Elf en een halve hectare tuin midden in het centrum, in de vorm van een grote driehoek. Het is de long van Valladolid, en iedereen komt hier: verliefde stelletjes, grootouders, kinderen met brood voor de eenden, studenten die zitten te leren. Maar eeuwenlang was dit een stoffig braakland.
Van het Campo de la Verdad tot Franse tuin
Ze noemden het het Campo de la Verdad, het veld van de waarheid, en later het Campo de Marte, omdat het dienstdeed als militair oefenterrein. De eerste naam kwam van de uitdagingen: als twee mannen een erekwestie te beslechten hadden, gingen ze hier buiten de stad de strijd aan, en men zei dat bij het duel de waarheid uiteindelijk altijd aan het licht kwam.
Het eerste groen kwam in de tijd van Karel III, toen rond 1787 achttienhonderd iepen werden geplant. Maar de grote verandering, die van het braakland een tuin maakte, kwam in 1877 dankzij burgemeester Miguel Íscar.
Hij liet het ontwerp maken door een Catalaanse tuinman, Ramón Oliva, die de ideeën rechtstreeks uit de grote tuinen van Parijs haalde: kronkelende paden, verrassingen om elke bocht, een meer, een waterval, een grot.
Daarom heeft dit park geen rechte lijnen: het is ontworpen om te verdwalen en ervan te genieten dat je verdwaalt. Het is landschapstuin volgens het boekje, het tegendeel van de klassieke geometrische Franse tuin.
Pauwen en bronzen schrijvers
Wat het meest verrast zijn de pauwen, die vrij door het park lopen, samen met de eekhoorns, de eenden en andere vogels. Het is een ongewoon beeld in een Spaanse stadstuin en een van de kenmerken van de plek.
Verspreid langs de paden staan een fuente del Cisne, de zwanenfontein, met pergola, een vijver met waterval en grot, en de Fuente de la Fama. Het hele repertoire van de romantische tuin uit de 19e eeuw, aangelegd met opvallende ambitie.
Er zijn ook bustes en monumenten voor schrijvers die met de stad verbonden zijn, en aan het eind van de wandeling het Monument voor Columbus, een standbeeld dat voor Havana bestemd was en hier terechtkwam toen Spanje in 1898 Cuba verloor.
De burgemeester die het mogelijk maakte, Miguel Íscar, stierf in 1880, nog in functie, en liet zijn droom om Valladolid te moderniseren half af. Mensen waren zo op hem gesteld dat de inwoners zelf geld uit eigen zak bijeenbrachten, met een inzameling onder de bevolking, om een monument voor hem op te richten.
Niet te missen
Elf en een halve hectare in het centrum
De long van de stad, in de vorm van een grote driehoek.
Het heette Campo de la Verdad
Omdat wie een erekwestie te beslechten had, hier een duel uitvocht.
Een burgemeester veranderde het in 1877
Miguel Íscar, met een ontwerp van de Catalaanse tuinman Ramón Oliva, naar het voorbeeld van de parken van Parijs.
Er lopen pauwen vrij rond
Samen met eekhoorns, eenden en andere vogels. Ongewoon in een Spaanse stadstuin.
Hoe het in je bezoek aan Valladolid past
Het ligt in het centrum, tussen de Plaza de Zorrilla en het treinstation, met de Acera de Recoletos langs één kant.
De stop duurt dertig of veertig minuten wandelen zonder kaart, want zo geniet je ervan. De toegang is vrij en het park is het hele jaar open.
Het is het scharnier tussen de oude binnenstad en het Valladolid van de 19e eeuw, en de plek waar de stad pauze neemt. Aan één uiteinde ligt de Academia de Caballería.
Veelgestelde vragen
Waarom noemden ze het de Campo de la Verdad?
Men vertelt dat de naam kwam van de uitdagingen. Op dit braakliggende terrein, wanneer twee mannen een kwestie van eer te beslechten hadden, gingen ze hier buiten vechten, ver van de blikken, en men zei dat in het duel uiteindelijk de waarheid naar boven kwam. Het is moeilijk voor te stellen nu, met de pauwen die zo rustig rondlopen, maar deze weelderige tuin was eeuwenlang het toneel van de ernstigste en somberste dingen van de stad.
En wat werd er van die burgemeester die het veranderde?
Miguel Íscar had een einde dat veel zegt over hoe de stad van hem hield. Hij stierf in 1880, nog in functie, waarbij zijn droom om Valladolid te moderniseren half onvoltooid bleef. De mensen hielden zoveel van hem dat de buurtbewoners zelf geld uit hun eigen zak gaven, in een volksinzameling, om een monument voor hem op te richten. En nog steeds draagt een van de belangrijkste straten van het centrum zijn naam. Niet slecht, voor een burgemeester.
