εδώ μαζί με το λιμάνι. Ο Δήμος τους αγόρασε για να τους ανοίξει επιτέλους σε όλο τον λαό.
Αυτή η χειρονομία —ο κήπος μιας ελίτ που έγινε πάρκο όλων— είναι αρκετά αντιπροσωπευτική για ό,τι συνέβη σε πολλές ισπανικές πόλεις στα μέσα του 20ού αιώνα, και εδώ έχει μια επιπλέον ανάγνωση λόγω της ξένης καταγωγής εκείνης της ελίτ.
Ποιος ήταν ο Ντοράμας
Ο Ντοράμας ήταν ένας αυτόχθονας αρχηγός, ένας Κανάριος πολεμιστής που ηγήθηκε της αντίστασης ενάντια στα καστιλιάνικα στρατεύματα κατά την κατάκτηση, τον 15ο αιώνα. Και η μορφή του έχει κάτι ξεχωριστό: δεν προερχόταν από ευγενή οικογένεια, ήταν ταπεινής καταγωγής, κι όμως κέρδισε την ηγεσία από καθαρή ανδρεία, κάτι σπανιότατο ανάμεσα στους αρχαίους Κανάριους.
Αντιστάθηκε ως το τέλος και έπεσε πολεμώντας γύρω στο 1481, σύμφωνα με όσα λένε σε μια μονομαχία κοντά στην Αρούκας. Η ανάμνησή του ρίζωσε τόσο βαθιά που επιβίωσε πέντε αιώνες στη λαϊκή μνήμη.
Το να δοθεί το όνομά του σε αυτό το πάρκο μέσα στον 20ό αιώνα ήταν ένας τρόπος να διεκδικηθούν οι προϊσπανικές ρίζες του νησιού, να θυμίσει ότι πριν από την κατάκτηση υπήρχε ήδη εδώ ένας λαός με τους ήρωές του. Η ίδια διεκδίκηση που βρίσκεται πίσω από το Μουσείο των Καναρίων, στη Βεγκέτα.
Ανάμεσα στα δέντρα του υπάρχουν δράκαινες, το τοτεμικό κανάριο δέντρο: μεγαλώνει πολύ αργά, τόσο που είναι δύσκολο να υπολογίσεις την ηλικία του, και μπορεί να ζήσει αιώνες. Το πιο εκπληκτικό είναι ότι αν το πληγώσεις «αιμορραγεί»: βγάζει μια κόκκινη ρητίνη που λέγεται «αίμα του δράκου» και που παλιά χρησιμοποιούνταν ως φάρμακο και ως βαφή.
Μη χάσεις
Ήταν ιδιωτικός αγγλικός κήπος
Ο Δήμος τον αγόρασε και τον άνοιξε στο κοινό το 1950, σε σχέδιο του Μαρτίν-Φερνάντεθ ντε λα Τόρρε.
Ο Ντοράμας ήταν ταπεινής καταγωγής
Κέρδισε την ηγεσία από καθαρή ανδρεία, κάτι σπανιότατο ανάμεσα στους αρχαίους Κανάριους.
Έπεσε πολεμώντας γύρω στο 1481
Σύμφωνα με την παράδοση, σε μια μονομαχία κοντά στην Αρούκας. Η ανάμνησή του επιβίωσε πέντε αιώνες.
Οι δράκαινες «αιμορραγούν»
Το τοτεμικό κανάριο δέντρο βγάζει μια κόκκινη ρητίνη που παλιά χρησιμοποιούνταν ως φάρμακο και βαφή.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Λας Πάλμας
Βρίσκεται στη Σιουδάδ Χαρδίν, ανάμεσα στο ιστορικό κέντρο και την περιοχή του λιμανιού. Μέσα στο πάρκο βρίσκονται το Πουέμπλο Κανάριο, το Μουσείο Νέστορ και το Ξενοδοχείο Σάντα Καταλίνα.
Η στάση κρατάει τριάντα λεπτά περπάτημα, ή περισσότερο αν μπεις στο μουσείο. Υπάρχει λιμνούλα με πάπιες, ινδικές δάφνες και παρτέρια με τροπικά λουλούδια.
Είναι το καλύτερο πράσινο διάλειμμα της πόλης και λειτουργεί ως σύνδεσμος ανάμεσα στους δύο πόλους του Λας Πάλμας: τη Βεγκέτα και την Τριάνα στον νότο, τη Σάντα Καταλίνα και το Λας Καντέρας στον βορρά.
Συχνές ερωτήσεις
Ποιος ήταν στην πραγματικότητα ο Ντόραμας;
Μια μορφή για να την ερωτευτείς. Ο Ντόραμας δεν καταγόταν από ευγενή οικογένεια, ήταν ταπεινής καταγωγής, κι όμως κέρδισε την ηγεσία από καθαρή γενναιότητα, κάτι σπανιότατο στους αρχαίους κατοίκους των Καναρίων. Αντιστάθηκε ως το τέλος και έπεσε πολεμώντας γύρω στο 1481, λένε σε μια μονομαχία κοντά στο Αρούκας. Η μνήμη του ρίζωσε τόσο βαθιά που ένα αρχαίο και πυκνό δάσος δάφνης στα βόρεια του νησιού φέρει ακόμα το όνομά του, η Σέλβα ντε Ντόραμας. Δεν ήταν βασιλιάς: ήταν ένας ήρωας του λαού. Γι' αυτό αυτό το πάρκο είναι δικό του.
Τι το ιδιαίτερο έχουν αυτά τα δρακόδεντρα;
Το δρακόδεντρο είναι το τοτεμικό μας δέντρο, ένας επιζών από μια άλλη εποχή. Μεγαλώνει πάρα πολύ αργά, τόσο που είναι δύσκολο να υπολογίσεις την ηλικία του, και μπορεί να ζήσει αιώνες και αιώνες. Όμως το πιο εκπληκτικό είναι ότι, αν το πληγώσεις, «αιμορραγεί»: βγάζει μια κόκκινη ρητίνη που λέγεται αίμα του δράκου και που παλιά τη χρησιμοποιούσαν ως φάρμακο, ως βαφή και ακόμα και σε τελετουργίες. Στους αρχαίους κατοίκους των Καναρίων φαινόταν μαγικό δέντρο, και δεν μου κάνει εντύπωση. Όταν περάσεις δίπλα από ένα, κοίτα το με σεβασμό: μπορεί να είναι πιο γέρικο από όλα όσα έχεις δει σήμερα.
