Een zandstrand, met handdoeken en parasols, midden in het hart van Castilië en honderden kilometers van zee. Het is het rivierstrand van Valladolid, uitgestrekt langs de oever van de Pisuerga, en zijn geschiedenis is er een van pure koppigheid: de rivier sleurt het elke winter mee en de stad legt het elk voorjaar opnieuw aan.
Een gril aan de rivieroever
Het ontstond in de zomer van 1951 als een bescheiden strandje waar de mensen naartoe gingen om af te koelen, en het succes was zo overweldigend dat in de jaren vijftig en zestig duizenden mensen hier de dag kwamen doorbrengen, alsof ze naar de kust gingen zonder van huis weg te gaan.
Je moet het in zijn context zien: in het Spanje van de jaren vijftig was naar zee gaan een luxe die voor maar heel weinigen bereikbaar was. Een stadsstrand waar je te voet naartoe kon, was voor de meesten gewoonweg de enige vorm van zomervakantie.
Elk jaar sleurt de rivier het mee bij het hoge water van de herfst en de winter, en elk voorjaar brengt de stad opnieuw zand aan en legt ze het weer aan. Hun strand opgeven zou voor veel inwoners van Valladolid betekenen dat ze een stuk van hun jeugd opgaven.
Het dankt zijn naam aan de moerbeibomen, in het Spaans moreras, de bomen die schaduw gaven aan de wandelweg langs de oever en die dit deel van de stad eeuwenlang vulden.
De moerbeibomen en de zijderupsen
De moerbeibomen hebben een curieus verleden: van hun bladeren leeft de zijderups, en in het Spanje van de 18e eeuw werden op veel plaatsen moerbeibomen geplant om eigen zijde te kweken en niet afhankelijk te zijn van import.
Dat project uit de Verlichting voor een nationale zijdeteelt mislukte bijna overal, maar het liet moerbeibomen achter in half Spanje, ook langs dit stuk oever. Wat hier echt gedijde, was de schaduw, niet de zijde.
Vanaf het strand heb je een van de mooiste gezichten op de stad, met het water, de bomen en het oude silhouet op de achtergrond. Het is de beste plek om Valladolid van buitenaf te zien.
En de sfeer in augustus is precies wat je verwacht: geplons, gillende kinderen, de geur van zonnebrandcrème en de rivier die rustig langsstroomt. Een charmante anomalie midden op de meseta, de Castiliaanse hoogvlakte.
Niet te missen
Een strand op 400 km van zee
Het ontstond in de zomer van 1951 en trok in de jaren zestig duizenden mensen per dag.
De rivier sleurt het elke winter mee
En de stad legt het elk voorjaar koppig opnieuw aan, met vers zand.
De naam komt van de moerbeibomen
De bomen die eeuwenlang schaduw gaven aan de wandelweg langs de oever.
Ze werden geplant voor de zijde
De zijderups eet hun bladeren. Het project uit de Verlichting, in de 18e eeuw, mislukte, maar de schaduw bleef.
Hoe het in je bezoek aan Valladolid past
Het ligt aan de oever van de Pisuerga, op een paar minuten van de Puente Mayor en van de oude binnenstad.
De stop duurt twintig minuten wandelen, of een halve dag als je 's zomers met zwemkleding komt. De toegang is vrij.
Het past als afsluiting van de route langs de rivier, die vanaf de Plaza del Val over de wandelweg langs de oever naar beneden loopt.
Veelgestelde vragen
En die moerbeibomen die haar de naam geven?
Het zijn echte moerbeibomen, die boom met dichte schaduw en donkere bessen. En ze hebben een merkwaardig verleden: van hun bladeren voedt de zijderups zich, en in het Spanje van de 18e eeuw werden op veel plaatsen moerbeibomen geplant om te proberen zelf zijde te kweken. Hier, aan de oever van de Pisuerga, bloeide wat echt floreerde de schaduw ervan, en van zoveel moerbeibomen samen bleef de naam voor altijd aan dit onmogelijke strand midden in Castilië hangen.
