Een brede promenade met grote platanen die aan de ene kant schaduw geven en statige gevels aan de andere kant. Het is geen gewone straat: het is een promenade met een duidelijke bedoeling, de promenade die het grote plein van de stad met het treinstation verbindt.
Van kloosters tot modewijk
De naam komt van een oud klooster van recollecten dat hier stond, want dit hele gebied, nu zo elegant, werd eeuwenlang ingenomen door kloosters en moestuinen aan de rand van de stad.
De recollecten waren broeders van een hervormde tak die strenger en teruggetrokkener wilde leven, in afzondering en stilte, ver van het wereldse lawaai. Vandaar de naam, en vandaar dat ze hun kloosters buiten de stadsmuren bouwden.
Toen Valladolid aan het eind van de 19e eeuw groeide met de komst van de spoorweg, werd dit de grote modieuze verkeersader, de plek waar de burgerij wilde wonen en gezien worden.
Daarom opent zich aan de ene kant het eindeloze groen van het Campo Grande, terwijl aan de andere kant de pronkerigste gebouwen van de stad op een rij staan, met hun erkers, hun ijzeren balkons en hun bewerkte steen.
De architectuur van het nieuwe geld
Het grootste voorbeeld is de Casa Mantilla, die in haar eentje een heel huizenblok beslaat: zuilen, guirlandes, frontons en kariatiden, het complete repertoire van de burgerlijke architectuur die op Parijs wilde lijken.
Dat verschijnsel herhaalde zich aan het eind van de 19e eeuw in heel Spanje: de spoorweg bracht industrie en handel, de burgerij werd rijk en wilde prestigieuze woningen, en de steden legden stadsuitbreidingen en promenades aan om haar te huisvesten.
Hier is het ontwerp bijzonder geslaagd, omdat de promenade het park tegenover zich heeft: de gebouwen kijken uit op het groen en het groen dempt het verkeer. Het is goed opgeloste stedenbouw uit de 19e eeuw.
Het was, en is nog altijd, de straat om langzaam te wandelen en omhoog te kijken. Let op de gevels terwijl je loopt: elke gevel probeert die ernaast te overtreffen.
Niet te missen
De naam komt van een klooster
De recollecten, van een hervormde tak die in afzondering en stilte wilde leven.
Dit lag buiten de stadsmuren
Kloosters en moestuinen buiten de stad, tot aan het eind van de 19e eeuw de spoorweg kwam.
De straat van de burgerij
Erkers, ijzeren balkons en bewerkte steen: hier wilde het nieuwe geld wonen.
Met het park ertegenover
De gebouwen kijken uit op het groen en het groen dempt het verkeer. Goed opgeloste stedenbouw uit de 19e eeuw.
Hoe het in je bezoek aan Valladolid past
De promenade verbindt de Plaza de Zorrilla met de omgeving van het station en loopt langs een van de zijden van het Campo Grande.
Zonder te stoppen doe je er vijftien minuten over. Met de gevels en een pauze in het park ben je er ruim een uur mee bezig.
Het is de as van het Valladolid van de 19e eeuw, samen met de Academia de Caballería en het park zelf. De oude binnenstad ligt in de andere richting.
Veelgestelde vragen
Wat betekent dat van “recoletos”?
Goede vraag, want de naam verbergt een manier van leven. De recoletos waren broeders van een gehervormde tak die strenger en teruggetrokkener wilde leven, in afzondering en stilte, ver van het wereldse lawaai. Vandaar het woord. Daarom bouwden ze hun kloosters aan de rand van de stad, zoals dat waaraan deze straat haar naam dankt. Let op: in Madrid hebben ze hun eigen Paseo de Recoletos, en om precies dezelfde reden: daar stond een ander zo'n klooster.
