Łuk z bielonej cegły, a obok niego czterysta metrów murów z blankami w kolorze ziemi, z wciąż stojącymi wieżami. To wszystko, co widać jeszcze z pasa umocnień, który otaczał całą Sewillę, z ponad setką wież i tuzinem bram. Miasto zburzyło go prawie w całości między 1858 a 1873 rokiem, bo stał na drodze postępowi. Z tamtych bram przetrwały trzy, a ta jest najpiękniejsza i niesie najwięcej historii: tędy wjeżdżali królowie w dniu swojej proklamacji.
Mury, które otaczały Sewillę
Obwarowania wznieśli Almorawidzi, a w XII wieku wzmocnili je Almohadzi, kiedy Isbiliya była jedną ze stolic zachodniego islamu. Miały około sześciu kilometrów obwodu, ponad sto wież, barbakan i fosę. Było to dzieło wojskowe najwyższej klasy i spełniło swoje zadanie: miasto opierało się oblężeniu Ferdynanda III przez piętnaście miesięcy.
W XIX wieku, kiedy mury nie pełniły już funkcji obronnej i stały się przeszkodą dla ruchu, higieny i rozbudowy miasta, rada miejska postanowiła je rozebrać. Rozbiórka ciągnęła się około piętnastu lat i zabrała prawie wszystko. Ta sama logika skończyła z Caños de Carmona i z klasztorem przy Plaza Nueva.
Tutaj ocalało czterysta metrów ciągłego muru między bramą Puerta de la Macarena a bramą Puerta de Córdoba, z siedmioma czy ośmioma wieżami. Przyjrzyj się konstrukcji: to almohadzki mur z ubijanej ziemi, ziemi ubitej między deskami szalunku, z dobrze widocznymi poziomymi warstwami. Faktura, którą widzisz, to dosłownie odcisk drewnianych skrzyń.
Brama koronacji
Łuk miał pierwotnie załamany przejazd, typowy dla bram islamskich: zakręt pod kątem prostym, który zmuszał napastnika do skrętu wewnątrz przejścia, przez co tracił on prędkość i odsłaniał się. Prosty kształt, który widzisz dziś, to efekt późniejszych przebudów, kiedy funkcja była już ceremonialna, a nie wojskowa.
A ceremonialna była przez wieki. Przez tę bramę królowie uroczyście wjeżdżali do miasta, a przed nią ustawiano tymczasowe łuki triumfalne wznoszone na tę okazję. Była to reprezentacyjna brama północy, ta, która patrzyła w stronę Córdoby i Kastylii.
Nazwa dzielnicy, a co za tym idzie także nazwa Virgen, jest starsza od tego wszystkiego. Jedni wywodzą ją od Makarii, córki Herkulesa, mitycznego założyciela miasta, inni od arabskiego. Ważna jest kolejność: najpierw była dzielnica, potem brama, a dopiero na końcu Virgen wzięła stąd swoje nazwisko.
Nie do przegapienia
Czterysta metrów murów
Z siedmioma czy ośmioma wieżami, między Macareną a bramą Puerta de Córdoba. Jedyny ciągły odcinek, jaki pozostał.
Almohadzki mur z ubijanej ziemi
Ziemia ubita między deskami szalunku: poziome linie to odcisk drewnianych skrzyń.
Brama królów
Tędy wjeżdżali monarchowie podczas uroczystych wizyt, pod łukami triumfalnymi wzniesionymi na ten dzień.
Trzy z dwunastu
Z dwunastu bram obwarowań zostały tylko Macarena, Puerta de Córdoba i Postigo del Aceite.
Jak to wpasować w zwiedzanie Sewilli
Łuk przylega do bazyliki Macarena i stoi dokładnie naprzeciwko Hospital de las Cinco Llagas, dziś siedziby Parlamentu Andaluzji. Wszystkie trzy widać naraz i tworzą zabytkowy zespół północnej części miasta.
Przejdź cały odcinek murów, od Macareny do bramy Puerta de Córdoba: to czterysta metrów od zewnątrz, z wieżami po prawej stronie, i jeden z najbardziej nietypowych i najbardziej wdzięcznych spacerów w Sewilli, bo prawie nikt go nie robi. Na końcu stoi kościół San Hermenegildo, wciśnięty w jedną z wież.
Stąd, w głąb miasta, zaczyna się calle San Luis, oś dzielnicy, która w dwadzieścia minut doprowadzi cię do kościoła San Luis de los Franceses, na Plaza del Pumarejo i na Alameda de Hércules.
Najczęstsze pytania
A skąd się wzięła nazwa „Macarena”?
Ach, tego nikt nie wie na pewno, a legend jest na każdy gust. Jedni mówią, że pochodzi od Makarii, córki mitycznego Herkulesa, tego, który podobno założył miasto. Inni wywodzą ją z arabskiego, od jakiejś Macareny albo od słowa, które brzmiało podobnie, z czasów, gdy była to ziemia muzułmańska. Najpiękniejsze jest to, że nazwa jest starsza od Matki Bożej: najpierw były dzielnica i brama, a dopiero potem Matka Boża wzięła stąd swoje nazwisko.
