Żelazo, szkło i cegła z 1903 roku, z najlepszego okresu europejskiej architektury targowej, i wciąż prawdziwy, działający targ. Mercado Central zaprojektował Félix Navarro na wzór paryskich Les Halles, z wielką, otwartą halą przykrytą odsłoniętą konstrukcją metalową. I stoi dokładnie na linii rzymskiego muru.
Architektura z żelaza
Metalowe hale targowe z końca XIX i początku XX wieku były odpowiedzią na zmianę techniczną i na zmianę higieniczną. Żelazo pozwalało przekryć duże rozpiętości bez podpór pośrednich, co dawało otwartą halę, a wentylacja poprzeczna razem ze światłem padającym z góry rozwiązywały problemy sanitarne targów pod gołym niebem.
Tutaj konstrukcję tworzą żeliwne kolumny i metalowe kratownice, ze ścianami z cegły i dużymi oknami, a dach wznosi się w podłużną latarnię, która oświetla środek hali z góry. To schemat, który ustalił Paryż i który skopiowano w całej Europie.
Kompleksowa renowacja sprzed kilku lat przywróciła oryginalną konstrukcję i unowocześniła instalacje, a efekt należy do najbardziej chwalonych w Hiszpanii w swojej kategorii: budynek zachowano jako budynek i jako targ, nie zamieniając go w gastronomiczne centrum handlowe, jak stało się w innych miastach.
Targ, który wciąż jest targiem
To właśnie najbardziej go wyróżnia. Większość stoisk nadal sprzedaje produkty do domu: ryby, mięso, warzywa, owoce i marynaty, a okoliczni mieszkańcy robią tu cotygodniowe zakupy. Strefa degustacyjna istnieje, ale nie wyparła pierwotnej funkcji.
Najważniejsze są tu warzywa z ogrodów doliny Ebro, z ogórecznikiem jako lokalnym symbolem – zimowym warzywem, którego poza Aragonią prawie się nie je – a obok nich cebula z Fuentes, ternasco (młoda jagnięcina) i sery z Pirenejów.
Tuż obok, na ulicy, zachował się odcinek murów rzymskich z basztami, bo targ wzniesiono dokładnie na linii obwarowań. Wyjść z zakupami i trafić na fragment muru z III wieku to w tym mieście rzecz dość zwyczajna.
Nie do przegapienia
Wzór Les Halles
Żeliwna konstrukcja i metalowe kratownice z podłużną latarnią, która oświetla halę z góry, jak w Paryżu.
Wciąż jest targiem
Większość stoisk sprzedaje produkty do domu, a kupują okoliczni mieszkańcy. Nie zamieniono go w centrum gastronomiczne.
Na rzymskim murze
Wzniesiono go dokładnie na linii obwarowań z III wieku, których odcinek z basztami widać na sąsiedniej ulicy.
Ogórecznik
Sztandarowy produkt ogrodów doliny Ebro, zimowe warzywo, którego poza Aragonią prawie się nie je.
Jak to wpasować w zwiedzanie Saragossy
Targ leży pięć minut od Plaza del Pilar, w kierunku zachodnim, obok wieży Zuda i murów. To naturalne przejście między centrum a dzielnicą El Gancho, gdzie stoi kościół San Pablo.
Zamyka się w połowie popołudnia i nie działa w niedziele, więc trzeba go wpasować w poranek. Najlepiej przyjdź przed obiadem i połącz wizytę z El Tubo, rejonem barów z tapas na starym mieście, oddalonym o dziesięć minut.
Wstęp jest wolny, a zwiedzanie zajmuje dwadzieścia minut. Warto wejść, nawet jeśli nie zamierzasz nic kupić: to jeden z niewielu historycznych targów w Hiszpanii, który zachował zarazem budynek i funkcję.
Najczęstsze pytania
Co to za kamienny mur tuż obok?
Tuż przy targu masz najlepiej zachowany odcinek rzymskich murów. Saragossę założył bowiem cesarz August około 14 roku p.n.e. pod nazwą Caesaraugusta; z niej, zniekształconej przez wieki i przez arabskie Saraqusta, pochodzi nazwa „Saragossa”. Obok tych murów zobaczysz posąg Cezara Augusta z brązu: to kopia słynnego rzymskiego oryginału, którą Włochy podarowały miastu w 1940 roku. Zobacz, cztery kroki dzielą szynkę od cesarza.
