Seville · Wat te zien

Torre del Oro

Twaalf zijden, warme steen in de zon en achthonderd jaar aan de oever van de Guadalquivir. De Torre del Oro is de meest herhaalde ansichtkaart van Sevilla en tegelijk een van de meest onbegrepen monumenten: hij was geen opslagplaats voor Amerikaanse schatten, hij was niet met goud bedekt en hij werd bijna afgebroken. De Almohaden bouwden hem tussen 1220 en 1221 met een zuiver militair doel: de rivier afsluiten met een ketting en controleren wie de stad binnenkwam.

Een toren om een rivier af te sluiten

Het is een torre albarrana, dat wil zeggen een toren die los van de stadsmuur staat en er met een stenen arm, de coracha, aan vastzit. Hij moest een paar vormen met een andere toren op de tegenoverliggende oever, in Triana, en tussen beide werd een dikke ketting gespannen die elk ongeoorloofd schip belette de rivier op te varen. In 1248 brak de vloot van Ramón Bonifaz die ketting, en daarmee viel de stad.

De toren groeide in drie fasen die je in één oogopslag leest. Het onderste, twaalfhoekige deel is van de Almohaden; het middelste, smallere deel voegde Peter I in de 14e eeuw toe; en de ronde bekroning met koepeltje is uit 1760, gebouwd na de schade van de aardbeving van Lissabon van 1755. Drie eeuwen op elkaar gestapeld, elk met zijn eigen steen.

Zijn kleine zus staat nog overeind op tweehonderd meter: de Torre de la Plata, ingeklemd tussen gebouwen in de calle Santander, bijna onzichtbaar. Ze hoorde bij hetzelfde verdedigingssysteem en bijna niemand gaat haar zoeken.

Het goud dat geen goud was

Eeuwenlang werd de naam verklaard met het verhaal dat de toren met gouden tegels bekleed was. De restauratie van 2005 vond het echte antwoord: de oorspronkelijke bepleistering was een kalkmortel gemengd met geperst stro, die in de zon goudkleurig glanst. Het was geen edelmetaal, het was goed bewerkte leem en stro.

Het klopt ook niet dat hier het goud uit Amerika werd bewaard, hoe handig die legende ook is. De toren was kapel, opslagplaats, havenkantoor en een flinke tijd gevangenis: tussen deze muren zaten enkele opmerkelijke namen vast. De schat werd gelost en gecontroleerd in de Casa de la Contratación, het handelshuis, in het Alcázar.

In 1868, op het hoogtepunt van de sloopkoorts om de oever te verbreden, stond de toren op de slooplijsten. Een burgerprotest redde hem. Sinds 1944 huist er het Museo Marítimo, met maquettes, zeekaarten en instrumenten, en vanaf het bovenste terras heb je een van de beste uitzichten op de rivier.

Niet te missen

De glans van kalk en stro

De restauratie van 2005 ontkrachtte de legende van het goud: de gouden kleur kwam van de oorspronkelijke mortel.

De ketting over de rivier

Ze verbond deze toren met een andere in Triana. In 1248 brak de Castiliaanse vloot haar en viel de stad.

De Torre de la Plata

Zijn kleine zus, ingeklemd tussen gebouwen in de calle Santander. Ze valt helemaal niet op.

Het terras van het Museo Marítimo

Een halfuur bezoek en het beste panorama over de meander, voor heel weinig geld.

Hoe het in je bezoek aan Sevilla past

Hij staat aan het eind van de Paseo Alcalde Marqués del Contadero, op vijf minuten van het Hospital de la Santa Caridad en op tien van de Kathedraal. Het is het klassieke ontmoetingspunt van de stad: als een Sevillaan zegt “bij de Torre del Oro”, bedoelt hij letterlijk de voet van de toren.

Het museum binnen is klein en in een halfuur gezien, maar de toegang is goedkoop en het terras maakt het de moeite waard: van boven zie je de meander van de Guadalquivir, de brug van Isabel II en de hele gevelrij van Triana aan de overkant.

Van hier vertrekken ook de rondvaarten die in een uur over de Guadalquivir varen. En als je de beste foto van de toren zoekt, maak hem dan niet van deze kant: steek de brug over en bekijk hem bij zonsondergang vanaf de oever van Triana, met de steen in vuur en vlam en de weerspiegeling in het water.

Veelgestelde vragen

Had de toren ook ander gebruik dan bewaken?

Veel, en sommige weinig romantisch. Door de eeuwen heen is ze kapel, opslagplaats en ook gevangenis geweest: tussen deze muren werd menig illustere gevangene opgesloten. Later diende ze als havenkantoor, om te controleren wat er via de rivier binnenkwam en vertrok. Een toren die werd geboren om oorlog te voeren en uiteindelijk, met de tijd, papieren, gevangenen en buskruit bewaarde. Als je ernaar kijkt, bedenk dan dat deze stenen alles hebben gehoord: bevelen tot de strijd, gebeden en sleutels die in sloten draaien.

Werd ze bijna gesloopt?

Jazeker, en het scheelde maar weinig of we konden het verhaal niet meer vertellen. In 1868, midden in de koorts om de stad te moderniseren, stelde iemand voor haar af te breken om de oever te verbreden en het verkeer langs de rivier beter te laten doorstromen. Het lijkt nu ongelooflijk, gezien wat ze voor Sevilla betekent, maar ze stond op de sloperslijsten. De mensen redden haar: er was zo'n protest dat het idee vanzelf instortte. Elke keer dat een toerist stilstaat om een foto van haar te maken, dankt de toren het aan die verontwaardigde Sevillanen dat ze er nog staat.

Ontdek Seville en luister in je eigen tempo

Torre del Oro maakt deel uit van onze tour De rivier en El Arenal: de Torre del Oro en de Maestranza.

Viavoy-app

Andere plekken in Seville

Alameda de Hércules

Archivo General de Indias

Arco de la Macarena en de stadsmuur

Stadhuis van Sevilla

Basiliek van La Macarena

Calle Betis