Een sobere, elegante stenen gevel met rechte lijnen en de uitstraling van een ernstige kerk. Het is een van de meest geliefde kerken van Valladolid, en dat niet zozeer om haar grootte als wel om wat ze binnen bewaart en om wat ze betekent voor een stad waarvan de Semana Santa, de Goede Week, tot de indrukwekkendste ter wereld behoort.
De echo van El Escorial
Ze werd aan het eind van de 16e eeuw gebouwd en rond 1604 voltooid, naar een ontwerp van de architect Juan de Nates, een van de meesters van de classicistische stijl die toen in Castilië zegevierde, de stijl die versiering ontvlucht en de kracht van het kale zoekt.
Die soberheid is geen toeval: ze kopieert de smaak die El Escorial oplegde. Toen Filips II zijn grote klooster liet bouwen door Juan de Herrera, werd die strenge stijl decennialang de officiële mode in heel Castilië.
Daarom klinkt deze gevel hetzelfde als de kathedraal, die Herrera persoonlijk ontwierp. Kerken, paleizen en pleinen in de regio vulden zich twee generaties lang met diezelfde ingetogenheid.
Maar waar het hier om draait, is niet de architectuur: het is de emotie. Deze kerk is het hart van een van de oudste en meest vereerde boetebroederschappen van de stad, opgericht in 1536.
De Virgen de los Cuchillos
Binnen staat de Virgen de las Angustias die Juan de Juni rond 1561 sneed, in de volksmond de Virgen de los Cuchillos genoemd, de Maagd van de Messen, vanwege de zeven zwaarden die haar borst doorboren, het symbool van haar zeven smarten.
Het is een van de hoogtepunten van de Spaanse processiebeeldhouwkunst en een van de indrukwekkendste beelden die je in Spanje kunt zien. De uitdrukking van het gezicht en de verwringing van het lichaam zijn puur maniëristisch drama.
De Semana Santa van Valladolid is een van de indrukwekkendste ter wereld, uitgeroepen tot feest van internationaal toeristisch belang, en uit deze deur vertrekken processies die je kippenvel bezorgen.
De reden is dat hier, in de 16e en 17e eeuw, het beste van Spanje in polychroom beschilderd hout werd gesneden: door deze stad trokken Alonso Berruguete, Juan de Juni en vooral Gregorio Fernández, die een stuk hout konden laten lijken op lijdend vlees. Een groot deel van die werken wordt bewaard in het Nationaal Museum voor Beeldhouwkunst en gaat tijdens de Semana Santa de straat op.
Niet te missen
Voltooid rond 1604
Door Juan de Nates, in de strenge classicistische stijl die El Escorial in heel Castilië oplegde.
De Virgen de los Cuchillos
Van Juan de Juni, rond 1561, met zeven zwaarden door haar borst voor haar zeven smarten.
Een broederschap uit 1536
Een van de oudste van de stad. Dezelfde families dragen generatie na generatie haar pasos (processiebeelden) naar buiten.
Semana Santa van internationaal belang
Valladolid sneed in de 16e en 17e eeuw het beste van Spanje in polychroom beschilderd hout.
Hoe het in je bezoek aan Valladolid past
Ze staat in de oude binnenstad, naast het Teatro Calderón en de Plaza de Portugalete, op een paar minuten van de Plaza Mayor.
Het bezoek duurt zo'n twintig minuten. Controleer de openingstijden: het is een kerk in gebruik en ze worden afgestemd op de diensten.
Als je tijdens de Semana Santa reist, is dit een van de belangrijkste kerken van de processieroute. En zo niet, dan brengt het Nationaal Museum voor Beeldhouwkunst het beste van diezelfde school samen.
Veelgestelde vragen
Hoe oud is de devotie voor deze kerk?
Van bijna vijf eeuwen geleden. De boetebroederschap die hier haar thuis heeft, werd gesticht in 1536, midden in de Renaissance. Bedenk dat sindsdien, generatie na generatie, dezelfde families hun pasos door deze deur hebben gedragen, en hun plek in de rij erfden zoals je een achternaam erft. Daarom zie je, als je de processie ziet vertrekken, geen spektakel: je ziet eeuwen geloof van een heel volk.
Waarom noemen ze Valladolid de hoofdstad van de beeldhouwkunst?
Omdat hier in de 16e en 17e eeuw het beste van Spanje in gepolychromeerd hout werd gesneden. Door deze stad kwamen Alonso Berruguete, Juan de Juni en vooral Gregorio Fernández, in staat om van een stuk hout vlees te maken dat lijdt. Een groot deel van die wonderen wordt nu bewaard in het Museo Nacional de Escultura, hier vlakbij, het beste ter wereld in zijn soort. De pasos die je doen huiveren in de Semana Santa kwamen uit die handen.
Waarom is de gevel zo streng en zonder versiering?
Omdat hij de smaak kopieert die El Escorial oplegde. Toen Filips II zijn grote klooster liet bouwen onder leiding van Juan de Herrera, werd die strenge stijl decennialang de officiële mode van heel Castilië, en kerken, paleizen en pleinen vulden zich met diezelfde soberheid. Daarom doet deze gevel je aan veel andere in de streek denken: allemaal putten ze uit dezelfde bron. Puur Castiliaanse Gouden Eeuw.
