De tempel van de cultuur in Valladolid, met een datum die erin gebrand staat: het werd op 28 september 1864 geopend met El alcalde de Zalamea, De burgemeester van Zalamea, van Calderón de la Barca zelf. En elke herfst wordt het het hart van de Seminci, een van de oudste filmfestivals van Spanje.
Op het paleis van de admiraals
Het werd gebouwd door de architect Jerónimo de la Gándara in een elegante eclectische stijl, op de plek van een oud paleis uit de 15e eeuw: dat van de admiraals van Castilië, de machtige familie Enríquez, die verwant was aan niemand minder dan de koningen – de moeder van Ferdinand de Katholieke was een Enríquez.
Toen men halverwege de 19e eeuw besloot het theater te bouwen, werd die adellijke residentie gesloopt. Het is een ingreep die typisch is voor die tijd: het aristocratische paleis dat in onbruik is geraakt, vervangen door een burgerlijke culturele voorziening.
Vanbinnen is het een juweel: een foyer, een zaal in Italiaanse stijl met parterre, een toneel met doek, rangen tot aan het schellinkje en, aan het plafond, een reusachtige kroonluchter van bijna duizend kilo en dertigduizend stukken kristal.
De naam eert Pedro Calderón de la Barca, de grote toneelschrijver van de Spaanse Gouden Eeuw, en het stuk dat voor de opening werd gekozen – El alcalde de Zalamea – is een van zijn meest gespeelde.
De Seminci, die begon als religieuze film
Elke herfst ontvangt dit podium de Internationale Filmweek van Valladolid, de Seminci, een van de oudste en meest gerespecteerde festivals van Spanje, waar de felbegeerde Espiga de Oro, de Gouden Aar, wordt uitgereikt.
De oorsprong verrast iedereen: het festival ontstond in 1956 als een Week van de Religieuze Film, een competitie bedoeld voor vrome en stichtelijke films midden in de naoorlogse jaren.
Maar met de jaren liet het de teugels vieren en opende het zich voor de beste Europese auteursfilm, tot het het veeleisende, prestigieuze festival werd dat het nu is. Het is een perfect voorbeeld van hoe een instelling uiteindelijk het tegenovergestelde kan worden van waarvoor ze werd opgericht.
Over deze loper zijn vrijwel alle grote namen van de Europese auteursfilm van de afgelopen decennia gelopen, en voor Valladolid is het het evenement van het jaar.
Niet te missen
Geopend op 28 september 1864
Met El alcalde de Zalamea, van Calderón de la Barca zelf.
Op een paleis uit de 15e eeuw
Dat van de admiraals van Castilië, de familie Enríquez, verwant aan de koningen.
Een kroonluchter van duizend kilo
Met dertigduizend stukken kristal, boven de parterre.
De Seminci begon als religieuze film
In 1956, voor vrome films. Nu een van de meest prestigieuze auteursfestivals van Spanje.
Hoe het in je bezoek aan Valladolid past
Het staat in de oude binnenstad, naast de Plaza de Portugalete en op een paar minuten van de Plaza Mayor.
De rondleiding door het interieur duurt zo'n veertig minuten en is de moeite waard voor de zaal en voor de kroonluchter. Controleer het programma en de openingstijden: het is een theater in bedrijf.
Het past in de route door het centrum tussen de kathedraal en de Mercado del Val, met de Angustias op een steenworp.
Veelgestelde vragen
Hoe begon de Seminci?
Met een oorsprong die nu iedereen verrast: ze ontstond in 1956 als een Week van de Religieuze Film, een festival bedoeld voor vrome en stichtelijke films in de naoorlogse tijd. Maar met de jaren maakte ze zich los, opende ze zich voor de beste Europese auteursfilm, tot ze het veeleisende en prestigieuze festival werd dat ze nu is. Van die vrome week naar het bekronen van de grote namen van de wereldcinema: wat een reis, hè?
Wat stond hier voor het theater?
Een prachtig paleis: dat van de admiraals van Castilië, de machtige familie Enríquez, die verwant was aan niemand minder dan de koningen; de moeder van Ferdinand de Katholieke was een Enríquez. Toen ze besloten het theater te bouwen, midden 19e eeuw, sloopten ze die oude adellijke residentie om plaats te maken. Ik denk graag dat de plek haar grootse sfeer nooit verloor: waar vroeger admiraals regeerden en gezantschappen werden ontvangen, regeert nu de kunst en worden filmsterren ontvangen.
